Awans Informacje Forum Dla nauczyciela Dla ucznia Korepetycje Sklep
  [ Zaloguj się ]   [ Załóż konto ]
  Najczęściej szukane
Konspekty
Programy nauczania
Plany rozwoju zawodowego
Scenariusze
Sprawdziany i testy
  Reklama
  Media
Przegląd Prasy
Patronat
Medialny
Po godzinach
  Slowka.pl
Słówka na email
Język angielski
Język niemiecki
Język francuski
Język włoski
Język hiszpański
Język norweski
Język japoński
Język rosyjski
Gramatyka
Rozmówki

Wychowawcze i kształcące wartości zabaw i gier ruchowych.

Zabawa jest działalnością wykonywaną dla przyjemności, która sprawia i jednocześnie ułatwia wchodzenie dziecku w życie społeczne, poznawanie rzeczywistości i dostosowanie jej do własnych potrzeb. Tak więc zabawa jest swoistą formą uczenia się, zwłaszcza u dzieci młodszych, które nie zdobywają wiedzy o świecie w sposób systematyczny, lecz poznają rzeczywistość w sposób niezamierzony, mimowolny w rozmaitych sytuacjach życia codziennego. Dzieci spędzają wiele czasu na codziennej zabawie i ona właśnie stwarza okazję ku temu, by poszerzyć krąg ich doświadczeń. Podczas zabawy dziecko utrwala i doskonali przyswojone już sposoby myślenia i działania, a ponadto rozwija swe możliwości umysłowe, wzbogaca zasób wiedzy o otoczeniu.

Dzięki zabawom ruchowym rozwijają się różne uczucia, takie jak: opiekuńczość, koleżeńskość, chęć pomocy innym, poczucie sprawiedliwości oraz podporządkowanie własnej działalności zespołowi i działania na jego korzyść. Zabawy ruchowe są okazją do kształtowania u dzieci życzliwości w grupie rówieśniczej. Przykładem niech będzie koleżeńskie traktowanie kolegów, którzy są mniej sprawni fizycznie, nie dokuczanie im, a wręcz przeciwnie- pomoc tym dzieciom poprzez życzliwość i serdeczny doping. Należy nauczyć dzieci również tego, aby umiały podziękować sobie za wzajemną rywalizację.Możemy wyrazić to kłanianiem się, podaniem sobie ręki. Będą wówczas czuły się jak prawdziwi sportowcy, bo niejednokrotnie oglądały właśnie takie gesty w telewizji.

Dzieci zazwyczaj nabywają zasady i normy postępowania obowiązujące najpierw w zabawie ruchowej, a później już w świecie dorosłym. Te zabawy uczą również samodzielności, kultury życia codziennego, wrażliwości estetycznej, ładu i porządku w miejscu przebywania. Tak więc zabawy i gry oprócz rozwijania funkcji sprawnościowych mają duży wpływ na rozwój funkcji takich jak:

  • karność
  • zachowanie ładu i porządku
  • oraz przede wszystkim wpływają na zdyscyplinowanie całej grupy i jednostki.

    Wiemy jakie znaczenie dla dorosłego człowieka ma rozumienie sensu świadomej decyzji, którą już w najmłodszym okresie życia jednostki trzeba rozwijać. Rozumienie i podporządkowanie się nałożonym obowiązkom, wywiązywanie się z pracy, nie popadanie w konflikty z otoczeniem społecznym czyni człowieka bogatszego w normy życia codziennego. Zabawa i gra ruchowa stanowi więc swoisty rodzaj działalności dzieci zarazem środek ich ekspresji. Jest naturalną drogą zaspokajania potrzeb ruchowych, społecznych, poznawczych i tym samym odgrywa szczególną rolę w poznawaniu otoczenia. Doniosłą i niezastapioną rolę w procesie wychowania zabawa odgrywa tylko wówczas, gdy jest celowa, atrakcyjna, użyteczna, dostosowana do psychofizycznego rozwoju dziecka, a zadaniem nauczycieli jest także troska o to, aby zabawa przebiegała we właściwej atmosferze wychowawczej.Stąd czuwa on nie tylko nad bezpieczeństwem dzieci, ale też nad tym, aby nie naruszały one reguł społecznego współżycia.

