Katalog

Joanna Grabias, 2010-06-29
Biłgoraj

Maria Kaczor
Zajęcia zintegrowane, Program nauczania

Studium przypadku dziecka z trudnościami w nauce szkolnej.

- n +


Studium przypadku dziecka z trudnościami
w nauce szkolnej

opracowały:
Joanna Grabias
Maria Kaczor

Wstęp

Program skierowany jest do ucznia ……………………. Chłopiec posiada opinię z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, u którego zdiagnozowano upośledzenie w stopniu lekkim.

2.Opis sytuacji

Zakres wiedzy i umiejętności szkolnych jest bardzo niski.
Chłopiec nie opanował umiejętności pisania ze słuchu. Potrafi jedynie przepisywać tekst bez znajomości znaczenia tego co pisze.
Dodatkowym utrudnieniem jest brak zdolności czytania. Chłopiec zna litery, jednak nie potrafi połączyć ich w sensowną całość. Przeważnie zgaduje znaczenie przeliterowanego wyrazu ( z pomocą nauczyciela).

3. Analiza problemu.

Dane dotyczące specyficznych trudności chłopca w uczeniu się oraz sytuacji rodzinnej i szkolnej uzyskałam w wyniku obserwacji ucznia na własnych lekcjach, rozmowy z dyrektorem szkoły i nauczycielami pracującymi z uczniem, wglądu w dokumenty udostępnione przez szkołę (oceny opisowej
z okresu nauczania początkowego oraz opinii z poradni psychologiczno-pedagogicznej).


3.1. Sytuacja rodzinna chłopca.

Warunki lokalowe rodziny nie są zbyt dobre. Mieszkają w starym, niewielkim, drewnianym domu. Chłopiec mieszka wraz z trójką starszego rodzeństwa, mamą i tatą. Chłopiec nie ma własnego pokoju, a nawet własnego biurka. Matka natomiast nie jest zbyt chętna, aby udzielać pomocy dziecku w przezwyciężaniu problemów związanych z nauką szkolną. Dodatkowym utrudnieniem jest, więc brak wsparcia ze strony rodziców chłopca.

3.2. Sytuacja szkolna ucznia.

Przyczyną niepowodzeń szkolnych chłopca jest nie opanowanie materiału z klasy wcześniejszej. Dla dzieci z podobnymi problemami problem stanowi to, że w szkole system edukacyjny bazuje na wiadomościach uzyskanych dzięki sprawnemu czytaniu i pisaniu. Nieopanowanie tych umiejętności może być przyczyną niepowodzeń nie tylko w opanowaniu języka polskiego, lecz także języków obcych. Powodują one również problemy w zdobywaniu wiedzy z przedmiotów, do których przygotowania się wymaga czytania ze zrozumieniem i zapamiętania dużych partii materiału, rozwiązywania zadań z tekstem z matematyki. Takie też problemy występują u chłopca o którym mowa.


4. Proponowana strategia postępowania

Informacje jakie uzyskałam z obserwacji ucznia, rozmów z nauczycielami
oraz analizy dokumentacji i fachowej literatury, wykorzystałam do stworzenia planu działań mającego na celu nadrobienie zaległości w uczeniu się.
Plan działań:
- Poprowadzenie spotkania z rodzicami chłopca ( wychowawca ).
- Zorganizowanie szkolenia Rady Pedagogicznej na temat specyficznych trudności w uczeniu się.
- Sporządzenie listy wskazówek do pracy z uczniem w szkole.
- Rozmowy z rodzicami chłopca, dotycząca wspierania go w procesie nauczania i uczenia się w szkole i w domu.
- Przygotowanie programu indywidualnej specjalistycznej pracy.


4.1. Spotkanie z matką chłopca.

W realizacji programu reedukacyjnego niezbędna jest współpraca z terapeuty z domem i szkołą. W kontaktach z rodzicami należy:
- wyjaśnić przyczyny trudności dziecka. Należy tutaj podkreślić znaczenie zaburzonych i opóźnionych funkcji wzrokowych, słuchowych, a nie złej woli dziecka,
- wpłynąć na prawidłową postawę rodziców i na konieczność akceptacji dziecka z jego anomaliami. Uświadomić rezygnację z jakichkolwiek kar za brak dobrych wyników w nauce,
- ukazać dodatnie znaczenie rozwijania zainteresowań dziecka, rekompensujących jego niepowodzenia szkolne,
- angażować rodziców do czynnego udziału w reedukacji, do pomocy w wykonywaniu zleconych zadań,
- zachęcenie do czynnego uczestnictwa w zajęciach reedukacyjnych, gdyż jest to najlepszy sposób nauczenia się nowej formy pracy z własnym dzieckiem.

