AWANS INFORMACJE FORUM Dla nauczyciela Dla ucznia LOGOWANIE


Katalog

Elżbieta Pankowska, Małgorzata Witek
Wychowanie fizyczne, Scenariusze

Scenariusz zajęć gimnastycznych prowadzonych metodą Weroniki Sherborne

- n +

Scenariusz zajęć gimnastycznych prowadzonych metodą Weroniki Sherborne

Weronika Sherborne - Angielka, pedagog. Wypracowała system ćwiczeń ruchowych - Ruch Rozwijający (Developmental Movement). W 1990 r. wydała podręcznik "Developmental Movement for Children (Ruch Rozwijający dla dzieci).

Ruch rozwijający to program nastawiony na rozwijanie - przez odpowiednie ćwiczenia i zabawy ruchowe - takich cech, jak poczucie własnej wartości i pewności siebie, poczucia bezpieczeństwa, odpowiedzialność, wrażliwość, umiejętność nawiązywania kontaktów z drugą osobą.

Metoda Weroniki Sherborne .......prezentuje Ruch Rozwijający jako metodę szczególnie przydatną w pracy z dziećmi nadpobudliwymi, agresywnymi, lękliwymi oraz w przypadkach głębszych zaburzeń rozwojowych.

Jest to doskonała pomoc metodyczna dla nauczycieli, psychologów, wychowawców i rodziców.


Zajęcia z udziałem rodziców i dzieci z klasy O "B"
Data: 01.03.2001r.
Miejsce: mała sala korekcyjna
Temat: Ćwiczenia stosowane w metodzie Weroniki Sherborne "Ruch Rozwijający".

Cele etapowe:
- wykorzystanie różnych sytuacji do poznania i wyczucia własnego ciała i jego zachowania
- poznanie otoczenia, zdobycie pewności siebie i poczucia bezpieczeństwa w otoczeniu
- tworzenie możliwości przeżycia wspólnego wysiłku fizycznego - rozładowanie napięcia i emocji.

Cele szczegółowe:
- dziecko uczy się jak umiejętnie i świadomie kontrolować ruchy swojego ciała, a także swoje zachowanie
- dziecko zdobywa pewność w działaniu, aby łatwiej nawiązywać kontakt z innymi
- dziecko uczy się współpracy w grupie i współdziałania z innymi
- dziecko rozwija się i uczy koncentracji
- dziecko nawiązuje kontakt wzrokowy z rodzicem
- dziecko uczy się koordynacji w grupie.

Metody: zabawowa-naśladowcza, naśladowcza ścisła, bezpośredniej celowości ruchu, ruchowej ekspresji twórczej.
Formy: indywidualna, grupowa, w parach.

Przebieg zajęć :
Dzieci wraz z rodzicami zajmują miejsca na materacach ułożonych dookoła sali.

1. Ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała.
Poznając własne ciało uczymy się jak umiejętnie i świadomie kontrolować jego ruchy, a także nasze zachowania.

Ćwiczenia indywidualne:

A. Wyczuwanie brzucha, pleców , pośladków:
- leżenie na plecach , na brzuchu,
- ślizganie się w kółko na plecach , na brzuchu,
- siedząc:
przyciąganie kolejno nóg (ręce podparte z tyłu),
kręcenie się w kółko na pośladkach , przewrót na plecy,
przyciąganie kolan , chowanie głowy, rozprostowywanie się do leżenia na plecach.

B. Wyczuwanie nóg i rąk:
- wyczuwanie kolan - siedząc:
podciąganie kolan do siadu skulnego,
pchanie kolan do siadu prostego (pokonując opór ),
w siadzie prostym rozcieranie i poklepywanie kolan,
maszerowanie i bieganie z podnoszeniem wysoko kolan - wyczuwanie nóg (w ruchu ),
chodzenie , bieganie na sztywnych nogach,
chodzenie, bieganie na miękkich "gumowych" nogach,
- wyczuwanie nóg siedząc - kolana wyprostowane:
dotykanie palcami stóp podłogi,
uderzanie o podłogę piętami , następnie całą stopą,
- wyczuwanie łokci - siedząc kolanami ugiętymi:
dotykanie łokciami kolan,
dotykanie prawym łokciem lewego kolana i odwrotnie,
- wyczuwanie twarzy - siedząc na obwodzie koła:
wytrzeszczanie oczu , mrużenie oczu,
zabawne miny,
- wyczuwanie całego ciała:
turlanie się , mięśnie naprężone i rozluźnione,
napinanie i rozluźnianie mięśni w leżeniu tyłem.

2. Ćwiczenia pozwalające zdobyć pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa w otoczeniu.
Ćwiczenia te umożliwiają poznanie otoczenia , dzięki czemu możemy czuć się swobodnie i nie obawiać się go , są one ściśle związane z poprzednimi , ponieważ trzeba znać siebie , mieć pewność w działaniu , aby łatwiej nawiązać kontakt z innymi.

Ćwiczenia indywidualne :
- rozluźnianie mięśni w leżeniu na plecach lub brzuchu - odpoczynek, odprężenie, stosowane często jako chwilowe wyłączenie ćwiczeń powodujących lęk, niepokój,
- wszystkie ćwiczenia wyczuwania ciała sprawiają , że czujemy się bezpieczniej i spokojniej w otoczeniu.

