AWANS INFORMACJE FORUM Dla nauczyciela Dla ucznia LOGOWANIE


Katalog

Ewa Wojtowicz, 2012-04-23
Bieliny

Edukacja dla bezpieczeństwa, Konspekty

Opracowanie metodyczne lekcji edukacji dla bezpieczeństwa: „Rodzaje krwotoków zewnętrznych i zasady ich tamowania”

- n +

Ewa Wojtowicz
Zespół Szkół w Krzeszowie






Opracowanie metodyczne lekcji edukacji dla bezpieczeństwa:
„Rodzaje krwotoków zewnętrznych i zasady ich tamowania”





Spis treści

Wstęp 3
Część I. Organizacyjno-metodyczny opis lekcji 4
1. Temat lekcji 4
2. Program nauczania 4
3. Czas realizacji 4
4. Cele ogólne 4
5. Cele operacyjne przyjęte wg kryterium wymagań 4
6. Treści nauczania 4
7. Metody nauczania 4
8. Środki dydaktyczne 5
9. Formy pracy 5
10. Zasób wiedzy i umiejętności uczniów związane z tematem, w nawiązaniu do uprzednio odbytych zajęć EdB 5
11. Korelacja międzyprzedmiotowa 5
12. Przebieg lekcji 5
Część II. Opis sposobu zastosowania wybranych metod i form nauczania 8
1. Wybór metod nauczania 8
2. Omówienie zastosowania poszczególnych metod nauczania w toku lekcji 9
Część III. Charakterystyka treści nauczania 12
1. Definicja krwotoku 12
2. Podział krwotoków 12
3. Rodzaje i charakterystyka krwotoków zewnętrznych 12
4. Znaczenie ilości utraconej krwi 12
5. Objawy wstrząsu krwotocznego 12
6. Zasady tamowania krwotoków na kończynach szyi i tułowiu 13
7. Krwawienie z nosa 14
Zakończenie 15
Bibliografia 16


Wstęp
Zamiarem niniejszego metodycznego opracowania lekcji jest uświadomienie uczniom a poprzez nich także dorosłym, iż wiedza i umiejętności dotyczące krwawień i sposobów ich tamowania może okazać się niezbędna w codziennym życiu.
Główne cele jakie zostały założone to: zapoznanie uczniów z pojęciem krwotoku, rodzajami krwotoków zewnętrznych, wykształcenie umiejętności udzielania pierwszej pomocy przy krwawieniu odpowiednio do jego rodzaju oraz kształtowanie postaw humanitaryzmu, solidarności i gotowości do niesienia pomocy potrzebującym.
Praca składa się z trzech części. W części pierwszej znajduje się metodyczno- organizacyjny opis lekcji. Zawarte są tutaj informacje dotyczące organizacji lekcji, założone cele oraz przebieg lekcji. Druga część pracy zawiera opis metod i form zastosowanych podczas lekcji. Do realizacji niniejszej lekcji wybrano pogadankę, pokaz i ćwiczenia praktyczne. Zastosowano dwie formy: praca z klasą i praca w parach. Wybrane metody i formy pracy pomogą uczniom możliwie najlepiej przyswoić zagadnienia z lekcji oraz przećwiczyć najprostsze sposoby tamowania krwotoków. Trzecia część pracy to opis treści jakie będą realizowane podczas zajęć.