4.2. Indywidualne rozmowy z uczniem

Celem indywidualnych spotkań jest analiza osiągnięć chłopca w nauce szkolnej. W trakcie tych spotkań powinno się omawiać efekty samodzielnej pracy oczywiście pamiętając o mobilizujących pochwałach. Chodzi tutaj o sprawdzanie wykonanych zestawów ćwiczeń, stworzonych na bazie programu pracy specjalnej.

4.3. Szkolenie Rady Pedagogicznej.

Celem szkolenia jest zapoznanie nauczycieli z problemem upośledzenia w stopniu lekkim i przekazanie na ten temat niezbędnej wiedzy.
Składa się ona z następujących elementów:
1. Definicja upośledzenia;
2. Przyczyny;
3. Objawy i następstwa tego zaburzenia;
4. Wskazania do pracy z dzieckiem tj.:
- Nauczyciele powinni kierować się przede wszystkim zasadą indywidualizacji, zarówno w zakresie wymagań, jak i oceniania;
- W trakcie reedukacji nie należy odpytywać dziecka z czytania przy całej klasie, ale poza lekcją ( indywidualnie);
- Należy dać dziecku okazją do czytania głośnego wobec wszystkich uczniów. Wystąpienie to musi być jednak wcześniej dobrze przygotowane;
- W początkowym okresie reedukacji chronić dziecko przed konkursami organizowanymi w klasie lub to uczestnictwo odpowiednio zabezpieczyć;
- Prace pisemne należy oceniać w formie opisowej uwzględniając w niej osiągnięcia i pozostające braki;
- Angażowanie dziecka w różne prace, które ze względu na swoje zainteresowania i zdolności, może się podjąć z pełnym powodzeniem.

4.4. Program indywidualnej pracy rewalidacyjnej.

Ze względu na przebieg pracy i rodzaj stosowanych środków zostały wydzielone następujące etapy: I etap –wstępny
(przygotowawczy), II etap -właściwy oraz III etap- doskonalenie umiejętności czytania i pisania.
Program zajęć rewalidacyjnych został opracowany tak, aby umożliwić chłopcu wykonywanie różnorodnych czynności: zabawy, czytania, pisania rysowania i wypowiadania się. Elementem wzbogacającym i poszerzającym płaszczyzny treningu jest w każdym zajęciu jedno ćwiczenie na materiale nieliterowym.
Ćwiczenia zostały tak dobrane, aby:
- usprawniały percepcję słuchową w tym słuchu fonematycznego,
- usprawniały procesy analizy i syntezy wzrokowej,
- usprawniały naukę pisania prostych sylab i słów ze słuchu,
- usprawniały naukę czytania sylabowego bez literowania, a w dalszej kolejności czytania prostych i krótkich słów.

Etap I – Wstępny (przygotowawczy)

Tutaj dominuje działalność psychoterapeutyczna, której celem jest rozładowanie i wyciszenie negatywnych emocji, wyzwolenie potencjalnych możliwości i zainteresowań, odzyskanie wiary we własne możliwości, zwiększenie motywacji do pracy oraz nawiązanie przyjaznych kontaktów.
Na tym etapie należy rozwijać zwłaszcza analizę i syntezę słuchową w zakresie zdania, wyrazu, sylaby.

Przykłady ćwiczeń na materiale nieliterowym

Ćwiczenia odprężające, relaksacyjne.
Ćw. 1.
Temat: Zabawa silny i słaby.
Przebieg: Dziecko wykonuje naprzemienne ruchy napinając i rozluźniając mięśnie rąk, nóg, tułowia i twarzy.

Ćw. 2.
Przebieg: Prowadzący włącza spokojną i relaksującą muzykę. Następnie dziecko wykonuje przy udziale terapeuty bierne ruchy m.in. obroty, krążenia, huśtania. Ćwiczenia dotyczą ruchów dłoni, przedramienia, ramienia, barku, szyi, głowy, twarzy, kończyn dolnych. Dziecko uczy się samodzielnie hamować i pobudzać przejawy własnej aktywności ruchowej, rozluźniać mięśnie i jednocześnie zwalniać napięcie psychiczne.
Ćw. 3.
Temat: Naprzemienne ruchy.
Przebieg: Dziecko chodzi w miejscu, dotykając na przemian lewym łokciem prawego kolana i prawym łokciem lewego kolana.

