Posadziliśmy jubileuszowe drzewo - scenariusz ceremonii sadzenia drzewa upamiętniającego Jubileusz Stulecia Szkoły

I. Wstęp
Szkoła, której jesteśmy nauczycielkami, w 2004 r obchodziła Jubileusz 100-lecia. Jednym z punktów dwudniowego programu obchodów uroczystości było sadzenie drzewa. Naszym zdaniem takie działanie ma swoją wymowę, ponieważ symbolizuje pewną trwałość wokół przemijającej rzeczywistości. Jednoczy uczniów, przypomina im o ważnym wydarzeniu,
w którym kiedyś brali udział. Znaczy czas i miejsce tego wydarzenia.
Z pewnością przyczynia się do umocnienia więzi ze swoją szkołą.

II. Scenariusz
Uczniowie ustawili się w ogrodzie szkolnym w półkolu wokół miejsca, w którym sadzone było drzewo. Na bramie wejściowej do ogrodu szkolnego zawiesili dekorację informującą, że to właśnie tutaj odbędzie się ta uroczystość i ustawili dwie doniczki złotych chryzantem.

1. Przywitanie (uczennica prowadząca):
Mamy zaszczyt przywitać wszystkich przybyłych gości na dzisiejszą uroczystość wsadzenia drzewa, upamiętniającego Jubileusz Stulecia istnienia naszej szkoły.

2.Recytacja wierszy:
Recytator I

WYSOKIE DRZEWA

O CÓŻ JEST PIĘKNIEJSZEGO NIŻ WYSOKIE DRZEWA,
W BRĄZIE ZACHODU KUTE WIECZORNYM PROMIENIEM,
NAD WODĄ, CO SIĘ BARW BLASKIEM ROZLEWA,
POGŁĘBIONA ODBITYCH KONARÓW SKLEPIENIEM.

ZAPACH WODY, ZIELONY W CIENIU, ZŁOTY W SŁOŃCU,
W BEZWIETRZU SENNYM LEDWO MIESZA SIĘ, KOŁYSZE,
GDY Z ŁĄK KONIKI POLNE W SIERPNIOWYM GORĄCU
TYSIĄCEM SREBRNYCH NOŻYC STRZYGĄ CISZĘ.

Z WOLNA WSZYSTKO UMILKA, ZAPADA W KRĄG GŁUSZA
I ZMIERZCH CIEMNOŚCIĄ SMUKŁE KORONY ODZIEWA,
Z KTÓRYCH WIDMAMI ROŚNIE WYZWOLONA DUSZA...
O, CÓŻ JEST PIĘKNIEJSZEGO NIŻ WYSOKIE DRZEWA?

Leopold Staff

Recytator II

JESZCZE SIĘ TYLE STANIE...

Popatrz, niebo się kłania, niebo różowe,
Wiatrem pisane w kolorze.
Słońce przychodzi jak gość najlepszy,
Wiatr się umila na wietrzyk.

Jeszcze się tyle stanie,
Jeszcze się tyle zmieni
Rosną nam nowe twarze
Do słońca.

Popatrz, drzewo się czesze, drzewo olbrzymie,
Po niebie gałęźmi wiatr pisze.
Drzewo się śmieje dobrą nowiną,
Wszystkie żale odpłyną.

Jeszcze się tyle stanie...

Popatrz, świat się wciąż zmienia, świat bez koloru.
Człowiek się rodzi, umiera.
Wszystko przemija, wszystko odchodzi,
Lecz pozostają wspomnienia.

W. Chyliński

3. Refleksje dotyczące celu wsadzenia Jubileuszowego Drzewa (mówi prowadząca).

Drzewa całe swe życie ciągle pozostają w ziemi, z której wyrosły. Zawsze towarzyszą człowiekowi. Ze względu na swą długowieczność, często są niemymi świadkami historii.