Część I. Organizacyjno-metodyczny opis lekcji

1. Temat lekcji:

Rodzaje krwotoków zewnętrznych i zasady ich tamowania
2. Program nauczania: Wydawnictwo Szkolne PWN, autor: Mieczysław Borowiecki
3. Czas realizacji: 1 jednostka lekcyjna (45 min.)
4. Cele ogólne:
 zapoznanie uczniów z rodzajami krwotoków zewnętrznych, zagrożeniami w sytuacji ich wystąpienia oraz sposobami tamowania;
 wyuczenie umiejętności tamowania krwotoków;
 kształtowanie postaw gotowości do niesienia pomocy potrzebującym.
5. Cele operacyjne przyjęte wg kryterium wymagań:
Uczeń:
 definiuje pojęcie krwotoku;
 rozróżnia krwotoki zewnętrzne;
 charakteryzuje krwotoki zewnętrzne;
 stosuje zdobytą wiedzę przy zakładaniu prostych opatrunków tamujących krwawienie wg stopnia urazu;
 stosuje zdobytą wiedzę przy udzielaniu pierwszej pomocy w razie krwotoku z nosa;
 wyjaśnia do czego może prowadzić duża utrata krwi;
 wymienia objawy wstrząsu krwotocznego;
 uzasadnia, że prawidłowo udzielona pierwsza pomoc ma istotny wpływ na stan zdrowia poszkodowanego.
6. Treści nauczania:
Pierwsza pomoc w przypadku krwotoków. Podstawowe zasady opatrywania ran. Sposoby zapobiegania zakażeniom. Posługiwanie się apteczką pierwszej pomocy i środkami podręcznymi.

7. Metody nauczania:
 podająca
- pogadanka
 praktyczna
- pokaz z objaśnieniem
- ćwiczenia praktyczne
8. Środki dydaktyczne:
 prezentacja multimedialna
 apteczka pierwszej pomocy

9. Formy pracy:
 praca z klasą
 praca w parach
10. Zasób wiedzy i umiejętności uczniów związane z tematem, w nawiązaniu do uprzednio odbytych zajęć EdB:
Uczniowie poznali definicję wstrząsu, znają rodzaje wstrząsów, poznali zasady udzielania pierwszej pomocy przy wstrząsie.
11. Korelacja międzyprzedmiotowa:
Biologia:
 uczeń zna budowę układu krwionośnego;
 zna rodzaje naczyń krwionośnych.
12. Przebieg lekcji:

Tok lekcji – fazy lekcji Czas Czynności nauczyciela Czynności uczniów Metody
i formy pracy Zastosowane środki dydakty
czne
Część wstępna


















Część realizacyjna





























































Część podsumowu
jąca 2 min




5 min














5 min









12 min





























10
min




















7 min







4 min



Sprawdzenie listy obecności.
Podanie tematu i celów lekcji.

Nauczyciel podejmuje rozmowę z uczniami na temat zranień, zadaje uczniom pytania dotyczące ich dotychczasowych doświadczeń z krwawieniami np. czy komuś przydarzyło się zranić, jakie to było zranienie, kto i w jaki sposób udzielił mu pomocy, jak się wtedy czuł, itp.

Nauczyciel podaje definicję krwotoku, podział krwotoków na wewnętrzne i zewnętrzne, omawia i charakteryzuje krwotoki zewnętrzne (żylny, tętniczy, miąższowy).

Nauczyciel omawia znaczenie i sposoby tamowania krwawienia, znaczenie ilości utraconej krwi.


Nauczyciel omawia często spotykany krwotok z nosa i postępowanie przy krwawieniu z nosa.

Nauczyciel przedstawia środki podręczne służące do tamowania krwotoków.
Pokazuje w jaki sposób można skutecznie zatamować krwotok. Demonstruje: uniesienie zranionej kończyny powyżej serca, ucisk doraźny w miejscu krwawienia poprzez materiał chłonny, wykonanie opatrunku uciskowego

Nauczyciel zleca uczniom ćwiczenie w parach. Uprzedza uczniów, iż będzie przyglądał się ich pracy.
















Nauczyciel organizuje krótki sprawdzian wiedzy i umiejętności zdobytych podczas lekcji – zadaje uczniom pytania.


Nauczyciel wyróżnia najlepiej pracujące pary (na podstawie obserwacji ich pracy).
Nauczyciel podsumowuje pracę klasy, wystawia oceny dla najaktywniejszych uczniów.
Nauczyciel zadaje pracę domową: zeszyt ćwiczeń str. 31 – 32 zad. 1,2. Uczniowie oceniają przydatność celów lekcji.


Uczniowie opowiadają o swoich doświadczeniach, opisują umiejscowienie rany, kolor krwi, jak ona wypływała, itp.






