AWANS INFORMACJE Dla nauczyciela Dla ucznia LOGOWANIE


Katalog

Agnieszka Denis, 2016-11-10
Wólka Orłowska

Pedagogika, Projekty edukacyjne

Projekt edukacyjny - stop agresji

- n +


Projekt edukacyjny „Stop agresji”





Autor projektu: Agnieszka Denis
Czas realizacji: 06. 06.2016 - 10.06.2016





1. Wprowadzenie
Projekt ten jest ściśle związany z podstawą programową wychowania przedszkolnego, która obejmuje między innymi treści wychowania zdrowotnego. Swoją pracę poświęcę szczególnie na rozwijanie sprawności emocjonalnej dzieci. Projekt ten powstał również jako potrzeba wynikająca z pracy w grupie 3 – 4 latków, w której pojawił się problem agresywnego zachowania się, głównie u jednej z dziewczynek. Ma ona skonstruowany „Program wspomagania rozwoju dziecka” , jednakże uważam iż dany projekt wspomoże pozytywne zachowania dziewczynki, jak również całej grupy, a także zintegruje grupę i dzieci poznają się lepiej, pomoże również wytworzyć dzieciom ich pozytywny obraz, a także będzie stymulował rozwój sfery emocjonalnej dzieci, a także umysłowej i motywacyjnej.

Problem agresji w dzisiejszym świecie dotyka każdego. Dzieci już w przedszkolu skutecznie stosują takie formy agresji jak: bicie, krzyki, wulgaryzmy, przezywanie, niszczenie przedmiotów, obmawianie, arogancja, wykluczanie innych dzieci z grupy, buntowanie się przeciwko poleceniom dorosłych. Każde zachowanie agresywne ma swoje przyczyny i aby skutecznie mu przeciwdziałać należy przyjrzeć się skąd to zachowanie może się brać.
Czym może być agresja:
- reakcją na frustrację;
- gdy dziecko nie jest w stanie zaspokoić ważnych dla siebie potrzeb;
- wyrazem gniewu i obroną swojej własności (mój kolega, moja mama, mój samochód);
- konsekwencją wczesnodziecięcych przeżyć, np. bicia, ostrego karania, a także błędów wychowawczych dorosłych, np. nagradzanie za agresję, bo trzeba walczyć o swoje itp.;
- reakcją wyuczoną – dziecko uczy się agresji poprzez naśladowanie innych, ważnych dla niego osób;
- reakcją obronną na zagrożenie (obok ucieczki). Zagrożenie może być fizyczne, np. hałas, gorąco, tłok, inna agresja; lub psychologiczne: wyśmianie, upokorzenie, poczucie niesprawiedliwości;
- agresja dla samej agresji, celem jest zadanie bólu lub cierpienia sobie lub innym, wyrządzenie szkody;
- agresja „na niby”- zaspokojenie potrzeby zabawy, ustalenie ról do odegrania, np. różne walki, polowania, pojedynki. W tego typu zabawie dzieci widzą swoje niszczycielskie możliwości, uświadamiają sobie swoje uczucia, przeżywają je w bezpiecznej formie, nikogo nie ranią, a tylko próbują swoich sił.
Jeśli agresja jest wynikiem frustracji, oznacza to, że dziecko w toku działania zmierzającego do zaspokojenia swoich potrzeb napotkało na trudne do pokonania przeszkody. Stan ten wywołać może gniew, który zostaje skierowany na określone osoby lub rzeczy, przybierając postać ataku fizycznego lub werbalnego (agresja).
Dzieci agresywne sprawiają dużo problemów, zarówno nauczycielom jak i rodzicom. Są one niezdyscyplinowane, naruszają zasady i normy panujące w przedszkolu, negatywnie wpływają swoim przykładem na swoich kolegów. Oddziaływania wychowawcze względem dzieci powinny prowadzić do kształtowania osobowości w taki sposób, aby dziecko potrafiło nazwać i rozpoznać swoje uczucia i świadomie potrafiło hamować zachowania agresywne. Należy objaśnić dzieciom, że agresja należy do natury każdego człowieka i dzieci także mają prawo ją odczuwać. Ważne jest jednak, jak sobie radzić z tymi uczuciami jak złość oraz jak postępować, kiedy inni wpadają we wściekłość.
Wzajemne kontakty, również dzieci w wieku przedszkolnym, bywają zalewane różnymi formami przemocy, widząc ją np. w telewizji, domu, przedszkolu, dzieci naśladują ją powielając ten negatywny wzorzec. Oglądanie brutalnych obrazów w bajkach, grach komputerowych, czy reklamach zwiększa agresywność dzieci, ponieważ uważa ono ją za coś powszechnego i normalnego. W celu zminimalizowania i przezwyciężania, a raczej radzenia sobie z negatywnymi uczuciami powstał właśnie niniejszy projekt.

