Tradycją w wielu szkołach podstawowych i średnich stały się szkolne rekolekcje wielkopostne.
Encyklopedia popularna PWN podaje następującą definicję szkolnych rekolekcji:
Przez rekolekcje szkolne rozumie się akcję ewangelizacyjną kościoła podejmowaną względem dzieci
i młodzieży katechizowanej w ramach jednej szkoły przez grono osób do tego upoważnionych i odpowiednio przygotowanych.
Oznacza to, że bezpośredniego związku rekolekcji szkolnych należy dopatrywać się ze szkołą,
a nie – jak to jest w relacjach tradycyjnych – tylko z parafią.
Rekolekcje szkolne są szczególną formą głoszenia Ewangelii, wyrazem troski Kościoła o przekaz wiary
i formacji postaw z niej wynikających. Cele i zadania rekolekcji szkolnych są ściśle związane
z celami katechezy.
Do głównych zadań rekolekcji szkolnych należą: wychowanie liturgiczne, poznanie treści wiary, formacja moralna, nauczanie modlitwy, wychowanie do życia wspólnotowego.
Rekolekcje są nieocenioną szansą realizacji tych celów i zadań, jeśli nastąpi dobór odpowiednich metod, form organizacji i skoordynowanie działań katechetów, nauczycieli, dyrekcji szkoły, uczniów, a także rodziców.
Koordynatorami całości działań są z reguły katecheci danej szkoły, którzy wraz z dyrekcją
i nauczycielami powinni ustalić konkretne tematy, scenariusze spotkań przystosowane do wieku, etapu rozwojowego i określonych potrzeb danego środowiska.
Kompetentny i pełen Bożego Ducha katecheta zadba o dobre relacje z innymi nauczycielami szkoły, gdyż ich pomoc i wsparcie są nie tyle potrzebne, co konieczne, zarówno gdy chodzi o sprawy organizacyjne, jak i duchowe.
Czas rekolekcji szkolnych najczęściej ujawnia zaangażowanie i pomysłowość katechety,
ale i jego umiejętność współpracy z dyrekcją szkoły i nauczycielami.
Katecheta w ciągu trzech dni trwania rekolekcji zbiera owoce, na które zapracował w ciągu całego roku szkolnego.
Podobnie sprawa ta dotyczy rodziców katechizowanych uczniów. Ich zaangażowanie
w przygotowanie i realizację rekolekcji szkolnych jest niezbędne. Rodzice, którzy wyrazili pisemną zgodę, by dziecko uczestniczyło w lekcjach religii, pragną, by szkoła wspierała religijne wychowanie ich dzieci.
Podstawy programowe określają pracę nauczyciela jako wspierającą obowiązki wychowawcze rodziców. Błędne jest zatem przekonanie, iż za wychowanie religijne dzieci odpowiada szkoła. Szkoła posiada wprawdzie przygotowanych do tego celu (pod względem merytorycznym i pedagogicznym nauczycieli), dysponuje zapleczem środków dydaktycznych i metodycznych, ale nie zwalnia w żadnym wypadku rodziców z ich obowiązku religijnego wychowania dzieci.
Pierwszym miejscem, gdzie rozpoczyna się proces wychowawczy, jest dom rodzinny.
Jan Paweł II w adhortacji Christifideles laici zwraca uwagę, że: Ojciec i matka otrzymują w sakramencie małżeństwa łaskę i zadanie chrześcijańskiego wychowania dzieci, wobec których świadczą i którym przekazują wartości tak ludzkie, jak religijne. Dzieci już z pierwszymi słowami uczą się chwalić Boga, kochającego i opiekuńczego Ojca, a wraz z pierwszymi gestami miłości uczą się także otwarcia wobec innych i odkrywają w darze z siebie sens ludzkiego życia.
Rekolekcje są jednym z wielu sposobów duchowego formowania uczniów przez ukazanie
im trwałych i niezmiennych zasad moralnych, będących podstawą życia każdej zdrowej etycznie społeczności ludzkiej. Od młodego pokolenia zależeć będzie przyszłość naszej Ojczyzny. Dlatego też troska o jego wychowanie jest wspólnym i najważniejszym obowiązkiem rodziny, Kościoła i szkoły.


Lidia Peplińska, Piesno

Wyświetleń: 1101