Spotkania piątkowe ze sztuką - "Mała Orkiestra"

GRUPA III 29 kwietnia 2005r.

METODY:
- aktywizujące,
- zadań stawianych dzieciom do wykonania.

CELE:
- wspólne słuchanie, jako wstęp do zabawy,
- reagowanie na przekazywane gestami wskazówki dyrygenta,
- akceptacja reguł wspólnych dla wszystkich,
- integracja grupy,
- uczestnictwo w zbiorowym muzykowaniu,
- uchwycenie związku pomiędzy wydawaniem dźwięków, a słuchaniem,
- komponowanie muzyki- wprowadzenie pojęcia rytmu, notacji muzycznej.

POMOCE: magnetofon, kaseta z nagraniami utworów orkiestrowych ( zróżnicowane i łatwe do rozpoznania grupy instrumentów), ilustracje orkiestry symfonicznej, kwartetu muzycznego, orkiestry jazzowej, instrumenty perkusyjne oraz te zrobione przez dzieci.

LITERATURA: F. Guillaumond: "Nauka komunikowania się w grupie przedszkolnej". CYKLADY Warszawa 2000.

Przebieg zajęcia:

1. Powitanie "Witaj (imię dziecka)" powitanie wszystkich obecnych w kole.
2. Przypomnienie piosenki: "Śpiewaj, tak jak on" - śpiew grupowy i indywidualny z podkładem muzycznym.
3. "Co to jest orkiestra?" - omówienie fotografii orkiestry: grupa dzieci siedzi naprzeciw obrazu zakrytego kartonem. Otwieramy pierwsze okienko - dzieci wypowiadają się swobodnie o tym, co widzą, próbują wyobrazić sobie całość na podstawie pierwszej wskazówki. Otwieramy drugie okienko, potem następne...Obraz odkrywa się stopniowo.
4. Najpierw słuchamy - dzieci słuchają nagranych utworów w wykonaniu różnych orkiestr (symfoniczna, jazzowa). Próbują rozpoznać poszczególne instrumenty. Jedne grają pojedynczo, inne "całą rodziną". W utworach jazzowych słychać kolejno partie solowe, potem cały zespół. Podczas słuchania nagrania dzieci mimicznie naśladują muzyków z orkiestry.
5. A teraz gramy! Wspólnie z dziećmi układamy spis wszystkich dostępnych w przedszkolu instrumentów. Grupujemy je według kategorii. Następnie trzeba napisać partyturę, żeby każdy muzyk wiedział, co ma grać. Muzycy zajmują miejsca w ustalonym porządku. Wychowawca będzie pierwszym dyrygentem. Każda grupa musi uważnie śledzić jego gesty. Zaczynamy od dyrygowania dziećmi śpiewającymi znaną wszystkim piosenkę. Nasza orkiestra będzie teraz uzupełniona chórem, a po każdej zwrotce dyrygent zaprosi którąś grupę instrumentów do zagrania partii solowej.
6. Zaprezentowanie "Małej orkiestry" przed grupą I i II.

WŁASNE PRZEMYŚLENIA: Zajęcie trwało półtorej godziny. Oprócz grupy sześciolatków w zajęciu uczestniczyła połowa grupy pięciolatków, ale nie było widać różnicy w odbiorze muzyki i w jej tworzeniu. Dzieci były bardzo zdyscyplinowane od samego początku, a jednocześnie zaciekawione, bo nie wiedziały co będzie się działo na zajęciach. Odpowiedź na to pytanie miały uzyskać po rozwiązaniu zagadki- zakrytego obrazka. Odkrywanie kolejno okienek i określanie, co przedstawia ilustracja było tak emocjonujące, że dzieci nie trzeba było uciszać, ani uspokajać, same kontrolowały się. Myślę, że to był trening dyscypliny i dzięki temu można było zrobić wielką orkiestrę, choć w konspekcie inaczej to zaplanowałam. Przed rozpoczęciem tworzenia partytury, podzieliłam dzieci na trzy grupy i każdej przydzieliłam inne odgłosy naturalne: pstrykanie, klaskanie i gwizdanie. Dzieci na gest ręką miały odpowiednio reagować, co je mobilizowało na skupieniu uwagi na "dyrygencie" czyli w tym momencie -na mnie. Dzieci bardzo chętnie "pisały" partyturę, potem podzieliliśmy instrumenty tak, aby każdy otrzymał taki, na którym chciałby grać. Mimo, że grupa była liczna nie było bałaganu, bo każdy miał instrument, a więc miał rolę do odegrania, ale żeby dobrze zagrać musiał śledzić ruchy dyrygenta, więc dodatkowo się mobilizował. Po jednej próbie można było zacząć koncert, z akompaniamentem pianina. Dzieci były tak dumne z efektu, że chciały się pochwalić muzyką, którą ułożyły przed dziećmi z innej grupy. Zaprosiliśmy dzieci z grupy "maluchów" na krótki występ. Na twarzach małych muzyków było widać radość, a przede wszystkim dumę z tego, co potrafiły dokonać.
 

Opracowanie: Mariola Chojnacka

Wyświetleń: 6594