Ćw. 4.
Temat: Leniwe ósemki.
Przebieg: Dziecko kreśli palcem kształt ósemki na arkuszu papieru lub w powietrzu, raz jedną, raz drugą ręką. Podczas wykonywania tego ćwiczenia dziecko musi cały czas wodzić wzrokiem po śladzie ósemki. Ćwiczenie wpływa na koordynację relacja oko-ręka.

Ćwiczenia prawidłowego odbioru dźwięków.
Ćw.1.
Temat: Rozpoznawanie imion dzieci na podstawie ich mowy nagranej na taśmie magnetofonowej.
Przebieg: Na taśmie magnetofonowej nagrywamy drobne scenki z literatury dziecięcej, w której biorą udział dzieci z danego zespołu. Wyznaczamy role dla kilu dzieci. Po nagraniu scenki włączamy magnetofon i w czasie wielokrotnego odtwarzania prosimy, aby dziecko rozpoznawało głosy poszczególnych kolegów biorących udział w słuchowisku. Po rozpoznaniu głosu należy wymienić imię danej osoby.

Ćw. 2.
Temat: Rozpoznawanie słyszanych głosów.
Przebieg: Nagrywamy różne głosy, np.: zgniatanego papieru, drewnianego klocka spadającego na posadzkę, śmiejącego się dziecka, dzieci bawiących się na boisku, jadących samochodów, pluskającej w strumieniu wody, głosy ptaków,, głosy różnych zwierząt. Zdaniem dziecka jest odgadnięcie tych odgłosów oraz określenie z jakiego źródła pochodzą.

Ćw. 3.
Temat: Odtwarzanie rytmu zgodnie z układem przestrzennym.
Przebieg: Przed dzieckiem rozkładamy jednakowe klocki w szeregu i prosimy, aby wyklaskało rytm zgodny z układem klocków. Większe odstępy między klockami odpowiadają dłuższym przerwom między klaśnięciami.

Ćw. 4.
Temat: Słuchowe rozpoznawanie struktur rytmicznych i ich odtwarzanie.
Przebieg: Prowadzący wystukuje rytm, który po wysłuchaniu odtwarzają dzieci. Ćwiczenie rozpoczynamy od rytmów bardzo łatwych, przechodząc stopniowo do coraz bardziej złożonych.

Ćw. 5.
Temat: Układanie klocków odpowiednio do wystukiwanego rytmu.
Przebieg: Prowadzący wystukuje rytm a dzieci układają klocki odpowiednio do usłyszanych struktur rytmicznych. Na przykład prowadzący wystukuje rytm ( 00 00 0), dziecko układa klocki dwa razem, pauza, dwa razem, pauza, jeden osobno itp. Ćwiczenie to można połączyć z ćw. w liczeniu. Wtedy jest 2+2+1=5

Ćw. 6.
Temat: Rozpoznawanie wystukanego rytmu.
Przebieg: Prowadzący rozkłada kilka klocków przedstawiających różne układy rytmiczne. Następnie wystukuje rytm jednego z tych układów. Zadaniem dziecka jest odgadnięcie, który z podanych układów rytmicznych został wystukany. W ćwiczeniu tym zamiast klocków można użyć wzorów na planszy.

Ćw. 7.
Temat: Wystukiwanie rytmu usłyszanych piosenek.
Przebieg: Prowadzący włącza nagranie muzyczne z dość prostą piosenką. Dziecko natomiast stara się uchwycić rytm piosenki a następnie wyklaskać bądź wytupać usłyszany rytm. W miarę przebiegu pracy korekcyjno- kompensacyjnej ćwiczenie to można powtarzać przy piosenkach coraz bardziej skomplikowanych.

