AWANS INFORMACJE FORUM Dla nauczyciela Dla ucznia LOGOWANIE


Katalog

Andrzej Kamiński, 2012-05-28
Pułankowice

Zajęcia zintegrowane, Program nauczania

Indywidualny program wczesnego wspomagania rozwoju mowy dziecka

- n +

INDYWIDUALNY PROGRAM WCZESNEGO WSPOMAGANIA ROZWOJU MOWY DZIECKA

CHARAKTERYSTYKA PROGRAMU

Program ten został opracowany z myślą o dzieciach małych, rozpoczynających terapie logopedyczną. Opracowany program składa się z czterech etapów:

I Etap – Przygotowanie do uczenia się. Ćwiczenia zachowań kluczowych.
Jeśli rozpoczyna się pracę z dzieckiem, należy zacząć od najprostszych czynności, które są podstawą pracy edukacyjno – terapeutycznej z dzieckiem niepełnosprawnym intelektualnie. Są to:
spokojne siedzenie – zanim nauczyciel rozpocznie pracę z dzieckiem powinien uzyskać kontrolę nad tą czynnością, w przeciwnym razie jest to czynnik zakłócający terapię od podstaw.
uważne patrzenie – ukierunkowywanie i utrzymanie uwagi dziecka będzie przebiegać w dwóch etapach: nawiązanie kontaktu wzrokowego oraz skierowanie uwagi wzrokowej na wybrane przedmioty w otoczeniu. Jeśli dziecko potrafi siedzieć na krześle do 2 lub 5 minut i skupia wzrok na twarzy nauczyciela, można rozpocząć naukę naśladowania.
naśladowanie – by dziecko nauczyło się mowy, należy rozpocząć naukę od niewerbalnego naśladowania. Początkowo naśladuje ruchy nauczyciela w zakresie motoryki dużej. Następnym krokiem będzie pokazanie, jak bawić się zabawkami, jak wykorzystać instrumenty muzyczne (bębenek, cymbałki).
Ważne jest by na tym etapie nauczyciel prowadzący zajęcia nawiązał więź emocjonalną z uczniem. Ma to znaczenie w pracy z dziećmi nie tylko
z upośledzeniem umysłowym. Zakłada to bliski kontakt fizyczny, akceptację dziecka, indywidualne podejście do przebiegu terapii, tak, by nie trzymać się sztywno programu, lecz by wspierać rozwój dziecka.

II Etap – Ćwiczenia fonacyjne. Onomatopeje.
Fonacja to wydawanie głosu przez człowieka.
Ćwiczenia fonacyjne będą opierały się na spółgłosce m i na samogłoskach ustnych a, o, u, e, i, y. Sylaby dźwiękonaśladowcze – onomatopeje – stanowią pewien etap w rozwoju kontaktów werbalnych z otoczeniem.
W sposób naturalny nazywają dźwięki w otoczeniu dziecka. Istnieje wielka różnorodność tego typu sylab, które są rozumiane przez dziecko i bliskie mu. Jest to doskonały materiał, na bazie którego można budować wyrazy,
a następnie zdania. Jest to także doskonałe ćwiczenie aparatu oddechowego i artykulacyjnego poprzez ich wyrazistą, przedłużającą wymowę
i wielokrotność powtórzeń. Drugi etap terapii opiera się na naśladowaniu dźwięków wydawanych przez nauczyciela, dlatego tak ważne jest, by już na wcześniejszym etapie dziecko naśladowało terapeutę w zabawie, poprzez powtarzanie gestów, ruchów.

III Etap – Ćwiczenia strony leksykalnej mowy – powiększanie zasobu słownictwa biernego i czynnego.
Jeśli dziecko nauczyło się rozumienia wypowiadanych do niego słów, poprawnie reaguje na proste polecenia (etap I i II), można rozszerzyć ten zakres o naukę rozumienia nazw przedmiotów, osób, czynności.
W dalszym etapie przechodzimy już do mowy czynnej, polega to na powtarzaniu słów za nauczycielem, oraz na udzielaniu odpowiedzi jednoelementowych na pytania: Kto (co) to jest?, Co robi?, Jaki?, Ile?,. Powiększamy zasób słownictwa nie tylko ilościowo, ale także jakościowo – rzeczowniki, czasowniki, przymiotniki, liczebniki, przysłówki.

