Temat zajęć: Wszyscy wszystkim jesteśmy potrzebni.

Cele operacyjne:
Dzieci:
• Wyrażają pozytywne uczucia wobec innych w grupie i otoczeniu;
• Dostrzegają potrzeby innych dzieci, szczególnie niepełnosprawnych;
• Rozumieją potrzebę zachowania i zadowolenia z indywidualnych cech każdej osoby, m.in. jako podstawy prawidłowego komunikowania się osób ;
• Poznają różne sposoby komunikowania się (również artystycznego wyrazu) osób niepełnosprawnych.

Formy pracy: zespołowa, indywidualna

Metody pracy:
Słowne: rozmowy i dyskusje, słuchanie opowiadania
Oglądowe: pokaz reprodukcji, wystawa własnych prac
Czynne: zabawy ruchowe, „burza mózgów”, samodzielna praca dzieci

Przebieg:
1. Zabawa na powitanie „Iskierka przyjaźni”.
Dzieci z nauczycielką stoją w kole i trzymają się za ręce. Na słowa: „Iskierkę przyjaźni puszczam w krąg, niech wróci do mych rąk” nauczycielka lekko ściska rękę dziecka stojącego obok. Dzieci przekazują sobie kolejno „iskierkę”, aż powróci do nauczycielki. Jest to zabawa wyciszająca i integrująca grupę dzieci.
2. Wysłuchanie opowiadania nauczycielki pt. „Ola”
3. Rozmowa na temat bohaterów opowiadania i różnych rodzajów niepełnosprawności, z jakimi spotkały się dzieci.
4. „Czy niewidome dzieci mogą się bawić?” – próba odpowiedzi na pytanie.
5. Zabawa ruchowa – „Zaczarowany świat”.
Dziecko z zasłoniętymi oczami stoi w środku koła. Wszyscy poruszają się wokół niego śpiewając dowolną piosenkę, do momentu, kiedy powie ono „Zaczarowany świat”. Wtedy zaczyna poruszać się wśród nieruchomych dzieci, zgadując kto to jest. Gdy nie może dotykiem prosi, aby dziecko odpowiedziało na pytanie: „Kto to?”. Drugie odpowiada tylko: „To ja!” Zadaniem odgadującego jest rozpoznanie dziecka po głosie.
Zabawa jest ciekawa, gdy dzieci dobrze się znają.
6. „Czy osoby bez rąk lub sparaliżowane mogą malować obrazy?” – próba odpowiedzi na pytanie, dyskusja.
7. Pokaz reprodukcji obrazów namalowanych ustami i stopami przez osoby niepełnosprawne. (Kalendarz Artystyczny Wydawnictwa AMUN, Racibórz)
8. „Rysuję ustami!” (kartki umieszczone są na wysokości wzroku dziecka na ścianie); rozmowy z dziećmi na temat trudności, jakie odczuwały podczas zabawy.
9. Dzieci zakładają na twarz duże papierowe torby z wyciętymi otworami na oczy i usta (lub jednakowe papierowe maski). Nauczycielka zachęca je do odpowiedzi na pytanie: „Co by było, gdyby wszyscy byli jednakowi?” – „burza mózgów”. Jeśli któreś z dzieci nie chce założyć maski, uszanujmy jego uczucia!
10. Zabawa – „Czy wiesz, kim jestem?” – dzieci chodzą w papierowych maskach po sali i każdy ma za zadanie przywitać się z napotkana osobą, mówiąc: „Cześć (imię dziecka).”
11. Próba odpowiedzi na pytanie: „Dlaczego ludzie powinni różnic się między sobą?” – poprzednia zabawa daje możliwość zrozumienia faktu, iż różnice urozmaicają świat, nadają mu ciekawszy wymiar i są podstawą prawidłowego komunikowania się ludzi między sobą.
12. Działalność plastyczna – „Moja karykatura” – dzieci ozdabiają papierową maskę tak, by była ona ciekawa, a nawet śmieszna. Prezentują własną pracę na wspólnej wystawie lub zakładają maski i przedstawiają, kim są w przebraniu. Mogą zrobić w masce dowolny gest, ruch, który rozśmieszy grupę. Zabawa daje dzieciom możliwość śmiechu z siebie i innych, bez narażenia poczucia własnej wartości i godności innych.
13. Zabawa wyciszająca – „Jesteśmy jedną pomarańczą” – dzieci siadają w kole na podłodze. Nauczycielka spokojnym głosem mówi: Natura podzieliła pomarańczę na cząstki, więc łatwo się tym owocem dzielić. Ale całość tworzy jeden owoc i każda cząstka jest potrzebna. Bez niej owoc byłby zepsuty i nadawałby się do wyrzucenia. My, wszyscy ludzie, jesteśmy jak jedna pomarańcza. Wszyscy – wszystkim jesteśmy potrzebni.

Wyświetleń: 958