Ćwiczenia słuchu fonematycznego
Ćw. 1.
Polega ona na powtarzaniu dłuższych ciągów dźwięków składających się na wyrazy bezsensowne. Należy zacząć od wyrazów krótkich, prostych poprzez wyrazy coraz trudniejsze i skomplikowane np.: Zetotest, Kerepakoga, Hasopidone.
Ćw. 2.
Temat: Różnicowanie słuchowe głosek dźwięcznych i bezdźwięcznych.
Przebieg: Dziecko otrzymuje dwa kartoniki: koloru niebieskiego i czerwonego. Informujemy, że będziemy wypowiadać kolejno głoski dźwięczne i bezdźwięczne, a zadaniem dziecka jest pokazać kartonik niebieski, gdy usłyszy głoskę bezdźwięczną lub pokazać kartonik czerwony gdy usłyszy głoskę dźwięczną. Spółgłoski należy wymawiać czysto i krótko jedną parę: p- b, p, p, b, b p ,b, b, p, p, p itd. To samo robimy z pozostałymi parami spółgłosek.

Ćw.3.
Temat: Rozpoznawanie sylab w usłyszanych słowach.
Przebieg: Prowadzący poleca, aby dziecko uważnie słuchało wierszyka a gdy usłyszy sylabę z głoską ,,sz” niech klaśnie.
Poszły kaczki na wycieczkę, by nacieszyć się słoneczkiem.
Szły szeregiem drogą polną, jak to kaczki strasznie wolno.
Jedna kaczka niosła namiot, druga z koszem drepcze za nią.
Ta parasol wielki taszczy, ta od deszczu osiem płaszczy.
Reszta kaczek kosze niesie, bo być może rosa w lesie.
Dziecko wyklaskuje sylaby: szły, szyć, sze, strasz,, szem, tasz, desz, płasz, resz, sze. Następnie zapisuje te sylaby na kartce, bądź w zeszycie, potem zaś całe wyrazy.
Ćw. 4.
Temat: Różnicowanie podobnych sylab.
Przebieg: Prowadzący wcześniej wybiera dowolną sylabę np. pa i poleca, aby dziecko gdy ją usłyszy klasnęło. Dopiero potem po umowie prowadzący wymawia kolejno sylaby: pa, ba, na , da , ta ...
Ćw. 5.
Temat : Różnicowanie głosek podobnych fonetycznie.
Przebieg: Prowadzący podaje pary wyrazów ( bat-but, kawa-kara, koza –kosa, kura-góra, bąk-pąk, noże-nosze). Następnie pyta się czy te wyrazy są podobne i czym się różnią.
Ćw. 6.
Temat: Wyszukiwanie paronimów.
Przebieg: Uczeń wymyśla wyrazy podobnie brzmiące np. żebra-zebra, burza-buzia,, kura-kula, puszka-muszka itd.



Etap II- Właściwy

W okresie tym dominują dwa rodzaje działalności: psychodydaktyczna
i dydaktyczno- lingwistyczna. Przed rozpoczęciem zajęć tych właściwych mimo posiadanych wyników badań z poradni należy sprawdzić poziom możliwości i umiejętności u dziecka.

Przykłady ćwiczeń

A. Usprawnianie percepcji słuchowej
Ćw. 1.
Temat: Podział zdania na wyrazy.
Przebieg: Terapeuta podaje zdanie, zadaniem dziecka jest policzyć, z ilu wyrazów jest ono zbudowane.

Ćw. 2.
Temat: Graficzny podział zdań na wyrazy.
Przebieg: Uczeń przecina pasek na tyle części, ile wyrazów w zdaniu usłyszał. Do pociętych kartoników sam może układać zdania.

Ćw. 2.
Temat: Wyodrębnianie sylab w słowach.
Przebieg: Prowadzący podaje słowa a uczeń dzieli je na sylaby z jednoczesnym wyklaskiwaniem w rytm wypowiadanych sylab. Następnie podaje liczbę sylab w wyrazie.

Ćw. 3.
Temat: Tworzenie wyrazów z podanych głosek.
Przebieg: Terapeuta podaje pojedyncze głoski, a dziecko ma dokonać syntezy i podać utworzony w ten sposób wyraz. Można również podawać głoski układające się na słowa od krótkich słów jednosylabowych po głoski składające się na wyrazy bezsensowne.
Ćw. 4.
Temat: Zagadki
Przebieg: Nauczyciel podaje różne zagadki np.: ,,jaka to głoska, którą słychać w środku słowa pompa”.
Ćw. 5.
Temat: Tworzenie wyrazów zaczynających się na wskazaną głoskę.
Przebieg: Prowadzący wymyśla pierwszy wyraz a uczeń wymyśla następny zaczynający się na głoskę kończącą ostatni wyraz itd.
Ćw. 6.
Temat: Synteza wyrazu głosowanego przez nauczyciela


Ćw.7.
Temat: Rozpoznawanie słuchowe wyrazów ukrytych w innych wyrazach.
Przebieg: Prowadzący podaje słowa ( tatarak, terakota, markotny, motyka, korale, czkawka, wakacje, drogi) Pyta: Jakie ukryły się w nich wyrazy?

