Każdy człowiek przychodzący na świat jest odrębną indywidualnością, która posiada określony potencjał rozwojowy. To, czy będzie on w stanie realizować go w ciągu swojego życia, zależy od wielu czynników. W przypadku osób z niepełnosprawnościami niezwykle istotnym czynnikiem wydaje się być odpowiednia pomoc, dostosowana do potrzeb, możliwości i wieku konkretnego człowieka.

Dziecko niepełnosprawne jest takim samym dzieckiem jak każde inne. Może nie potrafi ono tak szybko biegać, nie umie tak dobrze mówić, ani tak dobrze słyszeć czy widzieć, ale tak jak wszystkie dzieci ma prawo być pełnoprawnym członkiem społeczeństwa.

Aktywność ruchowa wywiera duży wpływ na rozwój psychofizyczny dziecka z niepełnosprawnościami. Przez użytkowanie narządu ruchu wyrabia się przede wszystkim siła mięśni, ogólna sprawność fizyczna, głównie zręczność, a to z kolei powoduje pełniejsze uniezależnienie się danej osoby od otoczenia. Równocześnie wzrasta poczucie bezpieczeństwa, gdyż przez stałe demonstrowanie sprawności eliminowane są takie stany lękotwórcze, jak zachwiania równowagi i brak koordynacji ruchowej. Istnieje ścisły związek między postawą psychiczną a postawą ciała. Odpowiednia postawa i ruch wywierają duży wpływ na stan emocjonalny jednostki, wywołując względnie hamując określone emocje - i na odwrót

Potrzeby psychospołeczne występują u wszystkich ludzi, niezależnie od wieku, płci, stopnia kultury, stanu zdrowia czy warunków życia. Każdy człowiek pragnie uzyskać uznanie we własnych oczach, jak również w oczach innych ludzi. Zaspakajanie potrzeby uznania i szacunku daje wiarę we własne siły, powoduje wytworzenie adekwatnej samooceny oraz samoakceptację.

Niestety osoby z niepełnosprawnościami często przeżywają porażki, poczucie mniejszej wartości, zwłaszcza gdy dochodzi do konfrontacji z możliwościami zdrowych rówieśników. Dlatego ważne jest podejmowanie inicjatyw, które po pierwsze, dają możliwość dzieciom z niepełnosprawnościami zaspokojenia potrzeb uznania i sukcesu, po drugie, propagują wspólną zabawę dzieci specjalnej troski, po trzecie, zaznaczają obecność dzieci z niepełnosprawnościami w środowisku lokalnym. Rewalidacja dzieci z niepełnosprawnościami poprzez ich udział w zajęciach sportowych sprzyja aktywizacji dzieci. Pozwala wyrabiać u nich dyscyplinę, umiejętność podporządkowania się grupie. Dzieci przełamują swoją nieśmiałość, chętnie współdziałają z innymi. Terapeutyczne oddziaływania tych zajęć mają wpływ na usprawnianie całego organizmu psychofizycznego, a szczególnie sfery emocjonalnej, doskonalą koordynację motoryczną. Rozluźniają napięcia nerwowe, tworzą sytuacje, w których dzieci nieśmiałe i mało zdolne osiągają sukcesy, likwidują kompleksy, pobudzają aktywność, stymulują zahamowaną ekspresję, dają poczucie radości, są sposobem nawiązywania kontaktów.

Doświadczenie satysfakcji z udziału w różnorodnych zawodach sportowych na forum publicznym, wzmacnia u dziecka poczucie własnej wartości i jest jednocześnie wspaniałą psychoterapią nie tylko dla dzieci, ale również dla rodziców. Na wszystkich tego typu imprezach nie ma ani przegranych, ani wygranych. Sam udział w imprezach jest wyróżnieniem dla dzieci z niepełnosprawnościami oraz ich rodziców, nauczycieli, bowiem każdego dnia pracując z dzieckiem "sprawnym inaczej" stawia się małe, często niezauważalne kroki na drodze do ich pełniejszego udziału w życiu społeczeństwa.

Wychowanie fizyczne stanowi niezbędny czynnik wszechstronnego rozwoju uczniów. Ćwiczenia ruchowe przez różnorodność form wpływają na kształtowanie prawidłowej postawy, na wzrost siły, szybkości, wytrzymałości, koordynacji ruchowej, spostrzegawczości. Ćwiczenia te uczą prawidłowych reakcji na bodźce, rozwijają i doskonalą naturalne czynności ruchowe, takie jak chód, bieg, skok, rzut, wspinanie. Niezaprzeczalne są też walory wychowawcze ćwiczeń fizycznych. Kształtują one takie cechy osobowości, jak aktywność, zdyscyplinowanie, wytrwałość, umiejętność współżycia w zespole, poczucie wiary we własne siły. Mogą one wpływać na dobre samopoczucie, pomagają w dużym stopniu likwidować napięcia nerwowe, hartują organizm.

Pragnę zwyciężać, a jeśli nie będę mógł zwyciężyć, niech będę dzielny w swym wysiłku. Są to słowa przysięgi Olimpiad Specjalnych, ruchu, w którym każde dziecko ma szansę na sukces. Misją Olimpiad Specjalnych jest organizowanie corocznych treningów i zawodów sportowych w różnych dyscyplinach sportu dla dzieci i dorosłych z niepełnosprawnościami. Ma to na celu zapewnienie im możliwości lepszego rozwoju fizycznego, zachęcanie do odwagi, odczuwania radości, dzielenia się talentami, umiejętnościami i przyjaźnią ze swoimi rówieśnikami, zawodnikami Olimpiad Specjalnych, a także społecznością lokalną.

Ruch Olimpiad Specjalnych powstał w Stanach Zjednoczonych w 1968 roku, w wyniku przekonania, że osoby z niepełnosprawnościami potrafią przy odpowiedniej zachęcie i pomocy trenować, cieszyć się i czerpać wymierne korzyści z uczestnictwa w sportach indywidualnych i zespołowych, dostosowanych do ich możliwości. Niezależnie od stopnia niepełnosprawności, poziomu umiejętności sportowych, sytuacji materialnej, religii itp.

Olimpiady Specjalne akcentują moralne i duchowe cechy osób z niepełnosprawnościami, wpajając im poczucie godności i szacunku dla siebie samych. Kontakt z Olimpiadami Specjalnymi pozwala poszerzać program wychowania fizycznego w szkole specjalnej o nowe dyscypliny sportowe. Wyjazdy na zawody sprzyjają możliwości nawiązania nowych znajomości, umiejętności znalezienia się i zachowania w nieznanym środowisku. Uczą ich samodzielności, dbania o siebie, o powierzony sprzęt. Motywują ich do przestrzegania podstawowych zasad i norm społecznych.

Uczestnictwo w Olimpiadach Specjalnych pomaga uczniom odnaleźć swoje miejsce w rodzinie i najbliższym otoczeniu. Każde dziecko ma tutaj szansę na sukces - żadne nie czuje się gorsze, słabsze czy "inne". Wszyscy są sobie równi, a co najważniejsze, każde z nich jest traktowane z szacunkiem i godnością na jaką zasługują.

Opracowanie: Alicja Borkowska

Wyświetleń: 521