Scenariusz uroczystości z okazji odzyskania przez Polskę niepodległości "Mijają dni, miesiące, lata..."

(Podkład muzyczny - utwory F. Chopina)

UCZEŃ
Mijają dni, miesiące, lata, odchodzą w zapomnienie uznawane wartości, ale jednako Polacy cenili i cenią sobie wolność, niepodległość, suwerenność.
Więc my...

UCZEŃ
Tym, co zmarli za Ojczyznę,
Hołd wdzięczności Polska składa.

Im to bowiem zawdzięczamy
Wolność - polską mowę w szkole,
To, że tylko z kart historii
Poznajemy dziś niewolę.

UCZEŃ
Ojciec ojca tak nam prawił:

UCZEŃ
Ojczyzno moja, na końcuś upadł
Zamożna kiedyś i w sławę, i w siłę!
Ta, co od morza aż do morza władała,
Kawałka ziemi nie masz na mogiłę!

Narodzie! Niegdyś wielki, dziś w smutnej kolei
Wyzuty z sił, bogactwa, sławy i nadziei,
Co niegdyś mocą miecza i nauk wyborem
Postronnych byłeś dziwem, pogromem i wzorem!

Dziś pod jarzmem zhańbienia, klęsk i niewoli
Dumnym jesteś igrzyskiem i pastwą swawoli.
Ty, coś orężem obce przemierzał narody,
Patrz, co z tobą zrobiły domowe niezgody.

UCZEŃ
On też nam rzekł:

UCZEŃ
Potrzeba nam wolności, jak trzeba przyrody,
Apostolstwa obłoków i ptaków nad kraje Jak rzek płynących prawym przeznaczeniem wody
I gór, co rosną z ziemi skalnym obyczajem,
Jak ruchu świtów, nocy i gwiazd wśród ciemności,
Ruchu zmian, ruchu trwania, systemu w systemie.
- Jak Bogu co boskiego, nam trzeba wolności
Oddanej człowiekowi, by zaludnił ziemię.

UCZEŃ
Tam gdzie jest wolność, kwitnie szczęście, piękno i poezja.

UCZEŃ
I nasi dziadowie czekali, wyglądali "jutrzenki swobody", a wielu...

UCZEŃ
Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba
Podnoszą z ziemi przez uszanowanie
Dla darów nieba...
Tęskno, mi Panie....

Do kraju tego, gdzie winą jest dużą
Popsować gniazdo na gruszy bocianie,
Bo wszystkim służą...
Tęskno mi, Panie...

UCZEŃ
Wyzwolin doczekacie się dnia
Przybywamy tu z zapowiedzią -
Tragiczną będzie nasza gra
Wyrzutem będzie i spowiedzią
Wyzwolin ten doczeka się dnia
Kto własną mocą wyzwolony!!

UCZEŃ
Często z ust matek, żon, mężów i ojców padały błagalne słowa:

UCZEŃ
Przez łzy i cierpienia wszystkich wygnańców i pielgrzymów polskich
Wybaw nas, Panie
O wojnę powszechną za wolność ludów
Prosimy Cię, Panie
O broń i orły narodowe
Prosimy Cię, Panie
O śmierć szczęśliwą na polu bitwy
Prosimy Cię, Panie
O grób dla kości naszych w ziemi naszej
Prosimy Cię, panie
O niepodległość, całość i wolność Ojczyzny naszej
Prosimy Cię, Panie

UCZEŃ
I doczekali się. Nastał ów dzień, dzień, w którym niejeden powiedział:

UCZEŃ
Idę złotym popołudniem w słońce
Powiadają lotne wiatru gońce (...)
Pono koniec będzie poniewierce
Więc szalonym rytmem wali serce.
Czy się rychło pocznie zorza tlić?
Czy nie padnie krótki rozkaz: idź!
Idą echa po trawach szelestem -
- odpowiadam w głos, że gotów jestem.
Że gotowe i serce, i ręka;
Jakaś brama pod naporem pęka,
Jakieś wstają legiony drzemiące...
Idę złotym popołudniem w słońce.