2. Rozwój emocjonalny dziecka w wieku przedszkolnym

Na procesy psychiczne dziecka, jego życie i przystosowanie się duży wpływ mają uczucia. W oparciu o wrodzone, podstawowe emocje jak gniew, strach, przyjemność. W toku rozwoju dzieci, w wieku przedszkolnym kształtują się bardziej złożone i rozwinięte emocje, do których dołączają procesy intelektualne. Uczucia są stosunkiem dziecka do siebie, albo do świata. Zmiany i rozwój emocjonalny dziecka następuje dzięki procesowi uczenia się, dzięki kojarzeniu bodźców. Uczucia towarzyszą dziecku na każdym kroku, przy każdej sytuacji, stają się motywami działalności. A w miarę jego rozwoju, tworzenia się nowych zainteresowań, odczuwania nowych potrzeb uczucia zmieniają się, przekształcają i rozwijają.
Uczucia dziecka w wieku przedszkolnym są jeszcze bardzo niestałe, szybko i gwałtownie wybuchają, lecz równie szybko mijają. Bogatsze za to są ich objawy. Oprócz ruchów i mimiki dochodzą reakcje werbalne. W starszym wieku przedszkolnym świat uczuciowy dziecko stabilizuje się i pogłębia. Dziecko 6-letnie charakteryzuje już znaczna równowaga uczuciowa w porównaniu do młodszych lat. Jest ono zazwyczaj pogodne, przyjaźnie nastawione, nie obserwuje się już tak wielkiej zmienności nastrojów. 6-latek zdolny jest już nawet do współbrzmiewania, potrafi rozpoznawać stany emocjonalne innych oraz dostosowywać się do nich. U starszego przedszkolaka zaobserwować również możemy powstawanie uczuć wyższych. Jednak pomimo pewnej stabilizacji emocjonalnej dzieci te wykazują dużą drażliwość i wrażliwość na ocenę ich osoby. W ogólnym rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym emocjonalność jest sferą trudną do kształtowania. Dla właściwego rozwoju emocjonalnego duże znaczenie ma zainteresowanie się jego odczuciami, oraz zaspokojenie potrzeb psychicznych. W dużej mierze rozwój emocjonalny zależy od rozwoju społecznego, a dokładniej ilości i jakości jego kontaktów z innymi osobami. W przedszkolu zakres tych kontaktów znacznie się powiększa. To wszystko stwarza warunki sprzyjające rozwojowi zachowań i uczuć społecznych przedszkolaka.
Psychologowie twierdzą, że znaczna ilość dzieci w wieku przedszkolnym przeżywa wielkie bogactwo różnorodnych uczuć. Dziecko poznaje zarówno uczucia łagodne jak
i panicznego przerażenia. W tym okresie prawdziwą skarbnicą emocji stają się zabawy, poprzez które dzieci przeżywają szczere uczucia. Jednak stwierdzić należy, iż poznawanie życia emocjonalnego przedszkolaka bywa bardzo trudne. Samo dziecko również nie potrafi określić swych procesów emocjonalnych czy ich nazwać. Omawiany tu wiek odznacza się tym, że szybko wzrasta zakres i liczba sytuacji i doświadczeń wywołujących emocje dziecka. Coraz lepiej umie już dostrzegać i rozumieć cele, które chce osiągnąć. Angażuje się zatem w swą działalność. Lecz znaczne rozszerzenie terenu jego aktywności i napotyka na przeszkody. Stwarza to okazje do przeżywania uczuć nieprzyjemnych jak np. niepokój, niepewność, zagrożenie, lęk czy wreszcie niepowodzenie. Sposobność doznawania różnorodnych emocji dostarcza dziecku możliwość wspominania przeszłych wydarzeń zabarwionych przyjemnymi i nieprzyjemnymi przeżyciami. Analogicznie dzieje się z wydarzeniami przyszłymi, kiedy to dziecko wobec przyszłości odczuwa radość czy niepokój. W stosunku do minionych sytuacji dzieci są zdolne odczuwać już wyrzuty sumienia, poczucie winy czy żal do siebie.
Należy również wziąć pod uwagę fakt, iż niezależnie od typowych zmian zachodzących w rozwoju emocjonalnym dziecka w wieku przedszkolnym każde dziecko jest inne, dlatego należy dostrzec indywidualne właściwości w sposobie przeżywania uczuć
u poszczególnych przedszkolaków. Powodem ich występowania może być różnica w stanie zdrowia, odporności, żywiołowości dziecka. Istotna staje się również odmienność warunków środowiskowych, wpływ rodziny, przedszkola.
Uczucia 6-latka są bardzo zróżnicowane, zaczynają się u niego juz rozwijać uczucia społeczne, moralne, intelektualne i estetyczne. Rodzą się pierwsze przyjaźnie, zarysowują się również umiejętności społecznego współżycia wśród rówieśników w grupie przedszkolnej. Rozwój uczuć kształtuje się samorzutnie. Zależny jest zwykle od warunków, w jakich żyje dziecko i wpływów wychowawczych jakim jest poddawane. Uczucia dziecka będącego w wieku przedszkolnym odznaczają się dużą siłą, czego wyrazem jest nieproporcjonalna reakcja emocjonalna na błahą przyczynę. Charakterystyczna jest też duża zmienność uczuć. Szybko przechodzi ono od śmiechu do łez, od radości do gniewu, do czułości do zazdrości, dziecko nie potrafi ukrywać swych stanów emocjonalnych.
W wieku przedszkolnym należy zatem przyzwyczajać i uczyć dziecko umiejętności panowania nad własnymi emocjami, hamować jego negatywne afekty. Jednakże ucząc dziecko panowania nad uczuciami należy zachować szczególna ostrożność, by nie wykształcić w dziecku przy okazji nieszczerości i obłudy. Nie należy karać dziecka za jego niepohamowane emocje, kiedy ono jeszcze nie potrafi zachować się inaczej, gdyż nie tylko nie daje to oczekiwanego rezultatu, ale może dodatkowo wywołać w dziecku trwałe poczucie lęku.
Środowisko przedszkolne dziecka i profesjonalny wychowawca przejmujący opiekę nad dzieckiem stwarza możliwości rozwoju dziecka popychając go w odpowiednią stronę. Odpowiednio prowadzone zajęcia i zabawy wpływają bowiem na rozwój pożądanych emocji. Wiersze, piosenki, inscenizacje, zajęcia plastyczne czy obcowanie ze środowiskiem przyrodniczym sprzyjają rozwojowi uczuć estetycznych, wzbogacają zasób wiedzy
i słownictwa dziecka rozbudowując jego przeżywanie intelektualne. Współdziałanie
w grupie, zawieranie nowych kontaktów, podporządkowanie się regułom przedszkolnym, jak i nałożone na dziecko obowiązki rozbudzają w dzieciach uczucia moralne i społeczne,
a także cechy wolicjonalne. Dziecko uczy się współżycia w grupie, a jego uczucia społeczne rozwijają się tym lepiej, im wcześniej daje się mu możliwość uczenia się tego, a zatem im częstsze są jego kontakty społeczne. Na rozwój uczuć społecznych dziecka przedszkolnego ma już wpływ nie tylko rodzina, ale i grupa rówieśnicza, akceptacja zatem poprzez tą grupę staje się bardzo istotna dla dziecka.
Pod koniec wieku przedszkolnego dziecko zaczyna również rozumieć pojęcia moralne takie jak sprawiedliwość czy kłamstwo. W okresie tym możemy zaobserwować wyraźny rozwój prospołeczny dziecka: uczą się one przystosowywać do innych, brać udział w zabawach zespołowych, podporządkowywać regułom życia przedszkolnego, poleceniom i prośbom nauczyciela, ich udział w życiu grupy staje się aktywny. Rozwija się w nich poczucie odpowiedzialności, samodzielność wykonywanych czynności, samoocena, umiejętność dążenia do celu. Kształtuje się również w przedszkolaku uczucie przyjaźni, potrzeba aprobaty i akceptacji, uznania i współpracy z innymi.
Dziecko przedszkolne jednak pomimo szybkiego rozwoju emocjonalno – społecznego wciąż jeszcze jest bardzo sugestywne i mało samodzielne, ulega wpływom rówieśników
i autorytetowi dorosłych. Od dorosłych też w głównej mierze zależy jakie postawy społeczne i uczucia rozwiną się w dziecku.

