Scenariusz na podstawie baśni Adolfa Dygasińskiego "O zajączku sprawiedliwym".

Las. W oddali Maciek zbierający gałęzie.
Wchodzą zwierzęta i śpiewają:
"Był sobie chłop Maciek -2 razy
Człowiek dobry, jeno nędzarz i głupi.
Raz poszedł do lasu - 2 razy
Zbierał gałązki i składał je na kupkę.
Wtem słyszy coś jęczy - 2 razy
Poszedł zobaczyć, co to być może"

Wszystkie zwierzęta odchodzą, Maciek zbiera gałązki, słyszy jęki. Rozgląda się, znajduje niedźwiedzia przygniecionego przez sosnę.

Niedźwiedź: Zlituj się nade mną człowiecze, ocal mi życie!

(Maciek ratuje niedźwiedzia.)

Niedźwiedź: Dzięki Ci chłopie, żeś ocalił mi życie. Chciałbym Ci przyjacielu dać koniecznie nagrodę, jako mi mię to okrutnie korci, żem Ci winien wdzięczność.

Maciek: Co znowu za nagrodę?

Niedźwiedź: Kochanku, ja cię zjeść muszę - nie ma rady!

Maciek: Śmiałbyś, kudłaczu jakiś, dobroczyńcę swego zabijać?

Niedźwiedź: Przecież każdy na tym świecie za dobre złem płaci, to i ja nie mogę się inaczej wywdzięczyć.

Maciek: Gadanie! Tylko podły tak robi! Sprawiedliwość, wdzięczność były i są na świecie.

Niedźwiedź: (Śmiejąc się) Jeszczem też takiego głupca, jak żyję nie widział. Ale słuchaj, ja ci przyznam słuszność, jeżeli znajdziesz sędziego, który sprawę między nami rozsądzi podług ciebie.

Maciek: Znajdę! (Idzie i szuka sędziego, spotyka chłopa i woła) .
Pójdźcie ze mną, zrobicie sąd między mną a niedźwiedziem.

Chłop: Powiedz najprzód, ile mi zapłacisz, jeśli sprawę osądzę na twoją korzyść? A nie to przegrasz!

Maciek: (Drapie się w głowę) Źle kiedy człowiek jest takim sędzią! Nic mi po tobie! Może ty wole osądzisz sprawę?

Wół: Czym ja głupi? Widzę przed sobą swego żeźnika i rad będę, jeżeli cię licho weźmie! Jeszcze tego
brakuje, żebym takiemu sprawiedliwość dawał!

Maciek: (Zbiera mu się na płacz) Myślałem, że sprawiedliwość, wdzięczność są rzeczy zwyczajne, razem ze
Światem stworzone. (Idzie znowu szuka sędziego, nagle słyszy świergoczącą jaskółkę) .

Jaskółka: Ani zbyt wielkiego, ani zbyt małego nie bierz, Maćku.

Maciek: Uhm! Trzeba wziąć barana (Znajduje barana) .Pójdźże ze mną baranie, zrobisz sąd między mną
a niedźwiedziem.

Baran: Ja tam, nie znam żadnej sprawiedliwości, wdzięczności ani niewdzięczności. Mogę tu pobeczyć i na tym koniec. .. Jeżeli wam o zgodę chodzi, nasz pies owczarski - doskonały sędzia: jednego barana w kark, drugiego za łeb, w natyłki i my, tysiąc owiec, musimy żyć w zgodzie. Oho nasz kundel jest wielki sędzia!

Niedźwiedź: (Podchodzi do Maćka) . Chłopie - wdzięczność do ciebie gryzie mię, truje coraz bardziej. Zjeść cię koniecznie muszę, żeby się wywdzięczyć.

Maciek: Zaczekajże, poczciwca tu jednego sprowadzę. (Wzywa psa) . Wierneś jest zwierzę, pewnie masz w sobie wdzięczność i sprawiedliwość. Sądź mnie i niedźwiedzia według wiecznej sprawiedliwości świata.

Pies: (Zamyślony) . Wczoraj w nocy zbóje napadli mojego pana, a ja go w porę ostrzegłem, ocaliłem mu życie, majątek, a on mi dzisiaj przez wdzięczność i sprawiedliwość wsypał takie kije, że oto łazić nie mogę.
(Odchodzi) .

(Chłop smutny drapie się w głowę i mówi do siebie) .

Maciek: Głupi byłem słuchając jaskółki! Ani zbyt duży, ani zbyt mały - niemądre słowa. .. Konia przyzwę, to jest zwierzę poczciwe ze skórą i kościami.(Idzie do konia) . Pójdźże ze mną, zrobisz sąd między mną a niedźwiedziem.

Koń: Ja znam wybornie wdzięczność i sprawiedliwość, gdyż wożę, noszę swojego pana i zarabiam się w pługu dla niego.

Maciek: No i cóż?

Koń: Za to mnie pan głodem morzy i biciem srogo płaci!

Maciek: (Załamany krzyczy! ) O mocny Boże! Czy już z twojego ślicznego świata zginęła wdzięczność i sprawiedliwość?

(Znowu odzywa się jaskółka) .

Jaskółka: (Świergocze) . Ludzie nauczyli swojskie zwierzęta niewdzięczności, niesprawiedliwości. .. Twój sędzia, Maćku, ani zbyt wielki, ani zbyt mały, ale dziki być musi!

