AWANS INFORMACJE FORUM Dla nauczyciela Dla ucznia LOGOWANIE


Katalog

Jadwiga Jaroszyńska
Zawodowe, Referaty

Emocje i sposoby ich wyrażania - jak je rozładować

- n +

Emocje i sposoby ich wyrażania - jak je rozładować

Brak spokoju utrudnia proces dydaktyczny, z tego też względu na ile nauczyciele próbują zwalczać ten stan, gdzie i jak tylko mogą.

Powinniśmy zbadać źródło niepokoju dzieci.
Po pierwsze trzeba zwrócić uwagę na zdrową potrzebę ruchu u dzieci, dlatego też z taką trudnością przychodzi im wysiedzenie w spokoju. Obserwując z boku uczniów w czasie przerwy, jesteśmy ogłuszani ich wrzaskami. Drobiazgi mogą wyprowadzić dziecko z równowagi. Być może pomyliło się w czasie zapisywania w zeszycie i teraz wali z wściekłością w ławkę. Któreś dziecko uderzyło się, więc musi się zemścić na tym przedmiocie, np. kopnąć ławkę. Naszym problemem jest wypełniona po brzegi klasa, gdzie niepokój i hałaśliwość są potęgowane. Do tego naturalnego i zrozumiałego braku spokoju dochodzą jeszcze problemy z nerwowymi i hiperaktywnymi dziećmi, którymi jest wiele trudniej kierować. Dzieci chcą się poruszać, chcą zwrócić na siebie uwagę, chcą wyrazić swoje uczucia, wreszcie chcą poznawać nowe rzeczy. Zbierać nowe doświadczenia ponieważ są ciekawe świata. Szkoła, która uwzględnia potrzeby dzieci, będzie miała szczęśliwszych i spokojniejszych uczniów.

Dzieci chcą się bawić.
My, jako nauczyciele jesteśmy odpowiedzialni za to, by na przekór planowi nauczania i ograniczonemu czasowi, stwarzać dzieciom przestrzeń życiową. Oznacza to również czas na zabawę. W ciągu ostatnich pięciu minut męczącej lekcji żadne dziecko nie jest w stanie cokolwiek zapamiętać, a my przerobiliśmy materiał tylko pozornie. O wiele lepiej będzie, gdy się pobawimy, co będzie motywacją dla dzieci, by następnego dnia znowu przyjść z radością. Czas zabawy nie jest czasem straconym. Nawet w środku lekcji, zanim przejdziemy od jednego do drugiego rodzaju zadań z matematyki można przeprowadzić krótką zabawę. Rachunki stają się wtedy łatwiejsze. Czas zabawy przynosi wspaniałe rezultaty. Do klas musi powrócić spokój, ponieważ tylko w takich warunkach proces dydaktyczny jest skuteczny.

Jak to zrobić? Zacznijmy od samych siebie, od nauczycieli.
Warto zarezerwować sobie tyle czasu, by przywitać się z każdym dzieckiem z osobna. Niektóre dzieci przeszkadzają dlatego, że chcą być wreszcie dostrzeżone. Jeśli uczeń zostaje powitany przez nauczyciela, który promienieje spokojem, bez pośpiech z nim rozmawia i jest pozytywnie do niego nastawiony, zgromadzony w nim niepokój zostanie w pewnym stopniu zneutralizowany. Oczywiste jest, że nauczyciel musi odpowiednio się nastawić do zabawy i przygotować się do niej. Nie wolno od razu zarzucać siebie samego i dzieci przesadną ilością rozmaitych gier. Kto co tydzień wypróbowuje nową zabawę, zbierze na koniec roku bogaty repertuar. Wówczas uda nam się spontaniczne włączenie do lekcji tej zabawy, która szczególnie podobała się dzieciom. Każda klasa nadaje się jako pomieszczenie do zabawy. Nawet jeżeli przestawienie krzeseł potrwa trochę dłużej, nie jest to dla dzieci stracony czas, ponieważ mogą się wtedy poruszać.

Spokojne zabawy służą rozwojowi wyobraźni. Potrzebne jest wsłuchanie się w siebie, zajrzenie do swojego wnętrza, by móc dostrzec ukryte tam obrazy. Niektórym dzieciom dopiero po kilku próbach udaje się podróż w krainę fantazji. W celu uspokojenia dzieci wypróbowywane są obecnie techniki medytacyjne, np. praca z mandalami (joga). Jednak nie każdy nauczyciel wyszkolony jest w tej dziedzinie. We wprowadzeniu do zabawy ważne jest, aby każde dziecko wyraźnie słyszało i rozumiało zasady. Musimy więc poczekać aż wszyscy się skoncentrują.