3. Główne cele projektu
• Integracja grupy- wytworzenie atmosfery zaufania i życzliwości
• Wprowadzenie zabawy jako pozytywnego wzmocnienia właściwych form zachowania
• Wytwarzanie życzliwej i radosnej atmosfery na zajęciach
• Budowanie pozytywnego obrazu siebie
• Kształtowanie umiejętności rozpoznawania i nazywania przeżywanych emocji
• Wdrażanie dziecka do zachowań społecznie akceptowalnych

4. Cele szczegółowe projektu
• Poznanie siebie i innych
• Radzenie sobie z negatywnymi emocjami
• Konstruktywne rozwiązywanie konfliktów grupowych
• Radzenie sobie w nowych sytuacjach i sytuacjach trudnych
• uświadomienie konsekwencji zachowań antyspołecznych

5. Ewaluacja

Ewaluacja przeprowadzona zostanie na podstawie:
• Bezpośredniej obserwacji dzieci
• Ankiecie dla rodziców
• Wystawa prac dzieci wykonywanych podczas zajęć

6. Scenariusze zajęć


Zajęcia nr 1
Temat: Oto ja – uwierz w siebie
Cele ogólne:
• Budowanie pozytywnego obrazu siebie
• wytworzenie atmosfery zaufania, bezpieczeństwa i wsparcia;
• poznania własnej osoby, swoich mocnych i słabych stron;
• zrozumienia swojej indywidualności i niepowtarzalności
Cele operacyjne:
Dziecko:
• Śpiewa wspólnie piosenkę
• Wita się różnymi częściami ciała
• Ilustruje ruchem wierszyk
• Opowiada o sobie i innych
• Maluje farbami swój portret
• Współdziała w zabawie
Formy:
Indywidualna, grupowa, zbiorowa
Metody:
pogadanka, rozmowa, aktywizująca, działalności plastycznej, działalności muzycznej
Przebieg:
1. Piosenka na powitanie „Powitajmy się wesoło”

2. „To jestem ja” zabawa w pokazywanie
Moja buźka okrąglutka,
Grzywka czarna, całkiem krótka.
Miły uśmiech zawsze mam,
Chcesz zobaczyć? Popatrz sam!