Uczniowie zapisują notatki do zeszytu.








Uczniowie słuchają, zapisują notatki w zeszycie.
Uczniowie przypominają objawy wstrząsu krwotocznego.
Uczniowie słuchają.




Uczniowie wymieniają zasady użycia tych środków oraz podają środki zastępcze.












Uczniowie w parach ćwiczą: 1) unoszenie zranionych kończyn powyżej poziomu serca, 2) ucisk doraźny w miejscu krwawienia przez materiał chłonny, 3) zakładanie opatrunku uciskowego, 4) postępowanie przy krwotoku z nosa .
Korzystają ze środków podręcznych znajdujących się w apteczce pierwszej pomocy.

Uczniowie zgłaszają się do odpowiedzi.







Pogadanka















Pogadanka








Pogadanka











Pokaz z objaśnieniem















Praca w parach – ćwicze
nia praktyczne
















Pogadanka utrwalająca




Pogadanka


















Prezentacja multimedialna






Prezentacja multime
dialna









Apteczka pierwszej pomocy















Apteczka pierwszej pomocy








Część II. Opis sposobu zastosowania wybranych metod i form nauczania

1. Wybór metod nauczania.
Do opracowania niniejszej lekcji wybrałam jedną z metod podających – pogadankę oraz metodę praktyczną – pokaz z objaśnieniem i ćwiczenia praktyczne.
Pogadanka – polega na rozmowie nauczyciela z uczniem. Wymaga ona od uczniów nie tylko myślenia „za nauczycielem”, lecz zmusza ich również do samodzielnej pracy myślowej . Rozmowa ta jednak różni się od zwykłych rozmów prowadzonych przez ludzi, bowiem w zwykłej rozmowie stawiając komuś pytanie zazwyczaj nie znamy na nie odpowiedzi.
W pogadance natomiast nauczyciel z reguły zna odpowiedzi na zadawane uczącym się pytania.
Ze względu na moment (czas), w jakim stosujemy pogadankę w trakcie zajęć, możemy mówić o: pogadance wstępnej, pogadance przedstawiającej nowe wiadomości, pogadance utrwalającej, pogadance kontrolnej.
- Pogadanka wstępna – ma wywołać u uczących się stan gotowości do poznania czegoś nowego, a także zorganizowania ich (klasy) do nowej pracy.
- Pogadanka przedstawiająca nowe wiadomości – ma za zadanie tak zmotywować i zaktywizować uczących się, aby nowe treści nauczania były przez samych uczących się częściowo wyedukowane (na zasadzie skojarzeń, wynikających z treści udzielanych odpowiedzi), czemu sprzyja powiązanie stawianych przez nauczyciela pytań z dotychczasową wiedzą i doświadczeniem uczących się.
- Pogadanka utrwalająca – polega na operowaniu materiałem uprzednio przyswojonym, lecz wymagającym zintegrowania w ramach większych całości. Ciekawym sposobem sprawdzania stopnia opanowania wiedzy przez uczącego się jest rozmowa nauczyciela z uczącym się o treściach wcześniej realizowanych. Pytania stawiane podczas tej rozmowy przez nauczyciela mogą być cząstkowe lub całościowe, nie mogą być jednak zbyt obszerne, gdyż wówczas treść rozmowy staje się rozproszona, a żadne z zagadnień nie zostaje omówione do końca. Tego typu sprawdzanie wiedzy można nazwać pogadanką kontrolną .
Za pomocą metod praktycznych kształtuje się i rozwija umiejętności, nawyki i sprawności o charakterze praktycznym. Wiedza i umiejętności zdobyte podczas działania są znacznie trwalsze od wiedzy i umiejętności zdobytych innymi metodami .
Pokaz czynności z objaśnieniem – metoda pokazu z objaśnieniem stosowana jest przede wszystkim w początkowej fazie szkolenia praktycznego. Jej głównym zadaniem jest wprowadzenie uczniów w zakres wykonania zadania praktycznego. Podczas pokazu nauczyciel komentarzem słownym ukierunkowuje spostrzeganie uczniów na ważnych momentach wykonywanych czynności. Pokaz z objaśnieniem może przebiegać według następującego schematu:
Pokaz nauczyciela
1. Wyjaśnienie celu przedmiotu pokazu.
2. Pokaz czynności dokonany przez nauczyciela.
3. Pokaz bardziej skomplikowanych elementów czynności dokonany przez nauczyciela.

