AWANS INFORMACJE Dla nauczyciela Dla ucznia LOGOWANIE


Katalog

ML
Język polski, Wypracowania

Tradycja literacka w "Urszuli Kochanowskiej" B. Leśmiana.

- n +

W_037

Tradycja literacka w "Urszuli Kochanowskiej" B. Leśmiana.

    Inspiracja literacka do wiersza B. Leśmiana pt. "Urszula Kochanowska" jest bardzo wyraźna. Jest nią oczywiście cykl Trenów Jana Kochanowskiego, napisanych po śmierci córki, a będący jednym z arcydzieł polskiej literatury.
    Wiersz Leśmiana nie jest jednak trenem. Trudno zresztą byłoby pisać tren kilkaset lat po czyjeś śmierci. Wiersz Leśmiana jest relacją z przybycia do nieba. Tutaj już zaznacza się podstawowa różnica pomiędzy utworami Kochanowskiego, a wierszem Leśmiana. W Trenach to Kochanowski jest podmiotem lirycznym, to on cierpi i rozmyśla. W wierszu Leśmiana swoje pierwsze chwile w niebie relacjonuje bezpośrednio Urszula.
    Najwyraźniejsze powiązania, a zarazem różnice widoczne są pomiędzy wierszem Leśmiana a Trenem XIX, ostatnim. W Trenie XIX do śpiącego Kochanowskiego przybywa jego zmarła matka z Urszulką na ręku. Matka udziela synowi pocieszenia mówiąc, że Urszulka uniknęła cierpień na ziemi, zaś zyskała wieczny spokój w niebie. Charakterystyczne jest to, że Urszulka przez cały czas milczy, ustępując jakby pierwszeństwa matce Kochanowskiego. Czytelnik może więc tylko pośrednio, poprzez usta matki Kochanowskiego, dowiedzieć się o losach Urszulki po śmierci.
    Kilkaset lat później Leśmian postanowił udzielić głosu Urszulce, która opowiada swoją historię. Okazuje się, że tęskni za Czarnolasem tak samo, jak jej ojciec tęskni za nią. Urszula poprosiła nawet Boga, aby ten stworzył dla niej w niebie odbicie Czarnolasu, a prośba ta została wysłuchana.
    Interesujące jest porównanie postawy Kochanowskiego i Urszuli. Obydwoje bardzo pragną ponownego spotkania. Kochanowski pisze:
    "Pociesz mię, jako możesz, a staw się przed mną
    Lubo snem, lubo cieniem, lub marą nikczemną."
    Co zaś czyni Urszula? -
    "Więc zrywam się i biegnę! Wiatr po niebie dzwoni!
    Serce w piersi zamiera... Nie! To - Bóg, nie oni!..."
    Wiersz Leśmiana jest przykładem na to, że literatura nie składa się z oderwanych od siebie okresów. Podział na kolejne epoki nie stanowi ostatecznej i nieprzekraczalnej granicy. Poeci jednego pokolenia będą inspiracją dla innego, być może wiele wieków później. Tak jest i w tym przypadku, gdzie wspólny motyw połączył poetę renesansu z poetą współczesnym. Dla Kochanowskiego Treny były sposobem na wyrażenie swojego bólu. Dla Leśmiana była to tylko zapewne próba poetyckiej trawestacji słynnego dzieła, ale w efekcie jego utwór stanowi niezwykle ciekawe uzupełnienie dzieła Kochanowskiego, pokazując czytelnikowi, co się wydarzyło "po drugiej stronie".
[ML]
 

Zgłoś błąd    Wyświetleń: 1700


Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach Profesor.pl są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.


BAROMETR


1 2 3 4 5 6  
Średnia ocena: 1



Ilość głosów: 1

Serwis internetowy, z którego korzystasz, używa plików cookies. Są to pliki instalowane w urządzeniach końcowych osób korzystających z serwisu, w celu administrowania serwisem, poprawy jakości świadczonych usług w tym dostosowania treści serwisu do preferencji użytkownika, utrzymania sesji użytkownika oraz dla celów statystycznych i targetowania behawioralnego reklamy (dostosowania treści reklamy do Twoich indywidualnych potrzeb). Informujemy, że istnieje możliwość określenia przez użytkownika serwisu warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do informacji zawartych w plikach cookies za pomocą ustawień przeglądarki lub konfiguracji usługi. Szczegółowe informacje na ten temat dostępne są u producenta przeglądarki, u dostawcy usługi dostępu do Internetu oraz w Polityce prywatności plików cookies.
Dowiedz się więcej.