Konspekt lekcji języka polskiego przeprowadzonej w 1. klasie Zasadniczej Szkoły Zawodowej

1. TEMAT LEKCJI: Sposoby porozumiewania się.

2. CELE OPERACYJNE LEKCJI:
Uczeń:
- zna i rozumie pojęcia: werbalny i niewerbalny sposób porozumiewania się
- potrafi przekazać prosty komunikat w sposób niewerbalny
- zna dawne metody porozumiewania się i sposoby przekazywania informacji
- potrafi wskazać elementy aktu komunikacji
- rozróżnia pojęcia: nadawca, odbiorca, kod, komunikat, kontekst, kanał komunikacyjny
- wie, co to są emotikony i potrafi odczytać najbardziej popularne z nich

3. METODY i TECHNIKI:
- burza mózgów
- wykład
- drama

4. POMOCE i ŚRODKI DYDAKTYCZNE:
- tablica, kreda
- podręcznik
- kartki z zadaniami

5. LITERATURA:
a) metodyczna
- Arends J., Uczymy się nauczać, Warszawa 1994, WSiP.
- Taraszkiewicz M., Jak uczyć lepiej, czyli refleksyjny praktyk w działaniu, Warszawa 1999
- Nagajowa M., ABC metodyki języka polskiego, Wyd. Szkolne i Pedagogiczne, W-wa 1993.
- Ł. Dawid, O komunikowaniu uczuć w kształceniu językowym, [w:] Z uczniem pośrodku. Podmiotowa dydaktyka literatury, języka, kultury, pod red. Z. Budrewicz, M. Jędrychowskiej, Kraków 1999, s. 321-327.
b) merytoryczna
- Jaworski M., Podręczna gramatyka języka polskiego, W-wa 1986.
- Bąk P., Gramatyka języka polskiego, wyd. 6., W-wa 1987.
- Nauka o języku dla polonistów, red. St. Dubisz, wyd. II zmienione i rozsz., Książka i Wiedza 1998.
- Stachecki D., Prawidłowości porozumiewania się niewerbalnego, Nowy Tomyśl 2003. Prace pobrano z gim-nt.com/download/kniewerbalna.pdf

ORGANIZACJA CZYNNOŚCI DYDAKTYCZNYCH

1. Zaprowadzenie ładu zewnętrznego i wewnętrznego w klasie
2. Sprawdzenie obecności

DOSTRZEŻENIE I SFORMUŁOWANIE PROBLEMU
1. Wprowadzenie do tematyki zajęć:
Czterech uczniów, po kolei, losuje kartki. Ich rolą będzie pokazanie pozostałym uczniom za pomocą gestów, zapisanej na nich treści:
• Zmywam naczynia
• Robię zakupy
• Jestem smutny, jest mi bardzo źle
• Jestem szczęśliwy – właśnie dostałem dobrą ocenę!

2. Zapisanie tematu lekcji: Sposoby porozumiewania się.
Nauczyciel wyjaśnia, że człowiek może porozumiewać się w różny sposób. Najogólniej można przyjąć podział :
- sposoby werbalne (słowne)
- sposoby niewerbalne (bezsłowne)
Według niektórych naukowców aż 90% informacji przekazujemy za pomocą komunikacji niewerbalnej.