Ćw.8.
Temat: Układanie zdań odpowiednio do wystukiwanych dźwięków.
Przebieg: Prowadzący poleca zapamiętać słowa, z których można układać zdania składające się z 2,3,4 i 5 słów a następnie wystukuje określoną liczbę uderzeń. Dziecko układa zdania złożone ze słów odpowiadających liczbie uderzeń.

Przykład: Słowa do zapamiętania: słońce, wesoło, wiosną, świeci, tylko.
Słońce świeci. ( 2 słowa)
Słońce świeci wesoło. ( 3 słowa)
Wiosną słońce świeci wesoło. ( 4 słowa)
Tylko wiosną słońce świeci wesoło. ( 5 słów)
To samo ćwiczenie można przeprowadzić w ten sposób, aby dziecko samo wymyślało zdania.



B. Doskonalenie procesów analizy i syntezy wzrokowej

Ćw. 1.
Temat: Układanka.
Przebieg: Dziecko składa z części całość obrazka. Można wybrać tutaj puzzle obrazkowe o różnym stopniu trudności. Zaczynając oczywiście od tych prostych, przechodząc stopniowo do układanek trudniejszych.
Ćw. 2.
Temat: Spostrzeganie położenia przedmiotów w przestrzeni: odwrócenia i rotacje- całe figury.
Przebieg: Zadaniem ucznia jest odnajdowanie figury mającej takie samo położenie jak figura wzorcowa, lub figury odwróconej w stosunku do wzorcowej ( załącznik nr 13).

Ćw. 3.
Temat: Stałość spostrzegania: stałość kształtu.
Przebieg: W tym ćwiczeniu dziecko ma rozpoznawać kwadraty i trójkąty narysowane w różnych pozycjach. ( załącznik nr 14).

Ćw. 4.
Temat: Spostrzeganie figury i tła: przecinające się linie i figury.
Przebieg: Zadaniem dziecka jest wskazanie schodków, które prowadzą do celu.
( załącznik nr 15).

Ćw. 6.
Temat: Spostrzeganie stosunków przestrzennych: uzupełnianie figur.
Przebieg: Należy dokładnie pokolorować te części, które są na rysunku obok
( załącznik nr 16).

Ćw. 7.
Temat: Spostrzeganie położenia przedmiotów w przestrzeni: położenia szczegółów.
Przebieg: Dziecko znajduje tą samą figurę, która jest obok( załącznik nr 17).

Ćw. 8.
Temat: Spostrzeganie figury i tła: ukryte figury oraz odróżnianie figur od tła
Przebieg: Zadaniem dziecka jest obrysowanie ukrytych figur czy zwierząt.
( załącznik nr 18).

Ćw. 9.
Temat: Stałość spostrzegania: stałość kształtu- porównywanie wielkości figur.
Przebieg: Dziecko numeruje obrazki od najmniejszego do największego.
( załącznik nr 19).

Ćw. 10.
Temat: Statki literowe.
Przebieg: Zadaniem dziecka jest dopasowanie poszczególnych wyrazów percypowanych wzrokowo lub słuchowo do odpowiednich układów grafoprzestrzennych, imitujących stylizowane statki, jak również łączenie określonych układów graficznych z właściwym, usłyszanym bądź napisanym wyrazem. Wyrazy nie mogą zawierać liter opadających, ukształtowanych w dolnej płaszczyźnie.
Do umieszczonych po lewej stronie kartki wyrazów dziecko dopasowuje odpowiednie statki. Łączy kreską wyrazy ze statkiem, do którego wpisuje litery. Każda litera odpowiada jednej kratce. Wśród wyrazów znajdują się najpierw 1- potem 2-, wreszcie 3- kominowe. Wśród 2- kominowych wyrazów będą kominy oddalone (np. korek) i przylegające do siebie ( np. matka).
- Wyrazy 1-kominowe:
mak, krowa, masło, sto, dom, woda, obraz, kran, baran, makaron.