3. Test niedokończonych zdań
Nauczyciel rozpoczyna zdania, które dzieci po kolei kończą
Najbardziej lubie…
Najchętniej bawię się w …
Nie lubię…
Nudzę się gdy…

4. Zabawa ruchowa „Ludzie do ludzi”
Dzieci witają się różnymi częściami ciała na hasło- ludzie do ludzi – zamieniają się parami.

5. „Jestem gwiazdą” - Malowanie farbami swojego portretu na wyciętej gwieździe– omówienie przez dzieci powstałych prac, po wykonaniu prac zawieszamy je na sznurku pod hasłem aleja gwiazd

6. Ćwiczenie „Jestem królem/ królową”
Dzieci siadają w kręgu, 1 osoba jest w środku z korona na głowie, chętne dzieci mówią osobie w środku komplementy np. dlaczego ją lubią

7. Zabawa rozluźniająca i integrująca „Przeprawa przez rzekę”
Dzieci najpierw pojedynczo przeprawiaj się przez rzekę, później dobierają się w pary. Rozłożone koła symbolizują kamienie górskiej rzeki. Zadaniem uczestników jest wspólne przejście z jednego brzegu na drugi bez zamoczenia nóg, czyli nie spadając z kamienia. Po zabawie krótka rozmowa na temat zabawy i odczuć dzieci.

8. Grupowy wywiad
Wszyscy siedzą w kręgu, prowadzący zadaje pytanie, na które odpowiadają kolejno wszystkie dzieci ( np. Kto u was pierwszy wstaje w domu?, Jaką zupę lubisz najbardziej? Co lubisz robić w sobotę?, Kiedy ostatnio płakałeś?, Czy bicie dzieci jest czymś dobrym?). Można poprosić dzieci, aby same wymyślały i zadawały pytania.


9. Rundka. Dzieci kolejno dokończają zdanie: „ Dzisiaj na zajęciach najbardziej podobało mi się..."

10. Okrzyk grupowy: „Hej, hej, hej, w naszej grupie jest ok”







Zajęcia nr 2
Temat: Różnimy się od siebie
Metody:
 słowna
 działalności praktycznej
 ekspresywna
 aktywizująca

Formy:
 indywidualna
 zbiorowa
 praca w grupach

Cel ogólny:
 Kształtowanie postawy tolerancji, szacunku do innych

Cele operacyjne:
Dziecko:
 Zauważa i wskazuje różnice i podobieństwa między sobą i innymi
 Wyraża się w formie plastycznej
 Potrafi opisać swój wygląd i kolegów
 Swobodnie wypowiada się na podstawie tekstu „Warkoczyk”, odpowiada na pytania m.in. czy różnimy się między sobą?, czy to dobrze że się różnimy? Dlaczego?
 Współdziała w grupie, podejmuje prace zespołową



Przebieg:
1. Zabawa powitalna

Dzieci siedzą w kręgu, nauczyciel wita dzieci zadając pytania dotyczące ich wyglądu, dziecko ketów utożsamia się wstaje.
- witam wszystkie dziewczynki
- witam wszystkich chłopców
- witam wszystkich którzy mają jasne włosy
- witam wszystkich którzy mają ciemne włosy
- witam wszystkich którzy mają długie włosy
- witam wszystkich którzy mają krótkie włosy
- witam wszystkich którzy mają w swym ubraniu kolor czerwony

2. Rozmowa dotycząca zabawy powitalne, wyciągnięcie wniosków, że różnimy się od siebie.

- czy kiedy wymieniałam różne cechy wszyscy wstawaliście
- dlaczego nie wszyscy?
- czy wszyscy wyglądamy tak samo?
- w czym się różnimy?
- a czy wszyscy musimy wyglądać jednakowo?

3. Omówienie opowiadania A. Onichimowskiej „Warkoczyk”

Nie wszyscy musza być jednakowi. – wzruszył ramionami tatuś, kiedy opowiedziałem mu co się zdarzyło w przedszkolu.
I po chwili spytał: A tobie też nie podoba się mój warkoczyk?
- Nie wiem – wyjąkałem. Chyba mi się podoba – dodałem niepewnie.
Zaczęło się od tego, że pani kazała nam narysować swoich rodziców. I ja narysowałem tatusia z warkoczykiem i kolczykiem w uchu. Wtedy pani powiedziała, że coś mi się pomyliło i żebym narysował ten warkoczyk mamusi. Odpowiedziałem, że wcale się nie pomyliłem i że mój tatuś tak wygląda. Wszystkie dzieci przestały rysować i się śmiały. Michał powiedział nawet że mam dwie mamusie i żadnego tatusia. Pani spytała czy mój tatuś gra w jakimś zespole i była zdziwiona, kiedy jej powiedziałem, że nie. Że na niczym nie gra i chodzi normalnie rano do pracy. A w domu gotuje.