Doskonalenie poznanych czynności

1. Powtórzenie pokazu przez kilku wyznaczonych uczniów.
2. Ponowny pokaz przez nauczyciela całej czynności raz w tempie zwolnionym, następnie w tempie normalnym.
Ćwiczenia praktyczne uczniów
1. Wykonanie czynności przez wszystkich uczniów.
2. Dokonanie przez nauczyciela oceny poziomu opanowania czynności.
Pokaz wykonany przez uczniów na tym etapie szkolenia praktycznego ma na celu sprawdzenie przez nauczyciela czy wykonane przez niego czynności zostały właściwie zrozumiane i przyswojone. Jeśli występują braki lub błędy, nauczyciel omawia je i demonstruje poprawne wykonanie tych czynności. Nauczyciel powinien zwrócić uwagę uczniów nie tylko na popełnione przez nich błędy, ale również ocenić wpływ zaistniałych błędów na skuteczność wykonywanego zadania .
Ćwiczenia praktyczne - mają na celu opanowanie przez uczniów umiejętności praktycznych, które zostały wcześniej omówione teoretycznie.
2.Omówienie zastosowania poszczególnych metod nauczania w toku lekcji

W części wstępnej nauczyciel stosuje pogadankę wstępną po to, aby wprowadzić uczniów w nowy temat i przygotować ich do poznania nowych wiadomości i umiejętności.
Nauczyciel podejmuje rozmowę z uczniami na temat zranień, zadaje uczniom pytania dotyczące ich dotychczasowych doświadczeń z krwawieniami np. czy komuś przydarzyło się zranić, jakie to było zranienie, kto i w jaki sposób udzielił mu pomocy, jak się wtedy czuł, itp. W ten sposób nauczyciel uzyskuje od uczniów informacje o ich dotychczasowej wiedzy na temat krwawień. Uczniowie powinni potrafić określić miejsce zranienia np. na kończynach: kończyna górna, dolna, przedramię, podudzie. Powinni wykazać się znajomością budowy układu krwionośnego i wiedzieć, że może wystąpić krwawienie z żyły, tętnicy lub drobnych naczyń krwionośnych. Na podstawie obserwacji mogą też określić kolor krwi wypływający z rany oraz częstotliwość z jaką wypływa (szybko, wolno, małą strużką, pulsująco itp.). Na podstawie wiadomości z poprzednich lekcji dotyczących wstrząsu, uczniowie powinni również określić samopoczucie osoby poszkodowanej w wyniku odniesionych obrażeń.