IV Etap – Ćwiczenia strony gramatycznej mowy – zdanie proste.
Ćwiczenia na tym etapie będą zmierzały do nauki poprawnego konstruowania zdań prostych. Jeśli w zasobie leksykalnym dziecka znajduje się już kilkanaście słów, należy rozpocząć pracę nad gramatyzacją mowy. Początkowo ćwiczenia będą polegały na naśladowaniu – powtarzaniu za nauczycielem, następnie uczeń będzie odpowiadał na zadawane pytania, w końcowym etapie będzie partnerem w dialogu.
Na wszystkich etapach pracy z dziećmi będą realizowane ćwiczenia słuchowe (słuchu fizycznego, mownego), ćwiczenia usprawniające narządy artykulacyjne i ćwiczenia oddechowe – wszystkie te ćwiczenia prowadzone będą w formie zabawy.
W terapii logopedycznej (nie tylko) dziecka z głębszym stopniem upośledzenia ważną rolę odgrywa zabawa. Zaangażowanie emocjonalne sprawia, że spontanicznie włączają się do pracy. Stanowi to dla nich źródło radości, satysfakcji i jest motywacją do podjęcia wysiłku. Ważna jest aktywność logopedy, jego zaangażowanie, twórcze pomysły i przewodnia rola. Dlatego też, w niniejszym programie na wszystkich etapach pracy dzieci uczą się bawiąc. Zabawa jest nieodłącznym elementem każdych zajęć. Pracując nad kolejnymi, nowo wprowadzanymi dźwiękami należy nadawać im znaczenie. Tylko w takich przypadkach uzasadnione jest wprowadzanie głosek, praca na sylabach, gdyż
w pracy z dzieckiem niepełnosprawnym intelektualnie terapię logopedyczną rozpoczyna się od wprowadzania wyrazów. Pracując nad słownikiem biernym umożliwiającym dziecku rozumienie mowy, można jednocześnie wykorzystać głoski, dźwięki naturalne wspomagające rozwój mowy. Na przykład:
- głoska m – mruczy kot (maskotka, obrazek),
- y – ryczy lew,
- mu – muczy krowa,
- fu – spadają liście (papierki, watki),
- samogłoski łączone eo – dźwięk karetki pogotowia, au – wycie wilka.
Dlatego też ćwiczenia słuchu fonematycznego rozpoczynają się na najwcześniejszym etapie pracy z dzieckiem, gdy różnicujemy dźwięki, np. jadący samochód (w) i spadające liście (f), ryk lwa (y) i płacz małego dziecka (i). Po wielokrotnych systematycznych powtórzeniach dziecko kieruje swoje zainteresowanie ku przedmiotowi, któremu przypisany został dźwięk wymawiany przez logopedę.

CELE PROGRAMU
OGÓLNE:
- Wspomaganie wszechstronnego i harmonijnego rozwoju ucznia.
- Nawiązanie kontaktu emocjonalnego z dzieckiem.
- Umożliwienie mu jak najpełniejszego kontaktu z otoczeniem.
- Kształcenie sprawności pragmatycznej, czyli umiejętności osiągania założonego przez nadawcę (dziecko) celu.
- Budowanie kompetencji językowej i komunikacyjnej.
- Ukierunkowanie treningu słuchowego na cechy prozodyczne mowy.
- Ćwiczenie uwagi i spostrzegawczości słuchowej.
- Rozwijanie pamięci słuchowej.