Odpowiadające im statki:




-wyrazy 2-kominowe (oddalone):
korek, lek, lustro, buda, torba, sałata, kreda, beret, brat.



-wyrazy 2-kominowe ( przylegające)
klasa, matka, serwetka, walka, kłos



-wyrazy 3-kominowe
kubek, kundel, stodoła, skakanka, kaleka, kokarda ,lokator

Ukazujemy po 8-10 wyrazów z każdej grupy z odpowiadającymi im modelami graficznymi. Dla każdego wyrazu dziecko znajduje odpowiedni statek.

Ćw. 11.
Zadaniem dziecka jest dorysowanie do wyrazów ukazanych na kartce odpowiadające im statki 1-,2-,3- kominowe. Statki te zależnie od liczby kominów klasyfikuje w 3 grupy.
Przykład: dom, most, sałata, stołek


Ćw. 12.
Innym zadaniem w płaszczyźnie wzrokowej będzie ta sama działalność co w poprzednim ćwiczeniu, wykorzystująca jednak wyrazy po trudniejszej bardziej skomplikowanej strukturze, np.: butelka, traktat, blokada.

Ćw. 13.
Kolejnym zdaniem eksponującym analizę i syntezę wzrokową będzie dopasowywanie jednego spośród kilku wyrazów strukturalnie podobnych do przedstawionego modelu graficznego. Wyrazami do wyboru są: stodoła, kotek, taboret.

Ćw. 14.
Prowadzący dyktuje kilka wyrazów o podobnej strukturze w zakresie typu i liczby liter. Dziecko, percypuje te wyrazy słuchowo wybiera tylko jeden do przedstawionego modelu graficznego.
Propozycje wyrazów: kratka, torebka, traktor.
W przedstawiony układ graficzny


Ćw. 15.
Dziecko podaje kilka wyrazów kominowych i wpisuje je do wyrysowanych przez siebie statków. Dziecko analizuje dokładnie, liczy litery i ustala liczbę kratek. W tym modelu mogą być wykorzystane wszystkie litery, również p, j, g.
Wykorzystane wyrazy to:
park, gapa, topola, fajka, gospoda, dym, pudełko, kaloryfer.

W tym celu można przyjąć dowolne, następujące etapy:
Wpisujemy jeden element wyrazowy



Zaznaczamy litery kropkami

Nie wpisujemy nic do grafu



Dziecko wpisuje wyraz do odpowiednio przygotowanego układu grafoprzestrzennego.

Ćw. 16.
Temat: Koordynacja wzrokowo-ruchowa.
Przebieg: Dziecko rysuje po zaznaczonej linii, łuki i w ograniczonym polu.
( załącznik nr 20).


C. Kształcenie rozumienia treści czytanego tekstu

Ćw. 1.
Zadaniem dziecka jest narysować jesień, zgodnie z zawartymi w tekście danymi.
( załącznik nr 1).

Ćw. 2.
Dziecko po wysłuchaniu dowolnego tekstu, w których jest podany opis np.: pokoju, podwórka, klasy odtwarza położenie przedmiotów ( załącznik nr 2).

Ćw. 3.
Prowadzący poleca dziecku dobranie jednej spośród trzech właściwej odpowiedzi np.:
Pytania Odpowiedzi
Jaki miesiąc występuje po lutym? marzec, lipiec, styczeń
Dziecko podkreśla lub wypisuje jedną właściwą odpowiedź.


Ćw. 4.
Zadaniem dziecka jest posegregowanie wyrazów na 3 grupy tematyczne: przybory szkolne, zwierzęta, narzędzia pracy. Wyrazy:
Koń, pióro, gumka, pies, młotek, krowa, ołówek, pilnik, zeszyt, kot, małpa, śrubokręt, wielbłąd.

Ćw. 5.
Dziecko czyta tekst a następnie odpowiada w formie testowej na pytania postawione do tekstu. ( załącznik nr 3).

Ćw. 5.
Ćwiczenie polega na układaniu zdań z rozsypanek wyrazowych.

Ćw. 6.
Prowadzący ukazuje dziecku tekst, w którym opuszczone zostały niektóre wyrazy ( załącznik nr 4).

Ćw.7.
Zadaniem dziecka jest sukcesywne tworzenie nowego zdania dłuższego od poprzedniego o jeden tylko wyraz. Każde ułożone zdanie dziecko zapisuje w zeszycie. Wyraz dodany w zdaniu pisze czerwonym kolorem.