W części realizacyjnej nauczyciel stosuje pogadankę przedstawiającą nowe wiadomości.
Naprowadza uczniów podpowiedziami tak, że podają pojęcie krwotoku. Nauczyciel korygując wprowadza poprawną definicję krwotoku wykorzystując w tym celu slajd z prezentacji multimedialnej z definicją krwotoku. Uczniowie zapisują definicję do zeszytu. Następnie nauczyciel podaje rodzaje krwotoków: wewnętrzny i zewnętrzny. Prowadząc dalej rozmowę z uczniami niejako wymusza na nich podanie podziału krwotoków zewnętrznych (na podstawie dotychczasowej wiedzy). Dalej omawia i charakteryzuje rodzaje krwotoków zewnętrznych. Wypowiedź słowną popiera kolejnym slajdem z prezentacji. Uczniowie zapisują notatki do zeszytu. Nauczyciel omawia znaczenie (udzielając pierwszej pomocy osobie poszkodowanej, powinniśmy pamiętać, że utrata ok. 40% krwi, u osoby dorosłej jest to 1,5 – 2 litra, może spowodować śmierć. Tyle krwi może wypłynąć w ciągu kilku minut przy uszkodzeniu dużych naczyń krwionośnych np. w przypadku urazów tętnic ramiennej, udowej i szyjnej). Uczniowie przypominają objawy wstrząsu krwotocznego.
Nauczyciel omawia często spotykany krwotok z nosa i postępowanie przy krwawieniu z nosa.
Dalej nauczyciel omawia sposoby tamowania krwawienia według stopnia urazu, wykorzystuje slajdy prezentacji. Kolejno nauczyciel przedstawia środki podręczne służące do tamowania krwotoków, prezentując zawartość apteczki pierwszej pomocy.
Ponieważ krwotoki z żył i małych tętnic zdarzają się częściej niż krwotoki tętnicze nauczyciel prezentuje uczniom sposoby tamowania krwawień przez uniesienie zranionej kończyny powyżej poziomu serca, ucisk doraźny w miejscu krwawienia przez materiał chłonny, zakładanie opatrunku uciskowego. Stosuje tutaj pokaz z objaśnieniem. Demonstruje i omawia kolejno wykonywane czynności.
W dalszej części lekcji nauczyciel zaplanował pracę w parach. Pary stanowią „sąsiedzi” z ławki. Uczniowie siedzący po prawej stronie są pozorantami a uczniowie z lewej strony są ratownikami. Do dyspozycji uczniów będą środki opatrunkowe z apteczki pierwszej pomocy. Nauczyciel uprzedza uczniów, że będzie przyglądał się ich pracy i oceni najlepiej pracującą dwójkę.
W części podsumowującej nauczyciel organizuje krótki sprawdzian wiedzy zdobytej podczas lekcji. Wykorzystuje pogadankę utrwalającą.

Przykładowe pytania stawiane uczniom:
 Jakie są rodzaje krwotoków zewnętrznych?
 Czym charakteryzuje się krwotok żylny?
 Wymień czynności pierwszej pomocy przy krwotoku z nosa.
 Określ różnicę między opatrunkiem uciskowym a opaską uciskową.
 W przypadku jakiego krwawienia zastosujesz uniesienie kończyny do góry?
 Wymień przynajmniej 5 materiałów opatrunkowych, które powinny znajdować się w apteczce pierwszej pomocy.

Nauczyciel wyróżnia najlepiej pracujące pary (na podstawie obserwacji ich pracy). Podsumowuje pracę klasy, wystawia oceny dla najaktywniejszych uczniów. Nauczyciel zadaje pracę domową: zeszyt ćwiczeń str. 31 – 32 zad. 1,2.

Metodą wiodącą w niniejszym opracowaniu lekcji jest pogadanka. Metoda pogadanki znajduje zastosowanie we wszystkich przedmiotach nauczania zarówno
w zajęciach teoretycznych, jak i praktycznych. Jej zaletą jest także utrzymanie uwagi uczących się w stałym napięciu. Podczas realizacji treści nauczania tą metodą nauczycielowi grozi kilka niebezpieczeństw, do których można zaliczyć: 1) oderwanie od zasadniczego tematu rozmowy, 2) zbytnie rozproszenie treści (zajęcie się faktami, zdarzeniami, zjawiskami drugoplanowymi), 3) przekroczenie granicy czasu, 4) zbytnia kategoryzacja stwierdzeń, 5) niedostrzeganie ciekawych, a nawet kształcących odpowiedzi uczących się, 6) wyczerpanie się przygotowanych pytań przy jednoczesnym braku realizacji celów operacyjnych zajęć, 7) „zacięcie się” w sytuacji konieczności zadawania pytań o charakterze pomocniczym, naprowadzającym, 8) zakłopotanie przy udzieleniu przez uczącego się odpowiedzi prowokującej .







