SCENARIUSZ UROCZYSTOŚCI ZAKOŃCZENIA ROKU SZKOLNEGO UCZNIÓW KL. VI



Przewodniczący: Zakończenie roku szkolnego to ważny moment dla każdego ucznia. Dla nas szóstoklasistów tym ważniejszy, że zostawiamy za sobą pewien etap szkolnego życia. Podsumujmy, więc wyniki naszej siedmioletniej pracy.

Pierwszego września przed siedmiu laty,
kiedy jesienne kwitły jeszcze kwiaty,
mama za rękę mnie prowadziła,
abym tej szkoły próg przekroczyła.

Szeptałam wówczas jej z niepokojem:
mamusiu zostań, bo ja się boję.

Do drugiej klasy szłam już wesoło,
same znajome twarze wokoło
najważniejsze, że była z nami
najlepsza na świecie nasza pani.

Kłopoty później różne bywały,
psoty, czy waśnie, szkolne kawały;
to już za nami, to wszystko wczoraj:
dzisiaj rozstania nadeszła pora.

W niejednym oku łza się zakręci –
Zostaniesz szkoło w naszej pamięci.



UCZEŃ I:
Już szmat drogi przebytej za nami
bardzo długi, więc żegnać się trzeba .

Stąd pójdziemy każdy w inną stronę,
gdzie wskazówek i drogowskazów już nie ma.

Cały ciężar naszego życia
spocznie teraz na naszych ramionach.

UCZEŃ II:
Podziękujmy, więc naszej szkole, bo to właśnie ona
nauczyła dostrzegać piękno,
czynić dobro, szanować pracę.

UCZEŃ III:
Szkoło! Szkoło!
Gdy cię wspominam,
Tęsknota w serce się wgryza,
Oczy mam pełne łez.

Książko podarta!
Niejedną tobie rzuciłem obelgę,
A dzisiaj każda twa karta
słodkim wspomnieniem rani.

PROWADZĄCY I:
Nadszedł dzień, kiedy przyszło nam się pożegnać. Minęło 7 lat, odkąd wstąpiliśmy w mury tej szkoły. Siedem lat, podczas których stawaliśmy się dojrzalsi, starsi.
Dziś nadeszła chwila rozstania z nauczycielami, przyjaciółmi i beztroskimi latami dzieciństwa, które pozostaną na zawsze w tych murach.

PROWADZĄCY II:
Każdy z nas pozostawi w tej szkole cząstkę siebie. Tu przeżywaliśmy nasze pierwsze sukcesy i gorycz pierwszych porażek. Tu zawiązały się nasze pierwsze przyjaźnie, które teraz będą musiały przejść próbę rozłąki.
Czas bezlitośnie rozrzuci nas po świecie i powoli wymaże z pamięci wspólnie spędzone chwile, jednak będziemy musieli starać się nie zapominać o sobie.

PROWADZĄCY III:
Dziś nasze serca przepełnia nie tylko radość z otrzymania świadectwa ukończenia szkoły podstawowej, ale także smutek z powodu rozstania z tym, co stanowiło istotę naszego życia w ciągu 7 lat. I choć nieraz przysparzaliśmy wielu zmartwień naszym nauczycielom, chcielibyśmy, aby w ich pamięci pozostały tylko te lepsze chwile.
Na zakończenie chcemy powtórzyć za Gałczyńskim:

UCZEŃ IV:
„ Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych
Ile w trudzie nieustannym
Wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń?

Chciałbym wszystkie takie chwile
Ocalić od zapomnienia.”

Piosenka


UCZEŃ V
Człowiek z wolna mądrzeje...gdy
wstecz się popatrzy,
to widzi jakie błędy popełniał co krok.
Wypracowania pisał byle zbyć – raz-dwa-trzy
i z dnia na dzień jak wariat czekał końca roku.

UCZEŃ VI
Zbyt wiele naszych sprawek uszło nam na sucho,
niejedna do rodziców nie dotarła skarga,
więc niniejszym dziś swoje nadstawiamy ucho,
niech każdy nauczyciel ile chce, je targa!
Nasze uszy czekają, proszę targać, śmiało, nawet godzinę całą.
I tak będzie mało.

