Awans Informacje Forum Dla nauczyciela Dla ucznia Korepetycje Sklep
  [ Zaloguj się ]   [ Załóż konto ]
  Najczęściej szukane
Konspekty
Programy nauczania
Plany rozwoju zawodowego
Scenariusze
Sprawdziany i testy
  Media
Przegląd Prasy
Patronat
Medialny
Po godzinach
  Slowka.pl
Słówka na email
Język angielski
Język niemiecki
Język francuski
Język włoski
Język hiszpański
Język norweski
Język japoński
Język rosyjski
Gramatyka
Rozmówki

Elżbieta Pankowska, Małgorzata Witek
Wychowanie fizyczne, Scenariusze

Scenariusz zajęć gimnastycznych prowadzonych metodą Weroniki Sherborne

- n +

Scenariusz zajęć gimnastycznych prowadzonych metodą Weroniki Sherborne

Weronika Sherborne - Angielka, pedagog. Wypracowała system ćwiczeń ruchowych - Ruch Rozwijający (Developmental Movement). W 1990 r. wydała podręcznik "Developmental Movement for Children (Ruch Rozwijający dla dzieci).

Ruch rozwijający to program nastawiony na rozwijanie - przez odpowiednie ćwiczenia i zabawy ruchowe - takich cech, jak poczucie własnej wartości i pewności siebie, poczucia bezpieczeństwa, odpowiedzialność, wrażliwość, umiejętność nawiązywania kontaktów z drugą osobą.

Metoda Weroniki Sherborne .......prezentuje Ruch Rozwijający jako metodę szczególnie przydatną w pracy z dziećmi nadpobudliwymi, agresywnymi, lękliwymi oraz w przypadkach głębszych zaburzeń rozwojowych.

Jest to doskonała pomoc metodyczna dla nauczycieli, psychologów, wychowawców i rodziców.


Zajęcia z udziałem rodziców i dzieci z klasy O "B"
Data: 01.03.2001r.
Miejsce: mała sala korekcyjna
Temat: Ćwiczenia stosowane w metodzie Weroniki Sherborne "Ruch Rozwijający".

Cele etapowe:
- wykorzystanie różnych sytuacji do poznania i wyczucia własnego ciała i jego zachowania
- poznanie otoczenia, zdobycie pewności siebie i poczucia bezpieczeństwa w otoczeniu
- tworzenie możliwości przeżycia wspólnego wysiłku fizycznego - rozładowanie napięcia i emocji.

Cele szczegółowe:
- dziecko uczy się jak umiejętnie i świadomie kontrolować ruchy swojego ciała, a także swoje zachowanie
- dziecko zdobywa pewność w działaniu, aby łatwiej nawiązywać kontakt z innymi
- dziecko uczy się współpracy w grupie i współdziałania z innymi
- dziecko rozwija się i uczy koncentracji
- dziecko nawiązuje kontakt wzrokowy z rodzicem
- dziecko uczy się koordynacji w grupie.

Metody: zabawowa-naśladowcza, naśladowcza ścisła, bezpośredniej celowości ruchu, ruchowej ekspresji twórczej.
Formy: indywidualna, grupowa, w parach.

Przebieg zajęć :
Dzieci wraz z rodzicami zajmują miejsca na materacach ułożonych dookoła sali.

1. Ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała.
Poznając własne ciało uczymy się jak umiejętnie i świadomie kontrolować jego ruchy, a także nasze zachowania.

Ćwiczenia indywidualne:

A. Wyczuwanie brzucha, pleców , pośladków:
- leżenie na plecach , na brzuchu,
- ślizganie się w kółko na plecach , na brzuchu,
- siedząc:
przyciąganie kolejno nóg (ręce podparte z tyłu),
kręcenie się w kółko na pośladkach , przewrót na plecy,
przyciąganie kolan , chowanie głowy, rozprostowywanie się do leżenia na plecach.