Część III. Charakterystyka treści nauczania

W trakcie lekcji wykorzystane będą następujące treści:
1. Definicja krwotoku:
KRWOTOK jest to wylew krwi w pełnym jej składzie poza światło naczynia krwionośnego lub poza serce w skutek przerwania ciągłości ich ścian .
2. Podział krwotoków:
Rodzaj krwawienia rozpoznaje się po ilości i sposobie wypływania krwi z rany. Jeśli krew wypływa na zewnątrz to mamy do czynienia z krwotokiem zewnętrznym. Jeśli krew gromadzi się wewnątrz ciała lub tkanek to jest to krwotok wewnętrzny .
3. Rodzaje i charakterystyka krwotoków zewnętrznych:
 Krwotok tętniczy – krew tryska z rany rytmicznym, silnym strumieniem, pulsującym zgodnie ze skurczami serca. Ma barwę jasnoczerwoną ponieważ jest dobrze natleniona.
 Krwotok żylny powstaje na skutek uszkodzenia ściany żyły. Krew wypływa wtedy strumieniem (wielkość strumienia od rodzaju uszkodzonej żyły). Ma barwę czerwonowiśniową, gdyż jest odtleniona i zawiera produkty przemiany materii. Krwotok z małej rany może ustać samoistnie, ze względu na jej skurcz i zaczopowanie rany skrzepem.
 Krwotok miąższowy powstaje na skutek uszkodzenia większej liczby naczyń włosowatych, np. po zdarciu naskórka, przerwaniu lub rozerwaniu mięśnia oraz w wyniku zranienia narządów wewnętrznych, takich jak wątroba, śledziona i nerki. Barwa krwi jest wtedy pośrednia między tą występującą
w krwotokach tętniczych i żylnych.
4. Znaczenie ilości utraconej krwi:
Udzielając pierwszej pomocy osobie poszkodowanej, powinniśmy pamiętać, że utrata ok. 40% krwi (u osoby dorosłej jest to 1,5 – 2 litra) może spowodować śmierć. Tyle krwi może wypłynąć w ciągu kilku minut przy uszkodzeniu dużych naczyń krwionośnych np. w przypadku urazów tętnic ramiennej, udowej i szyjnej .
5. Objawy wstrząsu krwotocznego:
 blada, zimna i spocona skóra,
 uczucie niepokoju, a następnie zaburzenia świadomości,
 szybkie bicie serca i szybki oddech,
 uczucie osłabienia, zawroty głowy .



6. Zasady tamowania krwotoków na kończynach szyi i tułowiu:
a) na kończynach:
a) uniesienie kończyny powyżej serca.
b) ucisk tętnicy, w miejscu między raną a sercem, ręką.
c) zgięcie kończyny w stawie.
d) założenie opatrunku uciskowego (w miejscu krwawienia).
e) założenie opaski uciskowej (między raną a sercem).
Opaskę uciskową nakłada się wyłącznie w następujących przypadkach:
1) niemożności skutecznego zatamowania krwotoku innymi sposobami (uszkodzone duże naczynie obwodowe na kończynie),
2) amputacji lub zmiażdżenia kończyny,
3) gdy liczebność personelu sanitarno-medycznego jest niewystarczająca do udzielenia niezwłocznej pomocy wszystkim potrzebującym (sytuacje ekstremalne – działania wojenne, wielkie katastrofy itp.).
Zasady zakładania opaski uciskowej:
1) opaskę nakłada się na kończyny górnej lub dolej (ramię, udo), między raną a sercem.
2) jako opaski można użyć złożonej chusty trójkątnej, szalika, dętki rowerowej itp. Nie wolno stosować przedmiotów wąskich jak sznurek, rzemień itp.
3) opaskę nakłada się na podkład np. koszulę, gazę itp.
4) siła ucisku założonej opaski nie powinna być większa niż potrzebna do zatrzymania wypływu krwi z uszkodzonego naczynia.
5) po założeniu opaski należy odnotować dokładny czas jej założenia (godzinę i minutę).
Opaskę uciskową może zdjąć wyłącznie lekarz!
b) na szyi:
 uciskać miejsce krwotoku przez trzymany w dłoni materiał opatrunkowy.
Na szyi nie można zakładać żadnych opatrunków obwojowych, ani uciskowych!
c) krwawienie z tułowia
a) klatka piersiowa – ułożenie w pozycji półsiedzącej. W przypadku odmy opłucnej założyć opatrunek uszczelniający. W pozostałych przypadkach opatrunek uciskowy.
b) plecy – ułożenie na brzuchu, z odchyloną na bok i do tyłu głową. Nałożenie opatrunku osłaniająco-uciskowego.
c) brzuch – ułożenie na plecach z uniesioną klatka piersiową oraz w przypadku:
- rany poprzecznej – podkurczone nogi,
- rany podłużnej – wyprostowane nogi.