Proponowane zabawy:

I Zabawa - Nauczyciel ściera tablicę.
- grupy 3-osobowe
- miejsce: klasa, świetlica

Opis zabawy
Dzieci dobierają się trójkami i jedno z nich jest sędzią i uważnie pilnuje. Drugie siada na krześle, trzecie głaska je płaską dłonią po plecach, tak jakby pocierało gąbką i mówi "Nauczyciel ściera tablicę i stawia duży znak zapytania z wielką kropką na dole!"

Siedzące dziecko musi zgadnąć, który palec narysował kropkę. Jeśli odpowiedź nie jest prawidłowa pytajnik jest ścierany, trzeba go ponownie rysować. Jeżeli poda prawidłowe rozwiązanie, następuje zamiana ról.

Wskazówki pedagogiczne
Zabawa ta pomaga przezwyciężać strach przed dotykiem. Nie wolno celowo drugiej osobie wyrządzać krzywdy.

II Zabawa - Zaśnij - obudź się.
Zabawa rozwijająca spostrzegawczość.
Dzieci siedzą przy stolikach, dla każdego stolika jest odpowiedni dźwięk, np. wciskanie długopisu, przecinanie kartki, brzęk kluczy, zasuwanie zamka. Dzieci śpią. Budzi się ta grupa, która usłyszała swój dźwięk.

Wskazówki pedagogiczne
Zabawa ta wymaga od dzieci zachowania absolutnego spokoju i koncentracji.

III Zabawa - Głowa, barki, kolano, stopa.
Zabawa rytmiczna.
Dzieci dobierają się parami, siadając na krzesełkach tak by ich kolana stykały się. Dotykają palcami wymienionych części ciała, z wyjątkiem oczu, nosa i uszu - dotykają wyłącznie u siebie samych.
Prowadzący wymawia wierszyk, początkowo powoli, później coraz szybciej:
Głowa, barki, kolano stopa
Kolano, stopa
Głowa, barki, kolano, stopa
Kolano, stopa
Oczy, uszy, nos, oczy, uszy, nos
Głowa, barki, kolano, stopa


Wskazówki pedagogiczne
Uczestnicy muszą być początkowo bardzo skoncentrowani, aby nie popełnić żadnego błędu.
Zabawa ta również wymaga dotykania, partnerów można wymieniać, zmienić też można pozycję na stojącą.

IV Zabawa - Zamiana miejsc.
Zabawa na zapoznanie
Dzieci siedzą przy stolikach, każdy stolik otrzymuje kolorowa kartkę, np. żółty, zielony, czerwony, niebieski; osoby otrzymują cyfry od 1 do 6, tyle, ile osób przy stoliku. Dowolne dziecko rozpoczyna zabawę, np. zamienia się miejscem z numerem 4 ze stołu żółtego. Nie może to być jednak jego krzesło, z którego został wywołany.
(inne wersje: zwierzęta, drzewa owocowe, owoce)

Wskazówki pedagogiczne
Zabawa ta pozwala wymieszać wszystkich uczestników między sobą

V Zabawa - w sieci
Zabawa na zapoznanie
Grupa siedzi w kręgu. Prowadzący zaczyna zabawę, przedstawia się i opowiada o sobie. Potem rzuca kłębek wełny do któregoś z uczestników zatrzymując w dłoniach koniec nitki. Pozostali postępują tak samo. Z wełny zostanie utworzona siatka. Teraz kłębek wraca z powrotem i ostatnia osoba rzuca go do swego poprzednika, opowiada przy tym co z jej słów zapamiętałą, uzupełniając ewentualnie swoimi doświadczeniami. Dodatkowo uczestnik może wykonać jakiś gest.

Wskazówki pedagogiczne
Zabawa ta nadaje się doskonale do bliższego poznania się w grupie.

Bibliografia

Irene Fleming, Jurgen Fritz - "Zabawy na uspokojenie" wyd. Jedność, Kielce 1999 r.
 

Opracowanie: Jadwiga Jaroszyńska
Zesp.Szk.Przedszk. Nr 9
W Zabrzu

Zgłoś błąd    Wyświetleń: 1947


Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach Profesor.pl są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.


BAROMETR


1 2 3 4 5 6  
Oceń artukuł!



Ilość głosów: 0

Serwis internetowy, z którego korzystasz, używa plików cookies. Są to pliki instalowane w urządzeniach końcowych osób korzystających z serwisu, w celu administrowania serwisem, poprawy jakości świadczonych usług w tym dostosowania treści serwisu do preferencji użytkownika, utrzymania sesji użytkownika oraz dla celów statystycznych i targetowania behawioralnego reklamy (dostosowania treści reklamy do Twoich indywidualnych potrzeb). Informujemy, że istnieje możliwość określenia przez użytkownika serwisu warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do informacji zawartych w plikach cookies za pomocą ustawień przeglądarki lub konfiguracji usługi. Szczegółowe informacje na ten temat dostępne są u producenta przeglądarki, u dostawcy usługi dostępu do Internetu oraz w Polityce prywatności plików cookies.
Dowiedz się więcej.