Charakterystyka ucznia


INFORMACJE WSTĘPNE

Chłopiec jest objęty obowiązkiem szkolnym w Szkole Podstawowej, a realizuje ten obowiązek w formie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych. Uczestniczy również w zajęciach rehabilitacji na terenie szkoły.

Chłopiec urodził się jako zdrowe dziecko w 1989 r. Wychowuje się w pełnej rodzinie, ma brata bliźniaka. Do czwartego roku życia rozwijał się prawidłowo, jak wynika z wywiadu z matką nie sprawiał żadnych problemów. Krótko po ukończeniu czterech lat nastąpiło wydarzenie, które zaważyło o dalszym życiu chłopca: wpadł on do studzienki ściekowej. Świadkiem zdarzenia był brat bliźniak, niestety zbyt mały, aby udzielić pomocy. Zanim nadeszła pomoc, w wyniku niedotlenienia mózgu nastąpiło zatrzymanie akcji serca, wstrzymanie oddechu. Przez miesiąc chłopiec był nieprzytomny. Lekarze twierdzili, że jeśli przeżyje, nie będzie widział, słyszał, reagował w jakikolwiek sposób na bodźce. Nastąpiło wielkie ogólne zaskoczenie, gdy chłopiec odzyskawszy przytomność zaczął reagować na bodźce wzrokowe i słuchowe, a wkrótce i inne. Jako skutek wypadku pozostało głębokie upośledzenie umysłowe.

Przez wszystkie lata po wypadku rodzice dziecka dołożyli wszelkich starań, aby jego stan poprawił się.
Systematycznie w dalszym ciągu dokonują badań neurologicznych, kardiologicznych, odwiedzają wszystkich zalecanych specjalistów. Poprzez wieloletnią rehabilitację, masaże, kąpiele, zyskano tyle, że chłopiec ze spiętego,pokurczonego, z zaciśniętymi dłońmi dziecka zamienił się w rozluźnione chętne do współpracy podczas ćwiczeń. Obecnie nie mówi, nie chodzi, samodzielnie nie siedzi. Potrafi jednak reagować na bodźce świata zewnętrznego, porozumiewać się z osobą drugą w swój sposób znany bliskim, oraz nauczycielowi.


FUNKCJONOWANIE W ŚRODOWISKU

a) Sposoby porozumiewania się z otoczeniem.
Chłopiec nie mówi .Porozumiewa się za pomocą mimiki twarzy:
- gdy jest zadowolony uśmiecha się lewym kącikiem ust, mruczy, a nawet potrafi wydać z siebie okrzyk radości;
- gdy jest smutny ma łzy w oczach, smutną minę, płacze;
- gdy jest niezadowolony marszczy czoło.
"Język znaków "chłopca jest zrozumiały dla najbliższych: rodziny, nauczycielki, rehabilitanta. Chłopiec bardzo lubi gdy ktoś do niego mówi. Potrafi, jeśli tylko chce odwrócić głowę w stronę osoby mówiącej. Nie od razu jednak akceptuje nowe osoby. Przez pierwsze tygodnie matka musiała uczestniczyć w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych, a podczas rehabilitacji obecna jest do dzisiaj. Potrafi pokazać osoby, które lubi, których nie toleruje, które są mu obojętne. Radością reaguje na rodziców, brata, a do babci musi się przez chwilę przyzwyczaić. Smutek na twarzy najbliższych udziela się i jemu.

b) Kontakty społeczne
Kiedy chłopiec miał 7 lat uczestniczył w zajęciach na terenie szkoły życia, po dwóch miesiącach matka chłopca zrezygnowała z tych zajęć. Chłopiec bowiem był rozdrażniony, płakał całe popołudnia, a nastrój udzielał się rodzicom i bratu. Matka zrezygnowała z pracy zawodowej, a po pewnym czasie na jej wniosek syn został objęty indywidualnymi zajęciami rewalidacyjno-wychowawczymi na terenie Szkoły Podstawowej. Zajęcia te prowadzę z chłopcem od września 1998 r. zgodnie z zleceniami Zespołu PoradniSpecjalistycznych.