B. Wyczuwanie nóg i rąk:
- wyczuwanie kolan - siedząc:
podciąganie kolan do siadu skulnego,
pchanie kolan do siadu prostego (pokonując opór ),
w siadzie prostym rozcieranie i poklepywanie kolan,
maszerowanie i bieganie z podnoszeniem wysoko kolan - wyczuwanie nóg (w ruchu ),
chodzenie , bieganie na sztywnych nogach,
chodzenie, bieganie na miękkich "gumowych" nogach,
- wyczuwanie nóg siedząc - kolana wyprostowane:
dotykanie palcami stóp podłogi,
uderzanie o podłogę piętami , następnie całą stopą,
- wyczuwanie łokci - siedząc kolanami ugiętymi:
dotykanie łokciami kolan,
dotykanie prawym łokciem lewego kolana i odwrotnie,
- wyczuwanie twarzy - siedząc na obwodzie koła:
wytrzeszczanie oczu , mrużenie oczu,
zabawne miny,
- wyczuwanie całego ciała:
turlanie się , mięśnie naprężone i rozluźnione,
napinanie i rozluźnianie mięśni w leżeniu tyłem.

2. Ćwiczenia pozwalające zdobyć pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa w otoczeniu.
Ćwiczenia te umożliwiają poznanie otoczenia , dzięki czemu możemy czuć się swobodnie i nie obawiać się go , są one ściśle związane z poprzednimi , ponieważ trzeba znać siebie , mieć pewność w działaniu , aby łatwiej nawiązać kontakt z innymi.

Ćwiczenia indywidualne :
- rozluźnianie mięśni w leżeniu na plecach lub brzuchu - odpoczynek, odprężenie, stosowane często jako chwilowe wyłączenie ćwiczeń powodujących lęk, niepokój,
- wszystkie ćwiczenia wyczuwania ciała sprawiają , że czujemy się bezpieczniej i spokojniej w otoczeniu.

Ćwiczenia w parach :
- jedna osoba "mostek" (klęk podparty ) , druga przechodzi po nią , nad nią , dookoła .

Ćwiczenia w grupie :
- czołganie się w "tunelu - utworzonym przez grupę (uczą współpracy w grupie)

3. Ćwiczenia ułatwiające nawiązywanie kontaktu i współpracy z partnerem i grupą :
W ćwiczeniach tych partner bierny jest pod opieką osoby aktywnej. Wymaga to wyczucia osoby będącej "pod opieką", jej potrzeb, przeżyć, a także daje możliwość przeżycia wspólnego wysiłku fizycznego , np. podczas pchania i stawiania oporu. Ćwiczenia te rozwijają i uczą koncentracji , rozładowują napięcia i emocje.

Ćwiczenia " z" w parach (partner "aktywny" i partner "bierny")
- siedząc plecami do siebie partner "aktywny" pcha plecami swojego partnera , starając się pokonać jego opór (zmiana ról)
- ciąganie za kostki ćwiczącego , leżącego na brzuchu lub na plecach - ciąganie za przeguby rąk lub łokcie
- kołysanie w pozycji siedzącej " fotelik" dla ćwiczącego "pasywnego", obejmowanie go i kołysanie do przodu
- przyjęcie całego ciężaru ciała partnera - ćwiczący "aktywny" porusza się w klęku podpartym po sali, nosząc na plecach swego partnera (w dowolnej pozycji)
- prowadzenie "ślepca" - wymaga zaufania do przewodnika oraz zdecydowania i pewności siebie osoby aktywnej
- próby utrzymania równowagi i ciężaru ciała:
a) ćwiczący , leżący na plecach (nogi ugięte) podtrzymuje za ręce współćwiczącego na brzuchu na jego podudziach
b) ćwiczący , leżący na plecach (nogi wyprostowane i podniesione) podtrzymuje za ręce współćwiczącego , leżącego na jego stopach.

Ćwiczenia te wymagają pewności ruchu , a najważniejsze - przyzwyczajają do kontaktu wzrokowego z partnerem.