UCZEŃ VII
A kiedy minie czas i miną lata
i nie wiem ile lat upłynie nawet...
gdy przyjdzie rozwiązywać trudną sprawę -
wrócą do nas słowa spośród ławek.

UCZEŃ VIII
A kiedy staniemy u rozstaju dróg
i ciężko nam będzie w niejednej chwili,
zrozumiemy, że spłacać trzeba wielki dług.
I wytrwamy – jak ci, co kiedyś nas uczyli.

PIOSENKA

PROWADZĄCY I:

Ileż szkolnych dni złożyło się na te sześć lat. Były to dni wypełnione pracą, troską i staraniem naszych nauczycieli, by wykrzesać z nas iskry zaciekawienia, zainteresowania wiedza.
Czy zawsze potrafiliśmy z wdzięcznością przyjmować ich pracę? Czy nigdy nie mieli z nami kłopotów?
Drodzy Nauczyciele! Za kłopoty, nasze wygłupy, niechciejstwo i wszystkie zmartwienia z nami – przepraszamy
Drodzy Nauczyciele za wyrozumiałość, cierpliwość, troskę i Wasz szkolny trud – dziękujemy. Chcemy Was szczerze zapewnić, że o naszej szkole i o naszych nauczycielach – nie zapomnimy.

Dziękujemy Pani Dyrektor, wszystkim nauczycielom i pracownikom szkoły, którzy przez cały okres naszej nauki w tej szkole, ofiarowywali nam dar nauki i opiekowali się nami.
Trudno jest słowami wyrazić naszą wdzięczność, szacunek i wielkie uznanie dla waszego wyjątkowego powołania, dlatego pozwólcie, że w tym miejscu przypomnimy słowa wielkiego Autorytetu naszych czasów – Jana Pawła II, które skierował do polskich nauczycieli w Łowiczu w 1999 roku.

„Drodzy nauczyciele i wychowawcy z uznaniem pragnę podkreślić wasz trud, jaki wkładacie w wychowanie młodego pokolenia. Serdecznie wam dziękuję za tę szczególnie ważną i trudną pracę. Dziękuję za waszą służbę Ojczyźnie. Sam mam osobisty dług wdzięczności wobec polskiej szkoły, wobec nauczycieli i wychowawców, których pamiętam do dzisiaj i modlę się za nich codziennie. To, co otrzymałem w latach szkolnych, do dzisiaj owocuje w moim życiu”.

PROWADZĄCY II:
Serdecznie i z rozrzewnieniem będziemy myśleć i pamiętać o naszych pierwszych nauczycielach, którzy pomagali nam stawiać pierwsze niezdarne litery, wprowadzali w czarodziejski świat książki, byli wspaniałymi przewodnikami w początkach naszej nauki.

UCZEŃ IX
Niezmierny mój dług wdzięczności
więc strof mi potrzeba jak w słońcu grająca kapela,
żeby po całym kraju rozsławił się ,
rozgłosił wysiłek nauczyciela.


UCZEŃ X
Jakże nie pisać wiersza,
jakże nie płonąć w podzięce
za światło, co się rozszerza,
za dar najpiękniejszy, za wiedzę!

PROWADZĄCY III:

Dziękujemy także i tym nauczycielom, którzy poszerzyli naszą wiedzę w starszych klasach, czynili ją dostępną i zrozumiałą.

UCZEŃ XI
Nauczyli mnie mnóstwa mądrości,
logarytmów, wzorów i formułek.
Z kwadracików, trójkącików i kółek
Nauczyli mnie nieskończoności.