SPOSÓB ROZWIĄZANIA PROBLEMU
1. Uczniowie czytają fragmenty z podręcznika (s.177)
2. Wykład nauczyciela nt. najdawniejszych sposobów porozumiewania się :
OGIEŃ – pierwsi byli Achajowie –wymyślili oni pierwszy „telegraf ogniowy” – wprawdzie przekazywał on tylko negację lub potwierdzenie wcześniej umówionej wiadomości, ale i tak było to bardzo istotne. Dym wydzielały pochodnie nasączone żywicą lub smołą. Odległość mogła wynosić nawet 800 km. Również Indianie posługiwali się sygnałami dymnymi (na wzór alfabetu Morse’a). W słoneczne dni dym był czarny, a w pochmurne biały (uzyskiwano go dodając odpowiednie składniki)
GOŁĘBIE POCZTOWE – zwane też listonoszami, potrafią wrócić do gołębnika nawet z odległości 2000km
TAM-TAM - rozpowszechniony w Afryce, rodzaj bębna, tzw. telegraf puszczy
TRĄBKI i ROGI – teraz pełnią funkcję instrumentów, jednak ludy pierwotne korzystały z nich do porozumiewania się. Nadal korzystają z nich w tym celu myśliwi. Różne dźwięki trąbki czy rogi oznaczają różne informacje.
GOŃCY – np. w starożytnej Grecji ludzie którzy mogli biegać bardzo długo nazywani byli hemerodromosomami.

1. Na podstawie przeczytanych w podręczniku informacji oraz wykładu nauczyciela uczniowie starają się nakreślić ewolucję międzyludzkiej komunikacji.

A:
gesty
pojedyncze dźwięki
słowa
uporządkowana mowa

B:
rysunki naskalne
pismo obrazkowe
alfabet

C:
rysunki naskalne
zwinięty papirus, pergamin
zalakowana karta
zaklejona koperta
sms, e-mail, GG

2. Najnowsze sposoby komunikacji wykorzystują ciągi znaków, które są schematycznym zapisem jakichś emocji. Stąd nazwa EMOTIKONY
Zapisujemy w zeszycie:
Emotikon=buźka – symboliczny ludzki wyraz twarzy, obrócony o 90st. w kierunku przeciwnym do wskazówek zegara.
Znaczek :-) został użyty po raz pierwszy 19 września 1982 roku o godzinie 11:44 przez profesora Scotta Fahlmana z Karnegie Mellon University, jednak sam pomysł takich „buziek” pojawił się już w 1981 roku w satyrycznym piśmie PUCK.

SPRAWDZENIE TRAFNOŚCI ROZWIĄZANIA
1. Aby można było się ze sobą porozumieć - niezależnie od czasów i sposobów komunikacji - muszą być spełnione określone warunki. Konieczna jest obecność następujących elementów, składających się na akt komunikacji:
NADAWCA – ten, który nadaje wiadomość
ODBIORCA – ten, który odbiera wiadomość
KOD – zbiór określonych, umownych znaków, które są znane zarówno nadawcy jak i odbiorcy. Kodem mogą być zarówno słowa, jak i dźwięki, gesty, rysunki, znaki itd.
KONTEKST – rzeczywistość, której dotyczy komunikat
KANAŁ KOMUNIKACYJNY – droga lub sposób, którymi komunikat przekazywany jest odbiorcy (np. powietrze, przewody telefoniczne, papier, sieć komputerów)

Ten akt komunikacyjny można przedstawić na wykresie.
(uczniowie rysują wykres pod kierunkiem nauczyciela)

2. Wykonaj ćwiczenia:
a) wskaż nadawcę, odbiorcę komunikatu oraz kanał komunikacyjny i kod w poniższych sytuacjach:
- Marcin pisze sms do Andrzeja: Czekam na przystanku o 15:00
- Nauczyciel mówi do ucznia: Proszę do odpowiedzi
- Ratownik wywiesił na plaży czerwoną flagę
- Kierowca zatrzymał się na skrzyżowaniu widząc znak STOP

b) powiedz dlaczego w poniższych sytuacjach akt komunikacyjny jest niemożliwy:
- w górach jest słaby zasięg, a ty rozmawiasz właśnie z Rodzicami
- Niemiec rozmawia z Polakiem, który nie zna niemieckiego.


PODANIE PRACY DOMOWEJ
Rozszyfruj emotikony:
:-) :D {:-)
;-) :* :-E … :-F
:-( :O :-ozZ…zZ…zZ
;-( :/
:P :-Q


EWALUACJA
Ocena aktywności uczniów.

Wyświetleń: 4788