Maciek: Przyzwę mądralę - lisa.
Pójdźże ze mną lisie, zrobisz sąd między mną a niedźwiedziem. (Idą do niedźwiedzia) .

(Lis do niedźwiedzia)

Lis : Ogromnie mi dziwno, żeś ty, niedźwiedziu, do tego czasu jeszcze nie schrupał głupiego Maćka. .. Sumienie musi cię gryźć ogromnie, gdyż najgorsza to rzecz mieć dług wdzięczności, a nie płacić go niewdzięcznością. Zjedz chłopa bez ceregieli, a nie, to powiem, żeś i ty głupi!

Niedźwiedź: (Tarza się ze śmiechu) . Lis dobrze radzi, bo ty Maćku, schudniesz mi przez to szukanie sprawiedliwości, a ja nie lubię jeść chudego.

Maciek: (Przerażony, prosi wilka o pomoc) . Pójdźże ze mną wilku, zrobisz sąd między mną a niedźwiedziem.

Wilk: (Do niedźwiedzia). Tobie niedźwiedziu, głód pewnie dokucza, skoro pozwalasz takiemu chłopu ciągnąć się na sądy! Chcesz, ja go odprawię, a zjemy do spółki?

Niedźwiedź : Nie chcę z wilkami spółek! Tak czy owak Maćku, na moje wychodzi i zjeść cię muszę, żeby dług wdzięczności raz spłacić.

(Maciek odmawia pacierz, Bogu się poleca, patrzy - jaskółka przed nim usiadła i zaświergotała) .

Jaskółka: Maćku, Maćku! Sprawiedliwość zna taki tylko, któremu niesprawiedliwość dniem i nocą doskwiera, który nikomu najmniejszej krzywdy nie czyni, a kryć się musi, żeby wyżył.

Maciek: Gdzież ja nieszczęśliwy takiego znajdę?

Jaskółka : Pod krzakiem przycupnął niedaleczko stąd, kryje się przed człowiekiem, psem, wilkiem, lisem. ostrożnie podchodź do niego, aby nie pomyślał, że go chcesz zabić. Idź, szukaj go powtarzając te słowa: "Pana Boga chwalę, nikomu źle nie czynię, mam w sercu wdzięczność i sprawiedliwość".

Maciek: Tak zrobię. Pójdę i powiem, coś mi przykazała.

(Idzie, a tu nagle zając wyskakuje spod krzaka i mówi) :

Zając: Słyszałem ja o twojej przygodzie z niedźwiedziem i myślałem o tym właśnie, jakby ci tu pomóc.

Maciek: O zajączku, żeby cię też Pan Bóg dobrą myślą natchnął. Niedźwiedź mi oto dowodzi, że na świecie nie ma ani sprawiedliwości ani wdzięczności.

Zając: Wdzięczności nie ma, bo ona musi od stworzeń wychodzić, a te są niewdzięczne, ale sprawiedliwość pochodzi od samego Boga i ona nigdy nikogo nie minie. (Idzie z Maćkiem na sąd) . Dobrze to jest, co wy mówicie, tylko ja koniecznie muszę wiedzieć, jak to wszystko było zanim ta wasza sprawa powstała.

Niedźwiedź: Leżałem pod kłodą, a ten głupi chłop kłodę dźwignął i mnie wyswobodził, niechże ma za to nagrodę!

Zając: Ja muszę wiedzieć, jakeś to wyglądał!

Niedźwiedź: Bo może tyś jest za wdzięcznością?

Zając: Nie znam wdzięczności na świecie, znam tylko grzeszne istoty.

Niedźwiedź: Widzę, że z ciebie sędzia całą gębą!

Zając: Chodźmy zobaczyć to miejsce!

(Przychodzą na miejsce)

Zając: Właźże Misiu, pokaż mi, jak leżałeś!

Niedźwiedź: Dobrze (Wszedł pod kłodę, położył się)

Zając: Powyjmuj prędko te drągi.(Mruga do chłopa) .

Maciek: Zrobię, co karzesz.

Niedźwiedź: (Stęka, jęczy, prosi) .. Ulżyjcie, bo mię ta kłoda zgniecie !.

Zając: Teraz jest tak, jak z początku było, żaden z was obu, nic nie winien. Nie ma na świecie wdzięczności, a sprawiedliwość niedźwiedziu na ciebie oto spadła.

(Zając zwraca się do Maćka) :
Zając: Umykaj żwawo do domu! Chwal Boga, nie czyń źle nikomu, a wdzięczność i sprawiedliwość miej w Sercu, choćbyś tylko taki sam jeden był na świecie!

ZAKOŃCZENIE - PIOSENKAW WYKONANIU WSZYSTKICH WYSTĘPUJĄCYCH:

Zwyciężyła sprawiedliwość i uczciwość
Dobre czyny, wielkie serce, piękny gest
Niedźwiedź słuszną dostał karę
Maciek znów odzyskał wiarę
I na pewno nie zapomni o tym, że:
Sprawiedliwość i uczciwość są na świecie
Trzeba tylko bardzo mocno wierzyć w nie
(Należy zawsze uczciwym być człowiekiem
A ominie nas wtedy to, co złe - 2 razy).

Opracowanie: Małgorzata Klassa

Wyświetleń: 2812