Niech zasadzony dąb będzie pamiątką wspaniałej uroczystości, Jubileuszu 100-lecia naszej szkoły.

Niech przyszłym pokoleniom licealistów daje świadectwo dzisiejszego święta. Naszego szacunku dla przeszłości i teraźniejszości.

Niech w przyszłej swej wielkości i majestacie, świadczy o ważności szkoły, w której wzrastać ma potęga wiedzy jej uczniów.

4. Wystąpienie Pani dyrektor.

Przykładowy fragment wystąpienia:

....Kiedyś, gdy nas już tu nie będzie, ono pozostanie. Sądzę, że każdy z nas ma głęboką świadomość tego faktu.

Do Waszych pięknych słów chciałabym na koniec dodać fragment ciekawych wspomnień Waszego niewiele starszego kolegi, tak oto piszącego w Księdze Jubileuszowej na 100-lecie Szkoły, posłuchajcie, jak współistnieje w nim szkoła i drzewo.

Moje Liceum było i jest w mej pamięci niczym stare drzewo: kolos z historią wyrytą na własnym ciele, o którym pomniejsze drzewa, krzewy i mchy szumią liczne opowieści i legendy, spoglądając nań z szacunkiem. Kolos ten regularnie, z pomocą ptaków (kochani nauczyciele!) "wysyła" w świat owoce-szyszki, z których jedną i ja jestem... Podobnie jednak jak drzewo, tak i mój poczciwy Kopernik ma własną pieśń, której warto i miło posłuchać!

Wojciech Pal Mój Kopernik (w Księga Jubileuszowa Szkoły, Żywiec 2004, str. 138)

4.Ceremonia wsadzenia dębu szypułkowego.

Prowadząca:
Prosimy Panią dyrektor....
i przedstawicieli młodzieży.....:
o dokonanie uroczystego wsadzenia Jubileuszowego dębu.

Trzech uczniów pomagało Pani dyrektor w sadzeniu drzewa: jeden z nich trzymał w ręku saperkę, drugi sadzonkę dębu szypułkowego(około 1,5 metra), trzeci pamiątkową tabliczkę na metalowym pręcie, którą dąb został oznaczony.

Ceremonia wsadzenia drzewa odbywała się w trakcie śpiewania przez młodzież piosenki, przy akompaniamencie skrzypiec i gitar

Tekst piosenki:
1.Dalej wesoło niech popłynie gromki śpiew,
Niech stutysięcznym echem zabrzmi pośród drzew,
Niech spędzi z czoła wszelki smutek, wszelki cień,
Wszak radosny mamy dzień.
Ref. La, la, la....w sercu radość się rozpala
La, la, la....chcemy słońca, chcemy żyć!

2.Harce, wycieczki oraz szkolnych przeżyć moc,
Piękne wspomnienia mknące jak kamyki z proc.
Serca złączone bratnich uczuć cudną grą,
Posadzimy dziś tu dąb!
Ref. La, la, la....

3. W dębu listowiu błyska się zielona skra,
Wiatr polny w kłosach i złocistej trawie gra.
Tam gdzie horyzont łączy niebo z pasmem gór,
Żeglujemy pośród chmur!
Ref. La, la, la...

6. Zakończenie
Prowadząca:
Dziękujemy za udział w naszej uroczystości.

III. Uwagi
Koniecznie należy zadbać o dokumentację fotograficzną a także filmową imprezy. Po latach
stanowić będzie cenny materiał faktograficzny z historii szkoły.

IV. Uwaga dodatkowa
Inną ciekawą formą uczczenia Jubileuszu było także przygotowanie tzw. kapsuły czasu. Zainteresowanych zapraszamy do odwiedzenia strony internetowej szkoły www.lo-zywiec.pl

 

Opracowanie: Ewa Póda-Michalska
Beata Kudzia
nauczycielki biologii w I Liceum
Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika w Żywcu

Wyświetleń: 2082