Ćwiczenia "przeciwko" w parach :
- próba przesunięcia skały (partner siedzi mocno podparty o podłoże), ciągnąc lub pchając
- "worek" próba przewrócenia partnera leżącego na plecach lub na brzuchu , na drugą stronę
- "paczka" - dziecko zwinięte w kłębek , partner próbuje "rozwiązać paczkę" ciągnąc za ręce i nogi, paczka może zostać uniesiona w górę "nie rozwiązana"

Ćwiczenia "razem w parach"(obaj partnerzy " aktywni"): Ř kołysanie siedząc z ugiętymi nogami, trzymając się za ręce, przeciąganie do leżenia na plecach równowaga - stojąc, trzymając się za ręce, przejście do siadu i odwrotnie.

Ćwiczenia "razem" w grupie:
W ćwiczeniach tych uczestniczą trzy osoby lub więcej. Wymagają one dobrego współdziałania, np. dwoje dorosłych może przyjąć rolę opiekuńczą nad dzieckiem, bądź kilkoro dzieci ćwiczy z osobą dorosłą lub silniejszym rówieśnikiem.

a) trzy osoby:
- kołysanie dwóch ćwiczących siedzących twarzą do siebie z ugiętymi nogami kołyszą "trzeciego", siedzącego w środku pomiędzy nimi (uwaga skupia się na podtrzymywaniu głowy i rąk środkowego),
- ćwiczenia skoczne - dwóch ćwiczących wspomaga osobę skaczącą, trzymając ją za dłonie i łokcie,
- "huśtanie" - dwóch ćwiczących huśta trzeciego, trzymając go za ręce i nadgarstki (ćwiczenie wymaga dużej koncentracji i zaufania).
b) więcej osób:
- kilku ćwiczących (4-6) w klęku podpartym w rzędzie kołysze ćwiczącego, który leży na ich plecach. Rząd naśladuje falę przesuwa się do przodu i do tyłu. Trzeba uważać, żeby ćwiczący nie spadł z pleców, na zakończenie rząd siada, a dwóch ostatnich podtrzymuje ręce i nogi tego, który zsuwa się na podłogę,
- kilkoro ćwiczących leży na plecach w kole:
- wszyscy przewracają się jednocześnie na prawy, potem na lewy bok
- zginają i prostują nogi
- nie odrywając rąk, zginają ręce w łokciach i próbują połączyć ręce w koło.

Ćwiczenia te uczą koordynacji w grupie. 4. Ćwiczenia twórcze.
Pozwalają nawiązać i pogłębiać stosunki międzyludzkie, swobodnie komunikować się, dają możliwość uwolnienia się od wewnętrznych napięć i niepokojów, np. ruchem ciała - demonstrowanie ruchu spadającej piłki, czy gazety (ruchy wolne i szybkie).

Wyżej wymienione ćwiczenia pozwoliły nam na zintegrowanie środowiska szkolnego i rodzinnego.

Literatura:
Marta Bogdanowicz, Bożena Kisiel, Maria Przasnyska "Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka", Warszawa 1994r.WSZiP.

Opracowanie: Elżbieta Pankowska, Małgorzata Witek

Zgłoś błąd    Wyświetleń: 3756
 
   Komentarze
Jeszcze nie ma żadnych komentarzy, Twój może być pierwszy!

Dodaj komentarz
  Barometr
1 2 3 4 5 6  
Średnia ocena: 6



Ilość głosów: 1
  Publikacje

Nowe zasady publikacji
Szukaj autora i tytuł
Ostatnio dodane materiały
Ranking publikacji 
Najczęściej zadawane pytania
  Twoje konto
Zaloguj się
Załóż konto
Zapomniałem hasła
  Forum
Nauczyciel - awans zawodowy
Matura
Korepetycje
Ogłoszenia - kupię, sprzedam, oddam


O Profesorze - Napisz do Nas - Reklama - Polityka prywatności - Najczęściej zadawane pytania - Zgłoś błąd

2000-2014