TRUDNOŚCI WYCHOWAWCZE

W społeczności klasowej pojawiają się dzieci sprawiające kłopoty; są hałaśliwe, nieposłuszne lub też bardzo spokojne, osamotnione. Dzieci osamotnione przeważnie siedzą same w ławce, podczas przerw stoją na uboczu z dala od innych, nie bawią się z kolegami, nie rozmawiają z nimi. Często są to dzieci zaniedbane, źle ubrane. Są nimi także dzieci nieśmiałe, niezaradne, przeważnie uległe, nieprzejawiające inicjatywy. Nie wchodzą w konflikty z rówieśnikami, polecenia dorosłych wykonują bez sprzeciwu.
Rodzice często nie uświadamiają sobie, że rozwój dziecka nieśmiałego nie przebiega prawidłowo i wymaga specjalnego opieki wychowawczej. Dziecko zahamowane ma zaniżoną samoocenę, jego reakcją jest izolacja lub całkowite podporządkowanie. W skrajnych przypadkach postawa taka prowadzi do nerwic, chorób psychosomatycznych czy uzależnień. Dziecko swoje niepowodzenia przeżywa w ukryciu, zamyka w sobie. Staje się bierne społecznie, procesy hamowania przeważają nad procesami pobudzania, brak jest rozładowania emocjonalnego.
Przyczyną takich postaw jest typ układu nerwowego, osłabienie organizmu, niedożywienie, widoczne defekty fizyczne lub wadliwe postawy rodziców.

Jak możemy pomóc takim uczniom?
Przede wszystkim należy usunąć przyczynę powodującą niską samoocenę dziecka, stosować pochwały i zachęty, budować poczucie własnej wartości, zachęcać do uczestnictwa w różnych formach aktywności, rozwijać zdolności i zainteresowania.
Dzieci osamotnione nie muszą być ciche i spokojne. To także dzieci nieufne, zalęknione, dokuczliwe, ciągle skarżące się.
Inną nieprawidłową postawą, świadczącą o zachodzeniu niewłaściwych procesów emocjonalnych, jest agresja. Agresywne zachowanie może być słowne lub fizyczne. Agresja jest ukierunkowana na rzeczy martwe lub na inne dzieci, niekiedy nawet na osoby dorosłe. Przyczyną jest poczucie krzywdy, gniew, zdenerwowanie.

Jak zapobiegać agresywnym zachowaniom dzieci?
Najczęściej stosowanym przez rodziców środkiem są kary, mające wywołać strach. Nie zawsze jest to środek skuteczny. Lepsze od kar jest wytworzenie wewnętrznej motywacji zapobiegającej agresji. Ważne jest uchronienie dziecka przed szkodliwym wpływem modelu agresywnego zachowania. Należy ograniczyć oglądanie filmów, ukazujących obrazy agresji, izolować dziecko od zachowujących się agresywnie kolegów.
Nerwice są zaburzeniem wieku dziecięcego. W szkole i w domu istnieje mnóstwo sytuacji, które wzbudzają lęk. Pojawiają się mechanizmy obronne: niechęć do szkoły, ból brzucha, głowy, wymioty. Objawami nerwicowymi są moczenie nocne i mimowolne tiki, zaburzenia snu, łaknienia, wzmożona drażliwość, nieśmiałość, nadmierna płaczliwość, obgryzanie paznokci.
Przyczyny nerwic: błędy wychowawcze w domu, np. odrzucenie, brak uznania, brak miłości, rozpieszczenie, postawa nadmiernych wymagań, błędy wychowawcze w szkole, np. nadmierne wymagania, niewłaściwy stosunek nauczyciela do ucznia.
Leczenie nerwic polega na stosowaniu różnych metod psychoterapii.
Zaburzeniem wieku dziecięcego jest także nadpobudliwość. W młodszym wieku obserwujemy nadpobudliwość motoryczną oraz w sferze poznawczej.
Uczniowie nadpobudliwi mają zaburzenia uwagi, skłonność do konfliktów z kolegami, są niezdyscyplinowani, ruchliwi. Przyczyna nadpobudliwości są nieprawidłowości układu nerwowego, błędy wychowawcze.
Jak pomóc dziecku nadpobudliwemu?
Najważniejsza jest konsekwentne postępowanie dorosłych wobec dziecka, zachęta do wszelkiej działalności, przyjacielski stosunek, więcej uwagi ze strony rodziców i nauczyciela.

Wyświetleń: 1066