SZCZEGÓŁOWE:
- reagowanie na polecenia,
- zaspokajanie potrzeby bezpieczeństwa,
- spokojne siedzenie,
- kształtowanie uważnego patrzenia,
- kształtowanie i rozwijanie koncentracji wzrokowej,
- kształtowanie naśladowania motorycznego,
- rozwijanie sprawności manualnej,
- umiejętność zabawy w grupie,
- rozwijanie świadomości własnego ciała,
- umiejętność dokonywania wyboru,
- kształtowanie i rozwijanie rozumienia mowy,
- rozpoznawanie głosów ludzkich, zwierząt, dźwięków otoczenia,
- naśladowanie dźwięków, głosów,
- powiększanie zasobu słownictwa czynnego: rzeczowników, czasowników,
- rozumienie i używanie przymiotników, liczebników, przysłówków,
- rozumienie relacji przestrzennych,
- usprawnianie narządów artykulacyjnych,
- pogłębianie wdechu i wydłużanie fazy wydechowej,
- budowanie zdań,
- kształtowanie dialogu.

PROCEDURY OSIĄGANIA CELÓW

SPOSOBY REALIZACJI:
- ćwiczenia słuchowe w różnicowaniu dźwięków otoczenia, głosów zwierząt, ludzkich,
- ćwiczenia oddechowe nosem i ustami,
- ćwiczenia usprawniające narządy artykulacyjne,
- nauka spokojnego siedzenia,
- ćwiczenia w ukierunkowaniu i utrzymaniu uwagi dziecka,
- ćwiczenia usprawniające percepcję wzrokową,
- ćwiczenia w naśladowaniu ruchów – motoryka duża, mała,
- ćwiczenia w naśladowaniu fonacji,
- ćwiczenia strony leksykalnej mowy – powiększanie ilościowe
i jakościowe słownictwa,
- ćwiczenia strony gramatycznej mowy – budowanie zdań prostych.
Początkowo uczeń obserwuje nauczyciela, następnie powtarza z pomocą czynności, gesty, dźwięki, słowa, aż do chwili, gdy samodzielnie je naśladuje.

FORMY PRACY Z DZIECKIEM:
- indywidualna jednolita,
- indywidualna zróżnicowana.
W sytuacji, gdy z uczniem realizowane są treści programowe z pierwszego etapu, ze względu na fakt, iż w tym czasie pożądany jest bliski kontakt fizyczny, a ćwiczenia nawiązania i utrzymania kontaktu wzrokowego wymagają całkowitej uwagi terapeuty i takich warunków, by nie rozpraszać dziecka – zajęcia powinny być prowadzone indywidualnie. Ma to jeszcze uzasadnienie wtedy, gdy ze względu na specyficzność zaburzeń mowy nie jest możliwa praca w grupie. Jeśli rodzic zaangażuje się w proces terapii i deklaruje swój udział na zajęciach, możliwa jest także praca indywidualna. Formę pracy, rodzaj ćwiczeń należy zawsze dostosowywać do danego dziecka.
Zgłoś błąd    Wyświetleń: 6297


Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach Profesor.pl są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.


BAROMETR


1 2 3 4 5 6  
Oceń artukuł!



Ilość głosów: 0

Serwis internetowy, z którego korzystasz, używa plików cookies. Są to pliki instalowane w urządzeniach końcowych osób korzystających z serwisu, w celu administrowania serwisem, poprawy jakości świadczonych usług w tym dostosowania treści serwisu do preferencji użytkownika, utrzymania sesji użytkownika oraz dla celów statystycznych i targetowania behawioralnego reklamy (dostosowania treści reklamy do Twoich indywidualnych potrzeb). Informujemy, że istnieje możliwość określenia przez użytkownika serwisu warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do informacji zawartych w plikach cookies za pomocą ustawień przeglądarki lub konfiguracji usługi. Szczegółowe informacje na ten temat dostępne są u producenta przeglądarki, u dostawcy usługi dostępu do Internetu oraz w Polityce prywatności plików cookies.
Dowiedz się więcej.