Co dzieci robiły w opowiadaniu?
Kogo rysowały?
Jak wyglądał tatuś?
Dlaczego pani zdziwiła się wyglądem tatusia?
Dlaczego dzieci się śmiały?
Czy sądzicie że tak wygląda przeciętny tatuś?
Czy każdy musi wyglądać tak samo?
Jak wyglądają wasi tatusiowie?
Z tego co powiedzieliście czy wynika że wasi tatusiowie SA tacy sami czy inni?
Czy to dobrze że się różnimy?

4. Czym różnię się od innych? – dostrzeganie różnic między sobą i podobieństw. Ustawiamy dzieci parami, a inne określają ich wygląd wskazując różnice czy podobieństwa.

5. Zabawa integracyjna ,,Ludzie do ludzi’

Dzieci poruszają się po całej sali. Na znak dany przez nauczyciela uczniowie dobierają się parami i stają zgodnie z poleceniem danym przez prowadzącego: ręka do ręki, stopa do stopy itp. (za każdym razem dziecko ustawia się z innym kolegą). Gdy nauczyciel mówi ,,ludzie do ludzi’’, wszyscy uczniowie stają w kole i łapią się za ręce.

6. Zabawa dydaktyczna „ Przez różowe okulary” – dzieci siedzą w kręgu, maja włożone okulary, jedna osoba opisuje kogoś nie wymieniając jej imienia. Jeśli grupa nie zgadnie o kogo chodzi za karę musi wykonać ćwiczenie np. przysiad.

7. Zajęcia plastyczne – obrysowywanie w grupach dziecka kredą na szarym papierze, następnie grupy ozdabiają powstałe postacie – omówienie

8. Iskierka – zakończenie.
9. Ewaluacja dzieci dostają smutne i uśmiechnięte buzie, tym którym się podobały zajęcia podnoszą do góry buzie uśmiechnięte, którym się nie podobało podnoszą buzie smutne.



Zajęcia nr 3
Temat: W krainie uczuć
Cele zajęć:
 uświadamianie dzieciom co to są uczucia
 tworzenie sytuacji sprzyjających wyrażaniu własnych uczuć, przezwyciężanie nieśmiałości
 zapoznanie z różnymi rodzajami uczuć, uczenie się nazywania i rozpoznawania uczuć oraz ujawniania ich w różnych, przeżywanych sytuacjach
 rozwijanie umiejętności komunikowania się
 integracja grupy
 budowanie empatii i wzrost otwartości i akceptacji w grupie

Cele operacyjne:
Dziecko:
- rozmawia na tematy dotyczące uczuć na podstawie własnych doświadczeń
- uczestniczy w zabawach ruchowych
- rozpoznaje i nazywa uczucia przedstawione na obrazkach
- układa obrazek z części, rozpoznaje powstałe w ten sposób uczucia
-rysuje przy muzyce, rozpoznaje muzykę smutną i wesołą
- rozumie zasady zabaw

Formy:
- indywidualna
 zbiorowa

Metody:
 zabawowa
 zadaniowa
 rozmowa
 pantomima
 plastyczna
 muzyczna


Przebieg zajęć:
1.Iskierka.
Puszczenie w kręgu iskierki przyjaźni w celu rozpoczęcia zajęć oraz wyciszenia i przygotowania dzieci do wspólnej zabawy.
2. Zabawa - "Powitanie".

"Witam wszystkich, którzy mają czerwone bluzeczki,
Witam wszystkich, którzy mają krótkie spodenki,
Witam wszystkich, którzy mają krótki rękawek,
Witam wszystkich, którzy chcą się dobrze bawić.
3. Uśmiech" - zabawa integracyjna.