Ćw. 8.
W podanym tekście dziecko musi wyszukać i poprawić literowe pomyłki.
( załącznik nr 5).

Ćw. 9.
Zadaniem dziecka jest oddzielenie kreskami wyrazów w podanym tekście.
( załącznik nr 5).

Ćw. 10.
Ćwiczenie polega na rozpoznawaniu wyrazów jadnosylabowych. Reedukator mówi dowolny wyraz a dziecko je szuka. ( załącznik nr 6 ).


E. Korygowanie błędów.

Ćw. 1.
Na kartce z wyrazami zawierającymi u w górnej i dolnej połowie wpisujemy w jednej kolumnie pionowej cyfry 2-10. Wyznaczają one liczbę liter w wyrazie. Eksponowana litera znajduje się w dowolnym miejscu w wyrazie. Analogicznie postępujemy, przygotowując drugą kartkę dla wyrazów z ó.
Wykorzystujemy następujące wyrazy wpisane w dowolnej kolejności nad kolumna cyfrową dla

u
ul mur guma kubeł natura kaktus kolumna poduszka truskawka posterunek
2. ul
3. mur
4. guma itd.

ó
ów ból góra mrówka majówka podwórko kartkówka temperówka
2. ów
3. ból itd.

Dziecko ma wpisać we właściwym miejscu kolumny wyrazy z u i ó. Połączone wyrazy z obu ćwiczeń wykorzystujemy w pisaniu ze słuchu, jak w poprzednim ćwiczeniu. Model ten może mieć formę loteryjkową.

Ćw. 2.
Zadaniem dziecka jest uzupełnić brakujące ó-u w schematach graficznych.

ó niewymienne
wróbel skóra źródło usta król pióro ołówek czółno jaskółka krótki żółty kłótnia który mózg róża

u:
but futro wujek muzeum usta kura kubek kukułka kubek mur lustro pusty fujarka wujek burza muzeum kożuch kukułka lustro usta kurz mucha studnia
Każdy zestaw wyrazowy piszemy na oddzielnej kartce i wykonujemy innego dnia. W dowolnych miejscach kartki wpisujemy odpowiednie grafy.
Przykład modelu dla wyrazu z ó niewymiennym:
wróbel skóra źródło
. . . ó . . . . . . ó . . .
. . . ó . . .
Zadaniem dziecka jest do pełnego wyrazu wyszukać odpowiedni układ graficzny i wpisać w nim brakujące litery.

Ćw. 3.
Ćwiczenie polega na wyszukaniu: wyrazów 1-sylabowych, utworzeniu 2 wyrazów 2-sylabowych oraz jednego wyrazu 3-sylabowego. Dziecko umieszcza je zaznaczając + w odpowiednim miejscu kartki, pod literami u lub ó.

Przykłady wyrazów:
mur słup wuj guma lustro pudełko
Do ćwiczenia z ó:
mózg żółw król pióro ołówek
( załącznik nr 7).

Ćw. 4.
Ćwiczenie polega na losowaniu kartoników z cyframi wskazującymi pisownię, którą dziecko powinno objaśnić ( załącznik nr 9.)

Ćw. 6.
Zadanie dziecka polega na uzupełnieniu brakujących elementów wyrazowych
( załącznik nr 10).

Ćw. 7.
Zadaniem dziecka jest wpisać w luki w wyrazach: ą, om, on.
W kolejnym ćwiczeniu należy wstawić ś lub si. (załącznik nr 11).

Ćw. 8.
Prowadzący czyta wyraz a dziecko uzupełnia wpisując na kropkach brakujące litery. Proponowane wyrazy:
środa ślub śliwka maślak roślina Zośka ślimak rys środa
. . ś . . ś . . . . . . . ś
ś . . . . . . . ś . . .
ś . . . . . ś ś . . . . .
ś . . . . . . . ś . . . .

Ćw. 9.
Ćwiczenie polega na wpisaniu przez dziecko ś lub si w luki wyrazowe.
Przy okazji tłumaczymy dziecku, że ś występuje przed spółgłoską, si przed samogłoską. (załącznik nr 12).



III etap- Doskonalenie umiejętności czytania i pisania.

