Scenariusz zajęć dla grupy trzylatków

Temat: Zimowe ubranie drzewa.
Cele ogólne:
- wdrażanie do uczestnictwa we wspólnych zabawach;
- zachęcanie do wypowiedzi na forum grupy;
- rozwijanie umiejętności liczenia;
- kształcenie sprawności manualnych rąk i wyobraźni twórczej dzieci.

Cele operacyjne:
Dziecko:
- uważnie słucha tekstów literackich;
- odpowiada na pytania N.;
- poszerza swe zainteresowania światem przyrody;
- doskonali sprawność ruchową;
- reaguje odpowiednią postawą na zmiany w akompaniamencie;
- ćwiczy wyobraźnie i motorykę;
- integruje się we wspólnej zabawie;
- uczestniczy w ćwiczeniach oddechowych;
- liczy w dostępnym zakresie;
- porównuje liczebność zbiorów poprzez dobieranie elementów w pary;
- rozumie pojęcie para;
- rozumie określenie tyle samo;
- wykonuje ćwiczenia przygotowujące do pisania;
- poszerza doświadczenie plastyczne;
- stara się ukończyć pracę;
- współpracuje z innymi dziećmi podczas zabaw;
- doskonali koordynację wzrokowo-ruchową.

Metody:
słowna - polecenia, objaśnienia do zadań;
czynna - zadań stawianych do wykonania;
oglądowa - papierowe zwierzęta do inscenizacji, papierowe płatki śniegu;
aktywizująca - wykonanie pracy plastyczno-technicznej.

Formy:
indywidualna
zespołowa
zbiorowa.




Środki dydaktyczne:
kulki z waty, bębenek, bezlistne drzewo wykonane z gałęzi lub kartonu i gazet, papierowe zwierzęta do inscenizacji (wiewiórka, jeż, niedźwiedź), związane paski białej krepiny, szeleszcząca folia, papierowe śnieżynki, W1s.22, biała farba, pędzle, kubki z wodą, magnetofon, płyta CD-utwór Roberta Schumanna „O dalekiej krainie”, biała bibuła, chusta animacyjna, suche gałązki, klej.

Przebieg zajęć:
I
• Zabawy dowolne w kącikach zainteresowań.
• Praca indywidualna z dziećmi.
• „Powitanka”
Dzieci stoją w kole. Przy wersie drugim podskakują, a przy czwartym machają do siebie na powitanie.
Na powitanie wszyscy razem:
Hip, hip, hura! (x3).
Z całego serca pełnym gazem:
Witamy was! (x3).
• „Śniegowe płatki” – ćwiczenia oddechowe. Dzieci zdmuchują z dłoni kulki z waty – wdech nosem, wydech ustami.
• „Sopelki” – zabawa orientacyjno- porządkowa.
Dzieci biegają w tempie podanym na bębenku. Na sygnał zatrzymują się i nieruchomieją jak lodowe sopelki. Po chwili stania biegną dalej.
• Kształtowanie codziennych nawyków higienicznych po zabawie i przed posiłkami.

II
• Zaprezentowanie przez N. inscenizacji „Wiatr i zima”.
Dzieci siedzą na dywanie. Przed sobą mają bezlistne drzewo. N. prezentuje inscenizację. Poruszając szeleszczącą folią, imituje podmuchy i świst wiatru. Powiewając zaś paskami białej krepiny - naśladuje padający śnieg.
Nauczycielka: Pewnej mroźnej nocy przyszła do lasu zima. Słyszy, a tu wiatr śpiewa swoją kołysankę.
(Nauczycielka potrząsa folią).
Wiatr: Całą noc świszczę, gwiżdżę i dmucham. Ale czy ktoś mnie słucha?
Zima: Daj spokój, wietrze. Las przecież śpi podczas zimy, tak już jest na świecie. Potrzeba mu tylko ubrania. Zaraz posypię śniegiem i ubiorę drzewa w zimowe szaty.
(Nauczycielka macha paskami białej krepiny).
Wiatr: I komu będę teraz śpiewał kołysanki?
Nauczycielka: Wiatr ucichł, a zima sypała śniegiem na drzewa, krzewy, trawy, na mysie norki i zajęcze kotlinki. Zwierzęta nie bały się zimy. Były do niej przygotowane, bo miały ciepłe futerka. Ruda wiewiórka zgromadziła w swojej dziupli zapas orzechów. A niektóre zwierzęta, w tym jeż i niedźwiedź, zapadły w sen. Śpią i odpoczywają tak jak drzewo.