UCZEŃ XII
Rozprawiali o „cudach przyrody”
Oglądałem różne tajemnice:
W jednym szkiełku „życie w kropli wody”
W innym zaś – ‘’Kanały na Księżycu”
Dziękujemy pani Dyrektor za serdeczną troskę i staranną opiekę, a także wytrwałe dążenie w tworzeniu nam jak najlepszych warunków nauki.
Dziękujemy naszej wychowawczyni, za trud włożony w nasze wychowanie, za wiarę, ze wyrosną z nas tacy, którzy do gwiazd wzlecą.
Dziękujemy księdzu, że przez te wszystkie lata nauki szkolnej prowadził nas drogą prawdy i miłości do Boga i człowieka.
Pani, która uczyła nas języka polskiego, dziękujemy, że uczyła nas nie tylko pięknie mówić i pisać, ale także myśleć i czuć.
Dziękujemy pani od matematyki, za to że uczyła nas wzorów i reguł matematycznych.
Pani od historii pragniemy podziękować, że tak pięknie na lekcjach zabarwiała wszystkie „białe plamy”.
Paniom od przyrody dziękujemy za to, że uczyły nas słuchać jak „Bije serce przyrody”
Nauczycielom od sztuki dziękujemy, że nauczyły nas dostrzegać urok świata.
Paniom od języka angielskiego mówimy krótko thank you.
Panu od wychowania fizycznego pragniemy podziękować za to, że dbał o nasz rozwój fizyczny.
Pragniemy również złożyć serdeczne podziękowania wszystkim pracownikom szkoły, których nie wymieniliśmy, a z których trudu i pracy codziennej korzystaliśmy.

DZIĘKUJEMY



PROWADZĄCY I:

Do tej szkoły przyprowadzili nas rodzice. Niepewni, trochę przestraszeni, trzymaliśmy ich mocno za rękę. Dziś dziękujemy naszym rodzicom za wartościowe dary, których nie można kupić za żadne pieniądze:

Poszczególni uczniowie kl. VI:
- Dziękuję za miłość.
- Dziękuję za dar życia.
- Dziękuję za poczucie bezpieczeństwa.
- Dziękuje za zrozumienie.
- Dziękuję za przyjemności i ból dzielone ze mną.
- Dziękuję za wypowiadane czasami stanowcze „Nie’
- Dziękuję za kochające serce.





PROWADZĄCY II:

Czasami wydaje nam się, że kończąc szkołę podstawową, osiągamy tę upragnioną wolność, a tu ot, życie.

UCZEŃ XVI
W chłopięcym już to stwierdzasz wieku,
że świat wciąż robi ci na przekór.
Na drodze życia już od razu
Nic tylko– znaki zakazu!

UCZEŃ XVII i XVIII
Nie wolno piłką rzucać w okno,
Nie wolno chodzić ci, boś dziecko,
na tę filmową twórczość szwedzką.
Nie wolno kłamać w życia wiośnie,
Nie wolno kląć aż się dorośnie.
Nie wolno palić, ani pić
Bo wciąż ci mówią: wstydź się wstydź!

UCZEŃ XIX
A gdy w wiek męski zdołasz zmienić
Tę młodość szkolną i mozolną.
Wolno ci będzie się ożenić
I znów ci nic nie będzie wolno.

PROWADZĄCY III:

Prawdziwe, zatem są słowa poety:

WSZYSCY:
„O to chodzi jedynie
By naprzód iść wciąż śmiało,
Bo zawsze się dochodzi
gdzie indziej, niż się chciało.”



PROWADZĄCY I:
My mamy nadzieję, że dojdziemy do upragnionego celu.
Przecież to w naszej szkole uczyliśmy się wytrwałości, uporu i działania.
Uczyliśmy się, że: „ Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest,
nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi.



PROWADZĄCY II:

Żegnając się, życzymy Pani Dyrektori, nauczycielom, pracownikom szkoły, naszym rodzicom oraz koleżankom i kolegom z młodszych klas:

PROWADZĄCY I, II i III:

Zdrowia, – które jest najcenniejsze
Szczęścia, – którego ciągle za mało
Dni, – w których marzenia staną się rzeczywistością, a nieosiągalny cel zdobyczą codzienną.



Niech każdy wasz dzień będzie piękniejszy od poprzedniego a ludzie, których spotkacie niech dają wam szczęście.
Niech czas nie zatrze w pamięci tych lat, które spędziliśmy razem.( prowadzący – razem)

Wyświetleń: 864