Ćwiczenia w parach :
- jedna osoba "mostek" (klęk podparty ) , druga przechodzi po nią , nad nią , dookoła .

Ćwiczenia w grupie :
- czołganie się w "tunelu - utworzonym przez grupę (uczą współpracy w grupie)

3. Ćwiczenia ułatwiające nawiązywanie kontaktu i współpracy z partnerem i grupą :
W ćwiczeniach tych partner bierny jest pod opieką osoby aktywnej. Wymaga to wyczucia osoby będącej "pod opieką", jej potrzeb, przeżyć, a także daje możliwość przeżycia wspólnego wysiłku fizycznego , np. podczas pchania i stawiania oporu. Ćwiczenia te rozwijają i uczą koncentracji , rozładowują napięcia i emocje.

Ćwiczenia " z" w parach (partner "aktywny" i partner "bierny")
- siedząc plecami do siebie partner "aktywny" pcha plecami swojego partnera , starając się pokonać jego opór (zmiana ról)
- ciąganie za kostki ćwiczącego , leżącego na brzuchu lub na plecach - ciąganie za przeguby rąk lub łokcie
- kołysanie w pozycji siedzącej " fotelik" dla ćwiczącego "pasywnego", obejmowanie go i kołysanie do przodu
- przyjęcie całego ciężaru ciała partnera - ćwiczący "aktywny" porusza się w klęku podpartym po sali, nosząc na plecach swego partnera (w dowolnej pozycji)
- prowadzenie "ślepca" - wymaga zaufania do przewodnika oraz zdecydowania i pewności siebie osoby aktywnej
- próby utrzymania równowagi i ciężaru ciała:
a) ćwiczący , leżący na plecach (nogi ugięte) podtrzymuje za ręce współćwiczącego na brzuchu na jego podudziach
b) ćwiczący , leżący na plecach (nogi wyprostowane i podniesione) podtrzymuje za ręce współćwiczącego , leżącego na jego stopach.

Ćwiczenia te wymagają pewności ruchu , a najważniejsze - przyzwyczajają do kontaktu wzrokowego z partnerem.

Ćwiczenia "przeciwko" w parach :
- próba przesunięcia skały (partner siedzi mocno podparty o podłoże), ciągnąc lub pchając
- "worek" próba przewrócenia partnera leżącego na plecach lub na brzuchu , na drugą stronę
- "paczka" - dziecko zwinięte w kłębek , partner próbuje "rozwiązać paczkę" ciągnąc za ręce i nogi, paczka może zostać uniesiona w górę "nie rozwiązana"

Ćwiczenia "razem w parach"(obaj partnerzy " aktywni"): Ř kołysanie siedząc z ugiętymi nogami, trzymając się za ręce, przeciąganie do leżenia na plecach równowaga - stojąc, trzymając się za ręce, przejście do siadu i odwrotnie.

Ćwiczenia "razem" w grupie:
W ćwiczeniach tych uczestniczą trzy osoby lub więcej. Wymagają one dobrego współdziałania, np. dwoje dorosłych może przyjąć rolę opiekuńczą nad dzieckiem, bądź kilkoro dzieci ćwiczy z osobą dorosłą lub silniejszym rówieśnikiem.

a) trzy osoby:
- kołysanie dwóch ćwiczących siedzących twarzą do siebie z ugiętymi nogami kołyszą "trzeciego", siedzącego w środku pomiędzy nimi (uwaga skupia się na podtrzymywaniu głowy i rąk środkowego),
- ćwiczenia skoczne - dwóch ćwiczących wspomaga osobę skaczącą, trzymając ją za dłonie i łokcie,
- "huśtanie" - dwóch ćwiczących huśta trzeciego, trzymając go za ręce i nadgarstki (ćwiczenie wymaga dużej koncentracji i zaufania).
b) więcej osób:
- kilku ćwiczących (4-6) w klęku podpartym w rzędzie kołysze ćwiczącego, który leży na ich plecach. Rząd naśladuje falę przesuwa się do przodu i do tyłu. Trzeba uważać, żeby ćwiczący nie spadł z pleców, na zakończenie rząd siada, a dwóch ostatnich podtrzymuje ręce i nogi tego, który zsuwa się na podłogę,
- kilkoro ćwiczących leży na plecach w kole:
- wszyscy przewracają się jednocześnie na prawy, potem na lewy bok
- zginają i prostują nogi
- nie odrywając rąk, zginają ręce w łokciach i próbują połączyć ręce w koło.

Ćwiczenia te uczą koordynacji w grupie. 4. Ćwiczenia twórcze.
Pozwalają nawiązać i pogłębiać stosunki międzyludzkie, swobodnie komunikować się, dają możliwość uwolnienia się od wewnętrznych napięć i niepokojów, np. ruchem ciała - demonstrowanie ruchu spadającej piłki, czy gazety (ruchy wolne i szybkie).

Wyżej wymienione ćwiczenia pozwoliły nam na zintegrowanie środowiska szkolnego i rodzinnego.

Literatura:
Marta Bogdanowicz, Bożena Kisiel, Maria Przasnyska "Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka", Warszawa 1994r.WSZiP.

Opracowanie: Elżbieta Pankowska, Małgorzata Witek

Zgłoś błąd    Wyświetleń: 4942


Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach Profesor.pl są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.


BAROMETR


1 2 3 4 5 6  
Średnia ocena: 6



Ilość głosów: 1