Udzielanie odpowiedzi na pytania dotyczące treści inscenizacji:
- Co robi wiatr? (świszcze, gwiżdże, dmucha)
- Komu zima dała zimowe szaty? (drzewom)
- Co robiła wiewiórka, aby mieć co jeść podczas zimy? (zgromadziła w swojej dziupli zapas orzechów)
- Jakie zwierzęta zapadły w sen zimowy? (jeż, niedźwiedź).

• Zabawa „Wiatr i śnieżynki”
N. wyjaśnia dzieciom, że w zabawie tej będzie wiatrem, a one śnieżynkami. Kiedy „wiatr wieje” (N. szeleści folią), „śnieżynki fruwają” (dzieci obracają się, wirują). Gdy „wiatr milknie” „śnieżynki zasypiają” (dzieci przykucają).
W roli wiatru może tez wystąpić dziecko, które ma na to ochotę.

• Zabawa ruchowa „Znajdź swoją śnieżynkę”.
Każde dziecko otrzymuje dwie takie same śnieżynki (takie same kształty). Po przyjrzeniu się gwiazdkom, N. zabiera po jednej od każdego i rozrzuca je po sali. Na hasło: znajdź swoją parę, dzieci rozbiegają się po sali. Po odnalezieniu drugiej śnieżynki do pary podnoszą je do góry. Śnieżynek może być po tyle samo oraz o jedną więcej niż dzieci.

• „Płatki śniegu”- wykonanie zadania z wyprawki (W. 1 s.22).
Dzieci oglądają płatki śniegu na obrazku i udzielają odpowiedzi na pytanie: „Do czego podobne są płatki śniegu?” Zwrócenie uwagi, że każda z gwiazdek wygląda inaczej. Liczenie płatków śniegu i określanie ich liczby liczebnikiem. N. pokazuje, w jaki sposób należy malować płatki śniegu- wodzi pędzlem z góry na dół i od lewej strony do prawej. Dzieci najpierw rysują płatki śniegu palcem po śladzie, a później malują białą farbą.

• „Taniec śnieżynek”- ilustrowanie ruchem utworu Roberta Schumanna „O dalekiej
krainie” z cyklu „Sceny Dziecięce”. Śnieżynki tańczą, wirują wkoło, opadają- kucają w zależności od melodii.

III
• „Ptaszki na śniegu” - zabawa z elementem równowagi.
Dzieci - ptaszki, biegają, na sygnał - mocne uderzenie w instrument - zatrzymują się i stają raz na jednej, raz na drugiej nodze - ptaszkom marzną na śniegu nóżki.
• Zabawa z chustą animacyjną i białą bibułą „Zamieć”.
Dzieci rwą bibułę na drobne fragmenty (śnieg). Porwaną bibułę umieszczają na chuście. Gdy usłyszą muzykę, zaczynają wirować z chustą tak, aby bibuła uniosła się w powietrze - zamieć śnieżna.
• Zabawy plastyczne ”Biało wszędzie” - ozdabianie gałązek białą bibułą:
- smarowanie suchych gałązek klejem.
- maczanie gałązek w płatkach bibuły.
- ułożenie białych bukietów.
Przygotowała: Barbara Młodawska

Wyświetleń: 20