d) otwarte zranienia czaszkowo-mózgowe
 ułożyć (posadzić) poszkodowanego w pozycji z głową powyżej serca,
 bezpośredni ucisk na ranę przez jałowy opatrunek lub docisk odpowiedniej tętnicy,
 nałożyć gruby opatrunek chłonący.

7. Krwawienie z nosa:
 posadzić poszkodowanego z lekko pochyloną głową i tułowiem do przodu,
 zacisną skrzydełko nosa od strony krwawienia,
 położyć zimny okład na nasadę nosa, kark i boczną część czyi.






















Zakończenie

Krwotoki i rany mogą przytrafić się w codziennych sytuacjach. Na ulicy, w pracy, w domu, w szkole, praktycznie wszędzie może dojść do wypadku. Krwawienia mogą być bardzo niebezpieczne zarówno dla zdrowia, jak i życia poszkodowanego, dlatego warto wiedzieć, w jaki sposób można pomóc krwawiącej osobie. Taka wiedza jest bardzo prosta i może uratować zdrowie, a nawet życie ludzkie. Bardzo niebezpieczne może być nieustępujące krwawienie z nosa. Tamowanie krwawienia i opatrywanie ran to przydatne umiejętności w nagłych wypadkach i na co dzień .
Zrealizowanie założonych celów lekcji na pewno przyczyni się do nabycia podstawowych i niezbędnych umiejętności z zakresu krwawień.
















Bibliografia

Borowiecki M., Pytasz Z., Rygała E., Edukacja dla bezpieczeństwa, Wydawnictwo Szkolne PWN, Łódź 2009
Breitkopt B., Marciniak M., Worwa Z., Przysposobienie obronne, WSiP SA, Warszawa 2002
Kupisiewicz Cz., Dydaktyka ogólna, Oficyna Wydawnicza GRAF PUNKT, Warszawa 2000
Ornatowski T., Figurski J., Praktyczna nauka zawodu, Wydawnictwo i Zakład Poligrafii Instytutu Technologii Eksploatacji, Radom 2000
Słoma J., Zając G., Żyję i działam bezpiecznie, Nowa Era Sp. z o. o. 2009
Szlosek F., Wstęp do dydaktyki przedmiotów zawodowych, Wydawnictwo ITeE, Radom 1995







Zgłoś błąd    Wyświetleń: 6283


Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach Profesor.pl są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.


BAROMETR


1 2 3 4 5 6  
Średnia ocena: 6



Ilość głosów: 1

Serwis internetowy, z którego korzystasz, używa plików cookies. Są to pliki instalowane w urządzeniach końcowych osób korzystających z serwisu, w celu administrowania serwisem, poprawy jakości świadczonych usług w tym dostosowania treści serwisu do preferencji użytkownika, utrzymania sesji użytkownika oraz dla celów statystycznych i targetowania behawioralnego reklamy (dostosowania treści reklamy do Twoich indywidualnych potrzeb). Informujemy, że istnieje możliwość określenia przez użytkownika serwisu warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do informacji zawartych w plikach cookies za pomocą ustawień przeglądarki lub konfiguracji usługi. Szczegółowe informacje na ten temat dostępne są u producenta przeglądarki, u dostawcy usługi dostępu do Internetu oraz w Polityce prywatności plików cookies.
Dowiedz się więcej.