Ćw. 1.
Ćwiczenie polega na czytaniu prostego i krótkiego tekstu na przemian reedukatora z dzieckiem. Reedukator czyta tekst do pierwszego przestankowego znaku, następnie dziecko itd. Należy przestrzegać odpowiedniej dykcji i modulacji głosu. Tekst można czytać kilka razy ( załącznik nr.7).

Ćw. 2.
Celem zadania jest oznaczenie zdania, przez odpowiedni układ graficzny. Przygotowujemy kilka zdań.
Bartek rysuje samolot.
Zosia śpiewa piosenkę.
Mama gotuje pierogi.
Każde z tych zdań musi być wypowiadane w trojaki sposób: w formie orzekającej, pytającej i wykrzyknikowej. Na zakończenie dziecko podaje swoje zdania i stara się wypowiedzieć je w trojaki sposób, jak również narysować odpowiedni dla nich układ grafoprzestrzenny ( załącznik nr 8)



Ćw. 3.
Pisanie wyrazów i zdań w liniaturze. Najpierw dziecko przepisuje starannie tekst drukowany. Zaczyna od pojedynczych wyrazów, krótkich zdań, stopniowo przechodząc do dłuższych tekstów. Zaleca się by kontrolę nad poprawnością powoli przejmował sam uczeń. Po napisaniu sam powinien porównać swoje pismo z wzorcem i poprawić błędy.


Załącznik nr 1.

W parku jesienią jest naprawdę pięknie. Na drzewach dużo złocistych, pomarańczowych i brązowych liści obok różnych odcieni zieleni. W alejkach kolorowe dywaniki szeleszczą pod stopami. Na trawie leżą ukryte czekoladowe, lśniące kasztany. Sprawiają one dzieciom dużo radości. Toteż chętnie je zbierają i wypychają nimi swoje kieszenie. Wiewiórki wyskakują na alejkę zgrabnym ruchem i zjadają smaczne orzeszki.


Załącznik nr 2.

Pośrodku pokoju stoi stół z dwoma krzesłami na wprost siebie ustawionymi. Na prawo od stołu znajduje się dwudrzwiowa szafa. Po przeciwnej stronie szafy stoi tapczan, a przy nim nocna szafka.


Załącznik nr 7.

Mamo! Narysuję ci świat.
Taki piękny i kolorowy!
I zabiorę cię z sobą tam,
Gdzie zmartwienia nie srebrzą głowy.

Tato! Narysuję wam świat.
A ty, chcę, byś go dla nas zbudował!
I byś czoła nie marszczył tak,
Gdy cię budzik do pracy woła.


K. Węgrzyn ,,Świerszczyk” 1980 nr 38-39.


Załącznik nr 8.

Wyrazy z u
wuj mur

lu stro pu
słup

ma deł
ko
gu



Wyrazy z ó


pió żółw

wek
o mózg
łó

król ro

Załącznik nr 12.

Wpisz w luki wyrazowe ś lub si.

. ano . roda o . oł . ostra Ba . a pty .
. lub k . ęga Sta . ek ro . lina pa . eka
ma . lak . erota ko . arka . liwka . rodek


Bibliografia

1. Bartska J.: Gimnastyka umysłu, W: Edukacja i dialog, Nr 4, 2004r.
2. Czeszak- Goduła M.: Kiedy szukać pomocy?, W: Edukacja i dialog,
Nr 6, 2004 r.
3. Demczuk B.: Metody treningowe dla dyslektyków, W: Edukacja i dialog, Nr 1, 2004 r.
4. Gałkowski T., Jastrzębska G. (red.): Logopedia. Pytania i odpowiedzi. Podręcznik akademicki, Opole 2003 r.
5. Rentflejesz- Kuczyk A.: Poradnik dla nauczycieli i rodziców. Jak pomóc dzieciom dyslektycznym?, Wyd. Juka, Warszawa 1999.
6. Rodak H., Nawrocka D.: Od obrazka do słowa. Poradnik dla pedagogów, logopedów i rodziców dzieci z trudnościami w porozumiewaniu się, WSiP, Warszawa 1993.
7. Tarkowska I.: Praca z dziećmi dyslektycznymi, W : Problemy opiekuńczo-wychowawcze, Nr. 6, 1997 r.
8. Zakrzewska B.: Trudności w czytaniu i pisaniu. Modele ćwiczeń,
WSiP, Warszawa 1999.
Wyświetleń: 8450


Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach Profesor.pl są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.