Wiedźma i kocur śpiewają piosenkę. Tekst ułożony do melodii refrenu piosenki pt. „ Łapy, łapy, cztery łapy”.

I. Biało wszędzie, mroźno wszędzie,
Co to będzie, co to będzie.
Kiedy zima zła, Kiedy zima zła
Wreszcie opuści nas, przecież nadszedł czas.

II. Wiosno, wiosno my czekamy.
Twego przyjścia wyglądamy.
A ty chyba śpisz, a ty chyba śpisz
I wołania naszego wcale nie słyszysz.

WIEDŹMA: Pewnie jak ja, stęskniliście się za wiosną. A tu, jak na złość, zima nie daje za wygraną. A to uparciuch jeden! Ale my – wiedźmy, mamy na nią swoje sposoby. Uwierzcie mi. Trochę magii wystarczy, by słoneczko mocniej przygrzewać chciało.

KOCUR: ( przeciąga się) Miau, miau, miau...

WIEDŹMA: Cicho. Sza. Bo czar się nie uda. A wówczas sroga zima na długo pozostanie i na nic zda się moje staranie.
Kukła ożyje i śniegiem ziemię pokryje.Wody znów będą skute lodem.Chłodny wiatr powieje i ziemia na wieki stwardnieje.
Zatem cicho, sza, bo czar się nie uda.

KOCUR: Miau...Uda się, nie uda się. Uda się, nie uda się . Uda się , nie uda się. Miau...nie uda się.

WIEDŹMA: Cóż ja robić chciałam? Przypomnieć sobie muszę, bo zapomniałam. Już wiem, przepędzić zimę próbowałam. Nawet gotowe zaklęcie miałam,ale gdzieś je zapodziałam. Jak to było? Niech pomyślę.

Raz, dwa, trzy ,zmykaj zimo spod mych drzwi.

Powtórzcie za mną:

Raz, dwa, trzy ,zmykaj zimo spod mych drzwi.


KOCUR: Miau ... Nie podziałało. Oj pewnie inne zaklęcie być musiało. Coś chyba ci się pomieszało. Gdyby wiedźma z lekcji czarów tak często nie uciekała, teraz pustki
w głowie, by nie miała. Miau...


WIEDŹMA: Precz z moich oczu, bo w szarą myszkę cię przemienię, a wtedy nie będzie ci do śmiechu, jak przed kotem będziesz uciekał w pośpiechu.

KOCUR: Na lekcjach się nie bywało, to się niewiele zapamiętało. Miau...

WIEDŹMA: Milcz, kocurze wstrętny. Jak będziesz mi wciąż przeszkadzał, to wiosna nigdy się nie obudzi. Gdzież to zaklęcie w mojej głowie się skryło? Chwileczkę, bo coś mi się przypomniało. To chyba tak leciało:

Zimo, zimo, zimo sroga,
Zbyt długo u nas gościłaś,
Czyżbyś drogę do domu zgubiła?
Wracaj do królestwa swego,
Bo dosyć mamy panowania twego.

Powtarzajcie za mną. Teraz na pewno się uda.

Zimo, zimo, zimo sroga,
Zbyt długo u nas gościłaś
Czyżbyś drogę do domu zgubiła?
Wracaj do królestwa swego,
Bo dosyć mamy panowania twego.


KOCUR: Miau... Pech cię wiedźmo prześladuje. Kukła twych zaklęć nie wysłuchuje.Uczyć się nie chciało, to nic dziwnego, że czarowanie nie podziałało. Miau...

WIEDŹMA: Zamilknij, kocurze. Niewdzięczniku jeden! Bo jeśli nie, to ci zaraz skórę przegarbuję.

KOCUR: Miau.... Systematyczności w nauce ci brakowało. Luki w pamięci powstały i niektóre zaklęcia na zawsze z głowy wyleciały.

WIEDŹMA: Nareszcie przypomniałam sobie. To będzie zaklęcie trafione. Powtarzajcie za mną:

Zimowa pani, niech lód w twym sercu stopnieje,
A świat niech zieloną szatę przywdzieje.

Udało się ! Zobaczcie , wiosna ku nam kroczy.

WIOSNA: Witajcie, moi mili. Bardzo się za wami stęskniłam. Długo we śnie pogrążona byłam. Mam dla was słońce, śpiew ptaków, zieleń i kwiaty.

KOCUR: Spójrzcie! Nawet słomiana kukła zielenią się pokryła. Dobrze, że to zaklęcie poskutkowało, bo kto wie jak długo byśmy czarować musieli. Korzystając
z pomocy takich niedouczonych czarownic, czekalibyśmy aż do następnej wiosny.

WIEDŹMA: Doigrałeś się! Już ty mnie popamiętasz! Niech no tylko cię złapię!


KOCUR: Ratunku! Miau… Wiedźma oszalała! Ratuj się, kto może, bo za chwilę będzie zaklęciami rzucała.

WIOSNA: Droga wiedźmo, oszczędź kocura. Niech dzisiaj każdy świętuje, niech każdy z nas smak wiosny poczuje. Niech dzisiaj każde serce się raduje.

WIEDŹMA: Masz szczęście, kocurze, bo niewiele brakowało, żeby to nędzne stworzenie, którym jesteś, szarą myszką się stało.

KOCUR: Wiosna przybyła, to dobra nowina. Niech zima na razie z dala się od nas trzyma. Za jakiś czas chętnie ją powitamy, bo przecież zabawy na śniegu, uwielbiamy. Miau…

Zgłoś błąd    Wyświetleń: 366

Jeszcze nie ma żadnych komentarzy, Twój może być pierwszy!

Dodaj komentarz