FUNKCJONOWANIE INTELEKTUALNE

a) W zakresie percepcji wzrokowej:
Chłopiec wodzi wzrokiem za przedmiotem w płaszczyźnie poziomej i pionowej, do dali,do bliży. Odnajduje zagubiony przedmiot w przestrzeni, osobę nawołującą; różnicuje 2-3 eksponowane przedmioty, kolory podstawowe, wielkości (np. piłka duża–mała).
b) W zakresie percepcji słuchowej:
Lokalizuje źródło dźwięku ,reaguje na zmianę tonów, tempo nadawania dźwięków.
c) W zakresie percepcji dotykowej:
Stymulacja dotykiem (ucisk, nacieranie, masowanie ciała) powoduje ożywienie, rozweselenie, ruch kończyn dolnych i górnych.
d) W zakresie smaku i węchu:
Chłopiec reaguje odpowiednio na smak słony i kwaśny – unikaniem; słodki - wystawianiem języka.
e) W zakresie budowania "ja osobowego":
Chłopiec kojarzy swoje części ciała z odpowiednim bodźcem słuchowym, wodzi za nimi wzrokiem, unika dotknięcia oka palcem.
f) W zakresie komunikowania się:
Jako osoba prowadząca zajęcia z chłopcem od kilku lat mam z nim dobry kontakt bazujący na funkcji wzrokowej. Podczas każdych zajęć cały czas mówię do niego, gdy wspólnie wykonujemy kolejne ćwiczenia. Znane mi jest wiele znaków jego "języka". Chłopiec uwielbia zabawy w przestrzeni (np. wożenie na kocu),
wywołują one zawsze uśmiech na jego twarzy.
g) Uwaga i pamięć chłopca:
Funkcje te są w dużej mierze uzależnione od pogody, ciśnienia atmosferycznego, samopoczucia chłopca. Uwagę skupia na bodźcach dla niego atrakcyjnych (np. kolor, dźwięk, dotyk), wymaga częstej zmiany bodźca. Z powodu arytmii serca bywa, że "wyłącza "się na kilka sekund.


EMOCJE
Chłopiec potrafi okazywać emocje. Nie ma w nim powściągliwości, bo nie panuje nad emocjami. Adekwatnie do sytuacji: uśmiecha się, wydaje okrzyki, robi niezadowoloną minę, płacze.


SAMOOBSŁUGA
Jest uzależniony od osób drugich. Jest dzieckiem leżącym. Sam odwraca głowę, bywa, że w pozycji leżącej lub półsiedzącej poruszy nogą lub ręką.


PREFERENCJE CZYNNOŚCIOWE
Bardzo lubi zabawy pluszowymi maskotkami, oglądanie bajek. Podczas oglądania planszy wodząc wzrokiem potrafi odszukać szczegóły, o których mówi nauczyciel. Pokazując wzrokiem, kierując spojrzenie wskazuje, gdzie jest więcej, a gdzie mniej elementów, wskazuje również kolory. Bardzo lubi klaskać w dłonie z pomocą nauczyciela, unosić ręce do góry gdy nauczyciel woła "brawo", "hura" (wywołuje to jego śmiech).


RZECZYWISTY LUB POTENCJALNY SUKCES DZIECKA
To co już chłopiec osiągnął w wyniku ćwiczeń i co należy rozwijać to:
* umiejętność rozróżniania podstawowych kolorów;
* umiejętność rozróżniania wielkości;
* umiejętność różnicowania ilości eksponowanych elementów.
* umiejętność rozróżniania części ciała własnych i drugiej osoby;
* umiejętność dostrzegania braków w otoczeniu;
* umiejętność odwrócenia głowy jako reakcja na bodziec słuchowy;
* umiejętność okazania co lubi jeść;


SPOSOBY WYNAGRADZANIA
Są to zachowania nauczyciela takie jak
- wspólne z dzieckiem klaskanie;
- podnoszenie rąk do góry przy słowach nauczyciela: "brawo", "hura",
- zabawy "paluszkowe" (np. idzie rak...")


Warunkiem powodzenia podczas ćwiczeń z chłopcem jest:
* ciągłe mówienie ;
* komentowanie ćwiczeń;
* chwalenie;
* zachęcanie go do wykonywania kolejnych czynności;
* brak dystansu między nauczycielem a uczniem.

Uwagi nauczyciela:
Po okresie początkowym (kilka tygodni) chłopiec przyzwyczajał się do mnie, a w zajęciach uczestniczyła matka. Obecnie, od kilku lat podczas zajęć jesteśmy sami, a zachowanie w/w warunków umożliwia postęp w rozwoju chłopca. Podczas terapii należy unikać obecności innych osób, gdyż go to rozprasza. Zdarzało się
jednak, że lekcje obserwowali studenci i chłopiec pracował z powodzeniem.

Opracowanie: mgr Izabela Aszeberg

Wyświetleń: 1697