UCZEŃ
Nam trzeba za cenę życia
Po ogień jasny iść,
Przejść siedem czarnych pól
Minąć siedem czarnych bram
Aż się zhartuje ból...
Do samego dotrzeć ołtarza
Porwać ogień strzeżony,
Zanieść w ojczyste strony.
To cel.

UCZEŃ
Wymodlili ja wreszcie poeci, prorocy
I z niewoli jak z torby wyjęli pielgrzymiej,
Patrzą w ogień pisany zygzakiem po nocy:
Czy to pali się serce, czy to świat się dymi.

UCZEŃ
"Święta miłości kochanej Ojczyzny",
Oto w twą służbę wchodzi hufiec nasz!
Od lat najmłodszych do późnej siwizny -
Pragnie przy tobie czujną trzymać straż!
Równajmy krok,
Wytężmy wzrok,
Czy gdzie się podstęp nie kryje;
Uderzmy w ton
Silny jak dzwon:
Polska niech żyje!

UCZEŃ
Wichurą niesiony przebiegłeś świat
Od tylu, od tylu bolesnych lat
Tysiące męczeńskich przebyłeś dróg,
Nie wiedząc, kto ci brat, nie znając, kto - wróg
Żołnierzu, polski żołnierzu!

UCZEŃ
Wielkie nazwiska i wielkie imiona
Utrwali pamięć w księgach i marmurze
Lecz twoje imię w zapomnieniu skona,
Szary piechurze!
Inne twe laury i inna twa chwała,
Trwalsza nad zgłoski wyryte w marmurze,
Bo w czynach twoich Polska zmartwychwstała
Szary piechurze!

UCZEŃ
Wielu nie doczekało, lecz ci, co ocaleli, swej Matce - Ojczyźnie rzekli:

UCZEŃ
Polsko! Nie jesteś ty już niewolnicą!
Łańcuch twych kajdan stał się tym łańcuchem,
Na którym z lochu, co był twą stolicą
Lat sto, swym własnym dźwignęłaś się duchem.(...)
Polsko! Nie jesteś ty już niewolnicą!
Lecz czymś największym czym być można - sobą!

UCZEŃ
To, co przeżyło jedno pokolenie,
Drugie przerabia w sercu i pamięci:
I tak pochodem idą cienie... cienie...
Wspomnienie dziadów pieśnią jest dla synów...

UCZEŃ
Teraz my już jednością silni
Tworzymy Polskę - przodków mit.

UCZEŃ
Nie pragniemy wcale, byś była wielka,
Zbrojna po zęby od morza do morza,
I nie chcemy także, by cię uważano
Za perłę świata i wybrankę Boga.

Chcemy tylko domu w twoich granicach
Bez lokatorów stukających w ściany,
Gdy ktoś chce trochę głośniej zaśpiewać
O sprawach, które wszyscy znamy.

UCZEŃ
I zanosimy, jak nasi dziadowie, do Ciebie modlitwę, Boże:

Ziemi, gdy z martwych się obudzi
I brzask wolności ją ozłoci
Daj rządy mądrych, dobrych ludzi,
Mocnych w mądrości i dobroci.
Lecz nade wszystko - słowom naszym
Jedyność przywróć i prawdziwość,
Niech prawo zawsze prawo znaczy,
A sprawiedliwość - sprawiedliwość.

UCZEŃ
Mijają dni, miesiące, lata, odchodzą w zapomnienie uznawane wartości, ale jednako Polacy cenili i cenią sobie wolność, niepodległość, suwerenność.

(Jeszcze przez moment słychać muzykę.)

Materiały:
1. Małgorzata Wieczorek, Dorota Wieczorek, Inscenizacje na każdą okazję. Gimnazjum, Gdańskie Wydawnictwo HARMONIA, Gdańsk 2003.
2. Uroczystości szkolne, [pod red.] Barbara Bleja - Sosna, Wydawnictwo BEA - BLEJA, Toruń 2003.
3. Mirosława Garsztka, Scenariusz akademii z okazji 11 Listopada, Internet.

 

Opracowanie: Mirosława Mieczkowska

Wyświetleń: 2394