„Wysyłam do Was powitalny promyk uśmiechu,
Który powróci do mnie w pośpiechu”.
Nauczycielka i dzieci siedzą w kręgu na dywanie. N - lka dotyka ramienia dziecka patrzy mu w oczy, uśmiecha się. Kolejno wszyscy przekazują uśmiech bez słów.
4. Rozmowa z dziećmi na temat tego, czym są uczucia:
(co to są uczucia?, jakie znacie uczucia?, Co dzieje się z twoim ciałem, gdy doświadczasz różnych uczuć?, jak zmienia się twoja twarz, gdy doświadczasz różnych uczuć?, czy możesz wyrazić uczucia poprzez kolor?, czy uczucia możemy podzielić na pozytywne i negatywne?)
Nauczyciel pokazuje obrazki z uczuciami – dzieci rozpoznają i nazywają uczucia.
5. Zabaw ruchowa –„ Pingwin”.
Och – jak przyjemnie i jak wesoło
W pingwina bawić się, się, się !
Raz nóżka lewa, raz nóżka prawa,
Do przodu, do tyłu i raz, dwa, trzy !
Pingwinek mama, pingwinek tata,
Pingwinek synek, córki trzy.
Raz nóżka lewa, raz nóżka prawa,
Do przodu, do tyłu i raz, dwa, trzy
6. „ Smutek do kapelusza”
Dzieci losują koperty z rozsypanką obrazkową. Ich zadaniem jest ułożyć obrazek, każdy obrazek przedstawia jakąś emocję. Po ułożeniu obrazka dzieci wspólnie zastanawiają się jakie to uczucie, mówią kiedy występuje dane uczucie, gdy jest ono negatywne starają się znaleźć rozwiązanie przedstawionego problemu.
7. „Podróż do krainy wściekłości”
Prowadzący opowiada historyjkę, podczas której wykonuje określone ruchy. Wszystkie dzieci powtarzają te ruchy, a być może wymyślą jeszcze jakieś dodatkowe.
Udajemy się w daleką podróż do tajemniczego kraju. Jedziemy długo pociągiem. (dzieci ustawiają się w rzędzie, chwytają za biodra swego poprzednika i tworząc pociąg – biegają po pomieszczeniu, wydając przy tym odgłosy pociągu). Pociąg zatrzymuje się. Dotarliśmy do Krainy Radości. Ludzie, którzy tu mieszkają, są zawsze radośni i uśmiechnięci. Cieszą się już od samego rana, od chwili wstania z łóżka. Przeciągają się z zadowoleniem, witają się z nami z uśmiechem na ustach, podskakują do góry z radości, obejmują nas i tańczą z nami dwójkami, trójkami, w wiele osób, w dużym kole. Żadne z dzieci nie jest samo. Niestety, musimy jechać dalej. Lokomotywa już sapie. Wsiadamy do pociągu i odjeżdżamy w dalszą podróż. Nagle robi się ciemno. Pociąg się zatrzymuje. Dotarliśmy do Krainy Wściekłości. Tutaj mieszkają ludzie, którzy czują się obrażeni i niesprawiedliwie potraktowani. Są źli i zdenerwowani, tupią nogami, rzucają się na ziemię, potrząsają głowami, ściskają dłonie w pięści, krzyczą: „nienawidzę cię!”…Wreszcie nasza lokomotywa sapie i wzywa nas do pociągu. Zatrzymujemy się, nabieramy głęboko powietrza w płuca… i uspokajamy się. Wsiadamy do pociągu i udajemy się w dalszą podróż. Pociąg zatrzymuje się: dotarliśmy do końcowej stacji. Jesteśmy w Krainie Spokoju. Wszyscy ludzie, uśmiechają się łagodnie, poruszają się spokojnie i ostrożnie, delikatnie głaszczą się nawzajem, prowadzą się za ręce albo siedzą spokojnie obok siebie…
8. Praca plastyczna do wysłuchanej muzyki
Wysłuchanie przez uczniów dwóch kontrastujących utworów :”Nocturn” Fryderyka Chopina i "Wesoły wieśniak" Roberta Schumanna.
Wykonanie przez dzieci dowolnych ilustracji plastycznych do poznanych utworów.
8. Zabawa ruchowa "Na spacerze" – dzieci chodzą po sali i wykonują polecenia osoby prowadzącej np.
Widzę bardzo radosne dzieci,
Zauważyłam dzieci, które z jakiegoś powodu są smutne,
Widzę zezłoszczone dzieci,
Spostrzegłam też dzieci, które przestraszyły się czegoś,
Widzę dzieci, które jedzą lody.
9. Zakończenie zajęć
Rundka. Dzieci dokończają zdanie: dzisiaj zajęcia kończę w nastroju ...(kolor).



Zajęcia nr 4
Temat: Złość i agresja w naszym życiu.

Cele:
1. Uświadomienie dzieciom występowania agresji w życiu codziennym.
2. Zwrócenie uwagi na różne przejawy złości i agresji oraz na możliwości i sposoby radzenia sobie z nią.
3. Pobudzenie aktywności twórczej i wyobraźni.
4. Integracja grupy.

Cele operacyjne:

Dziecko:
- śpiewa wspólnie piosenką
- odpowiada na pytania dotyczące złości z własnego doświadczenia
- słucha opowiadania i rozumie jego treść
- uczestniczy w zabawie ruchowej
- opracowuje receptę na złość
- maluje swoją wściekłą minę

Metody i formy pracy:
- rozmowa kierowana
- burza mózgów
- twórcza ekspresja
- praca indywidualna, grupowa


Przebieg zajęć:

1.Zaproszenie dzieci do zajęć piosenką: „Wesoło witamy…”

2. Rozmowa kierowana, uwzględniająca pytania :
- na kogo najczęściej się złoszczę ?
- co lub kto mnie najczęściej złości i w jakich sytuacjach?
- jak wyrażam swoją złość? (rozróżnienie agresji słownej, fizycznej, psychicznej)
- czy można krzywdzić siebie samego? ( autoagresja)
- co mi daje złość? Po co się złoszczę?

