METODA WERONIKI SHERBORNE W PRACY PRZEDSZKOLA

Pracuję w Przedszkolu Gminnym w Cekcynie, w województwie Kujawsko-Pomorskim. W styczniu 2001roku ukończyłam warsztaty pt. "Ruch rozwijający Weroniki Sherborne" organizowane przez Kujawsko-Pomorskie Centrum Edukacji Nauczycieli w Bydgoszczy. Metoda ta interesowała mnie od dawna a teraz urzekła mnie swoją prostotą i wieloma zaletami. Postanowiłam wprowadzić tę metodę w naszym przedszkolu, ponieważ przebywają u nas tak jak w każdym przedszkolu dzieci z normalnymi i zaburzonymi osobowościami, opóźnione umysłowo, z zaburzeniami mowy, chore z zespołem Downa, z mózgowym porażeniem dziecięcym, które potrzebują pomocy z naszej strony.

Pragnę podzielić się moimi doświadczeniami z zastosowania tej metody w pracy przedszkola. Ćwiczenia tą metodą stosowałam z powodzeniem zarówno w grupie 3-5latków jak i w grupie 6-latków. Wykorzystanie tej metody zależy od naszej inicjatywy i zapotrzebowania w danej grupie. Tradycją w przedszkolu jest prowadzenie zajęć otwartych, więc postanowiłam zaprosić rodziców na inne niż dotychczas zajęcia. Na początku rodzice przychodzili bardzo nieśmiało, ćwiczenia wykonywali z lekką tremą. Później po kilkakrotnej "zaprawie" ćwiczenia tą metodą stały się ulubioną formą zajęć ruchowych dzieci i rodziców w przedszkolu.

A teraz kilka słów o zajęciach prowadzonych metodą Weroniki Sherborne.
Zaletą tych zajęć jest, to, że nie potrzebujemy właściwie żadnych pomocy, a jedynie dużo wolnej przestrzeni, odpowiednie podłoże i świeże powietrze. Dzięki tym ćwiczeniom, dzieci uczą się poznawać przestrzeń i zachowywać w niej, czują się swobodnie i nie obawiają się otoczenia. Stają się mniej zahamowane i bardziej otwarte na sytuacje problemowe. Metoda ta pozwala dzieciom poznać swoje ciało i uczy kontrolować jego ruchy, ułatwia też nawiązywanie kontaktów, uczy empatii.

Współćwiczący muszą wykazać się opiekuńczością, umiejętnością współdziałania i reagowania na potrzeby i możliwości innych.

Dzieci rozwijają i uczą się koncentracji oraz kontrolowania swojego zachowania (różnicowanie płynności ruchów, ćwiczenie siły oraz delikatności i wrażliwości).

Podczas organizowania zajęć musimy kierować się następującymi zasadami:
- udział w zajęciach jest dobrowolny, nauczyciel jedynie zachęca,
- staramy się nawiązać kontakt z każdym dzieckiem,
- bierzemy udział we wszystkich ćwiczeniach,
- dziecko może samo decydować o przebiegu danego ćwiczenia,
- nie krytykujemy, chwalimy za wysiłek, starania, nowe osiągnięcia,
- unikamy rywalizacji,
- stopniowo wprowadzamy najpierw ćwiczenia w parach, później w trójkach, a na końcu z większą liczbą osób,
- zaczynamy od ćwiczeń nawiązujących do ruchów najwcześniejszych w rozwoju ontogenetycznym (osobniczym),
- stosujemy stopniowanie trudności ćwiczeń oraz na przemian ćwiczenia dynamiczne i relaksacyjne.

2 Zajęcia prowadzone tą metodą w mojej grupie dały dobre efekty w stymulacji rozwoju psychicznego i fizycznego wychowanków. Jak już wspomniałam w metodzie tej nie stosuje się rywalizacji, dzieci zahamowane lub nieśmiałe mają taką samą satysfakcję, jak pozostałe. Zauważyłam, że ogromną radość sprawia im bliskość z osobą dorosłą, możliwość wypróbowania swojej siły i narzucanie dominującej roli dorosłemu.

Pracuję w naszym przedszkolu również jako logopeda i stwierdziłam już na początku roku szkolnego, że jest u nas dużo dzieci z zaburzeniami mowy, które potrzebują pomocy. Postanowiłam, więc prowadzić zajęcia tą metodą, ponieważ rozwijając ruchy duże - tułowia, kończyn, przechodzimy z czasem do ruchów precyzyjnych, na końcu do organów mowy. Zaobserwowałam, że dzieci zahamowane psychicznie mające kłopoty z mówieniem, tu w grupie, podczas naszych ćwiczeń śmieją się, krzyczą i śpiewają. Ta gimnastyka to dobre przygotowanie do ćwiczeń logopedycznych. Równocześnie z terapią przez Ruch Rozwijający przychodzi mowa. Ruch, który rozwija osobowość. Niektóre dzieci wycisza, inne prowokuje do działania. Te same ćwiczenia mają zastosowanie w różnych przypadkach.

Jeśli dziecko bierne, zahamowane, po jakimś czasie ćwiczeń w parze ze swym terapeutą podejmuje decyzję uczestnictwa w zabawie grupowej, następnie samo zaczyna proponować wymyślane przez siebie ćwiczenia, oznacza to, że odzyskuje poczucie bezpieczeństwa, poprawia się jego samoocena i wiara we własne siły.

W przypadku dziecka nadpobudliwego psychoruchowo, przejawiającego agresywność i obniżoną koncentrację uwagi, zabawę rozpoczynamy od ćwiczeń zbiorowych, dynamicznych, siłowych, które dają dziecku sposobność wyładowania nadmiaru energii. Pozwolą one dziecku odczuć i kontrolować swoją energię.

Dziecku nadpobudliwemu trudno jest nawiązać kontakt z jedną osobą. Dorosły musi włożyć więcej wysiłku, aby zdołało ono na nim skoncentrować uwagę. Dzieci nadpobudliwe bardzo trudno się relaksują. Pod koniec zajęć stosuje się ćwiczenia wyciszające, uspokajające, które pomagają osiągnąć stan relaksu, np. kołysanie, głaskanie, przytulanie, czemu towarzyszy spokojna piosenka (kołysanka) śpiewana przez dorosłych.

Terapia wg programu Weroniki Sherborne ma służyć głównie rozwojowi sfery emocjonalnej i społecznej u dzieci opuszczonych i osamotnionych.

Opracowanie: Danuta Lipińska

Wyświetleń: 1062