3. Odczytanie dzieciom tekstu opowiadania pt. „Cudaczek – Wyśmiewaczek głodny”. Rozmowa na temat tekstu:
- o czym jest opowiadanie?
- kto to jest cudaczek-wyśmiewaczek?
- do czego namawia nas cudaczek-wyśmiewaczek?
- kiedy cudaczek-wyśmiewaczek miał pełny brzuszek?
- czy obrażanie się to też forma agresji, jeżeli tak to dlaczego?
4. Zabawa ruchowa „Papierowa wojna”. Dzieci dzielą się na 2 grupy- każda z grup obrzuca się papierowymi kulkami.

5.Burza mózgów – „Recepta na złość”. Dzieci w grupach wymyślają sposoby radzenia sobie ze złością. Następnie wspólnie z prowadzącym opracowują „receptę”.

6.Relaksacja przy czytam przez nauczyciela tekście „Bez złości mamy więcej radości”.

7. Praca plastyczna – „Moja wściekła mina”.

8. Prezentacja i omówienie prac.

9.Podsumowanie zajęć.

Prowadząca wręcza uczestnikom zajęć karteczki – uśmiechnięte buźki, na których odwrocie widnieją hasła: „Bez złości mamy więcej radości!”, „Kto się złości , ten nie ma radości!”. Odczytanie haseł przez nauczyciela.


























Zał. 1 „Bez złości mamy więcej radości” (tekst z książki R.Portmann: „Gry i zabawy przeciwko agresji”, JEDNOŚĆ, Kielce 1999)
Dzisiaj polecisz w podróż samolotem marzeń i odwiedzisz nieznaną ci planetę. Teraz wygodnie siadasz na krzesełku lub na podłodze, koncentrując się na odgłosach startującej maszyny. ..Warczenie silników staje się coraz głośniejsze...Samolot odrywa się od podłoża...Opuszczasz ziemię...I już dostrzegasz w oddali nowe planety...błyszczą się one i migoczą na czarnym niebie...Ziemia pozostaje daleko w tyle...coraz mniejsza i mniejsza...Czujesz się lekki...Przekraczasz bez problemów granicę kosmosu...Postanawiasz wylądować na następnej planecie, jesteś ciekawy, co się tam znajduje, co tam przeżyjesz, czy są tam takie dzieci jak ty...
Im bardziej zbliżasz się do tej planety, tym jest ona piękniejsza...przyciąga oczy jasnymi, ,przyjaznymi kolorami. Są tam domy, okrągłe i ciepłe, pomiędzy nimi kolorowe kwiaty i zielone krzewy...Wszystko jest takie spokojne i przyjazne...Twój samolot ląduje łagodnie...wysiadasz...biegniesz po miękkim, ciepłym podłożu...Ostrożnie podchodzisz do jednego z domów...zaglądasz przez okno...nikt cię nie zauważa..
W domu tym jest jakaś klasa...Słyszysz właśnie, jak jedno dziecko mówi coś do drugiego, ale nie rozumiesz wypowiadanych przez nie słów...Musiało tu być coś nieprzyjemnego...a może dziecko, do którego skierowane były te słowa, po prostu ich nie zrozumiało?...W każdym bądź razie widzisz, jak jest ono coraz bardziej rozwścieczone...oddycha gwałtownie...ściska dłonie w pięści...Ale spójrz, co się teraz dzieje?...Dziecko to nagle zatrzymuje się, zastyga w bezruchu. Zaczyna spokojnie oddychać, głęboko nabiera powietrza do płuc i wydmuchuje je stopniowo, wdech, wydech, wdech, wydech, wdech, wydech...I zaczyna mówić, najpierw bardzo cicho, potem coraz głośniej i pewniej: Bez złości mamy więcej radości, bez złości mamy więcej radości, bez złości mamy więcej radości...A za każdym razem staje się coraz bardziej spokojniejsze i bardziej przyjaźnie nastawione do innych, a i to drugie dziecko uspokaja się...widzisz, jak oboje się odprężają...zaczynają się uśmiechać, rozmawiają ze sobą, są spokojni i uprzejmi dla siebie...wszystko jest w porządku...
Nikt nie widział cię zaglądającego przez okno...Pochylasz się i skradasz się z powrotem w stronę samolotu. Mówisz do siebie: To był naprawdę świetny pomysł: bez złości mamy więcej radości. Zapamiętam to sobie...Powtarzasz sobie to zdanie wielokrotnie po cichu...i jeszcze kilka razy...Wsiadasz w myślach do samolotu...lecisz z powrotem na ziemię...staje się ona coraz większa i piękniejsza...Jesteś znowu tutaj...Po cichu wypowiadasz zapamiętane słowa: bez złości mamy więcej radości, bez złości mamy więcej radości, bez złości mamy więcej radości...












Zajęcia nr 5

Temat: Stop agresji

CELE OGÓLNE:

• tworzenie pozytywnych kontaktów społecznych w grupie,
• integracja grupy,
• pobudzanie do minimalizowania u siebie negatywnych zachowań i cech,
• poznawanie sposobów na radzenie sobie z agresją,
• kształtowanie umiejętności rozpoznawania i nazywania uczuć,
• kształtowanie umiejętności konstruktywnego radzenia sobie z problemami,
• rozwój empatii i inteligencji emocjonalnej,
• rozwój umiejętności komunikacji interpersonalnej.

Cele operacyjne:

Dziecko:
• śpiewa wspólnie piosenkę
• słucha uważnie opowiadania I odpowiada na pytania dotyczące utworu
• odgaduje pokazywane bez słów uczucia
• uczestniczy w zabawach ruchowych i relaksacyjnych
• uczy się wierszyka na pamięć

FORMY:

indywidualna
zbiorowa

METODY:

rozmowa
zabawowa
zadaniowa
pantomima
relaksacja












Przebieg zajęć:

1. Piosenka na powitanie „Wesoło witamy”

2. Wysłuchanie opowiadania pt „Pan Złośnicki spojrzał w lustro”

Rozmowa na temat wysłuchanego opowiadania:
• O czy jest to opowiadanie?
• Kim jest Cudaczek – Wyśmiewaczek?
• Czy Cudaczek pozostał z panem Złośnickim?
• Dlaczego an Złośnicki rozstał się z Cudaczkiem? Co go do tego skłoniło?
• Co się takiego zdarzyło, że pan Złośnicki przestał się złościć?
• Czy wy również macie takiego Cudaczka?
• Czy się złościcie i dlaczego?
• Czy macie wypróbowane sposoby na złość?


3. Odgadywanie uczuć - pantomima

Uczestnicy dobierają się parami, każda para losuje jedno uczucie:
Radość, smutek, gniew, zdziwienie, strach, wstyd. Nie mówi jakie uczucie wylosowała, lecz stara się pantomimicznie je przedstawić. Zadaniem reszty grupy jest odgadnięcie, jakie to uczucie.


4. Zabawa pantomimiczna „Dziecko wściekłe”

Każdy uczestnik zajęć ma za zadanie w formie pantomimy przedstawić jak wygląda, kiedy jest zły i jak sie wtedy zachowuje. Dziecko rozpoczyna zabawę od słów: „Mam na imię......Kiedy jestem wściekły robię tak...”.


5. Zabawa rozluźniająca - „Dziko wściekły”

Dzieci przeobrażają się w dzikie zwierzęta. Naśladują ich ruchy i dźwięki. Prychają, szczerzą zęby, tupią nogami i trąbią jak słonie, syczą jak wąż, wyją jak wilki itp. Nie atakują jednak innych zwierząt. Na sygnał nauczyciela odprężone przeciągają się i wracają na miejsca.


6. Nauka wierszyka:

„ Nikt nie może mnie poniżać, bić, krzywdzić, wyzywać.
I każdego mogę zawsze na ratunek wzywać.”


7. Zabawa – „Tajemniczy przyjaciel”.

Dzieci składają swoje wizytówki „w losy”, które wrzucają do pudełeczka. Każdy wyciąga jeden los . Nauczyciel odczytuje dzieciom, kogo wylosowały. Każdy staje się tajemniczym przyjacielem i ma za zadanie narysować coś dla wylosowanej osoby i dać rysunek w prezencie.

8. Zabawa relaksacyjna.

Prowadzący czyta tekst reszta wykonuje to, co słyszy:

Robię wdech i wiem, że jest we mnie złość.
Robię wydech i wiem, że ta złość jest ze mną.
Robię wdech i wiem, że ta złość jest nie przyjemna.
Robię wydech i wiem, że to uczucie minie.
Robię wdech i jestem spokojna.
Robię wydech i mam dość siły, by zatroszczyć się o moje uczucia.


9. Rozdanie dyplomów.

Nauczyciel wręcza uczestnikom zajęć dyplomy ukończenia kursu radzenia sobie z przemocą.
Zgłoś błąd    Wyświetleń: 0


Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach Profesor.pl są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.


BAROMETR


1 2 3 4 5 6  
Oceń artukuł!



Ilość głosów: 0

Serwis internetowy, z którego korzystasz, używa plików cookies. Są to pliki instalowane w urządzeniach końcowych osób korzystających z serwisu, w celu administrowania serwisem, poprawy jakości świadczonych usług w tym dostosowania treści serwisu do preferencji użytkownika, utrzymania sesji użytkownika oraz dla celów statystycznych i targetowania behawioralnego reklamy (dostosowania treści reklamy do Twoich indywidualnych potrzeb). Informujemy, że istnieje możliwość określenia przez użytkownika serwisu warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do informacji zawartych w plikach cookies za pomocą ustawień przeglądarki lub konfiguracji usługi. Szczegółowe informacje na ten temat dostępne są u producenta przeglądarki, u dostawcy usługi dostępu do Internetu oraz w Polityce prywatności plików cookies.
Dowiedz się więcej.