    PODZIAŁ ZABAW I GIER RUCHOWYCH

    Program uwzględnia dla poszczególnych klas I-III następujące rodzaje zabaw i gier ruchowych.
    1. Zabawy ze śpiewem
    2. Zabawy i gry orientacyjno-porządkowe
    3. Zabawy i gry na czworakach
    4. Zabawy bieżne
    5. Zabawy i gry z mocowaniem
    6. Wyścigi na wesolo
    7. Zabawy i gry rzutne
    8. Zabawy i gry skoczne

    Zabawa ze śpiewem
    Wpływa korzystnie na umuzykalnienie dzieci oraz kształtowanie ich poczucia rytmu i koordynacji ruchowej. Wiąże się z kształtowaniem estetyki ruchu, piękna i harmonii. Ruch stosowany w zabawach ze śpiewem powinien być umiarkowany, gdyż główna wartość tych zabaw polega na sharmonizowaniu ruchu z rytmem i tempem piosenki oraz dostosowaniem go do treści zabawy. Sprzyja dobremu nastrojowi wyzwalając radość i uśmiech. Pozwala zapomnieć o troskach i zmartwieniach.

    Zabawy i gry orientacyjno-porządkowe
    Daja prowadzącemu okazję do manipulowania grupą. Umożliwiają opanowanie umówionych znaków i sygnałów, sprzyjają ksztaltowaniu szybkiej i celowej reakcji w spostrzeganiu i orientacji oraz skojarzeniu określonych form ruchu z umówionymi znakami i sygnałami. Zabawy i gry uczą np. przestrzegania przepisów ruchu drogowego i zasad bezpieczeństwa w czasie zabaw, właściwego zachowania się w zespole wobec kolegów i koleżanek, odpowiedniego zachowania się na ulicy,w środkach komunikacji, wobec starszych. Uczą reguł, prawideł i norm zachowania.

    Zabawy i gry na czworakach
    Odpowiadają psychice dziecka wczesnoszkolnego i sprzyjają prawidłowemu kształtowaniu fizjologicznych krzywizn kręgosłupa. Mają duże znaczenie dla kształtowania powierzchni ciała, która w dużej mierze zależy od ukształtowania kręgosłupa.Odgrywają znaczną rolę w ogólnym usprawnieniu dzieci poprzez wzmocnienie aparatu kostno-węzadłowego oraz kształtowaniu siły. Zabawom tym toowarzyszy dobry nastrój i odprężenie psychiczne.

    Zabawy i gry bieżne
    Wiążą się z dużą ruchliwością dzieci i ich niespokojem ruchowym. Sprzyjają kształtowaniu takich cech motoryki jak: szybkość, zwinność, wytrwałość, zręczność. Należy stwarzać w zabawach bieżnych sytuacje dla określenia indywidualnych możliwości ucznia, zmierzenia własnych sił z siłami rówieśników.Pobudzają funkcję układu krążenia i oddychania. Kształtują takie cechy jak: ambicja, wytrwałość, umiejętność współdziałania ze sportem. Stanowią najatrakcyjniejszą formę ruchu.

    Zabawy i gry z mocowaniem
    Zadaniem ich jest wszechstronne przećwiczenie wszystkich zespołów mięśniowych i połączeń stawowych, a także kształtowanie cech motoryki. Stosowanie w zabawach z mocowaniem zastępczych, rekreacyjnych form ćwiczeń rozwijających aparat mięśniowy, orientację przestrzenną i oceną własnych sił w toku walki sportowej. Kształtowanie siły, koordynacji i umiejętności przewidywania ruchów własnych oraz przeciwnika. Adaptacja organizmu do wysiłku i podejmowania zespołowych działań.

    Wyścigi na wesoło
    Charakteryzują się dużą atrakcyjnością. Wykorzystywany jest sprzęt nietypowy jak: hulajnoga, wózki, beczki, szczudła.W wyścigach stwarza się sytuację dla sprawdzenia indywidualnych możliwości ucznia oraz zmierzeniu własnych sił z siłami rówieśników. Kształtują takie cechy motoryki jak zwinność, gibkość, wytrzymałość, zręczność, siłę mięśni. Pobudzają funkcję oddychania i krążenia krwi. Sprzyjają kształtowaniu cech charakteru takich jak: umiejętność współdziałania, wytrwałość, ambicję.

    Zabawy i gry rzutne
    Staramy się o ich urozmaicenie, atrakcyjność, stopniowanie trudności, dostosowanie zadań do możliwości dziecka. Wymagają poza umiejętnością rzucania także wszechstronnego usprawnienie fizycznego, zwłaszcza w siłę. Doskonalą takie cechy motoryki jak: siła, szybkość. Rzuty do celu sprzyjają kształtowaniu koordynacji wzrokowo-słuchowej oraz umiejętność uwagi i koncentracji.

    Zabawy i gry skoczne
    Cechą charakterystyczną tej grupy zabaw jest wykonywanie ruchów pozwalających dzieciom oderwać ciało od podłogi. Należą do nich podskoki, wyskoki, zeskoki, przeskoki, doskoki, itp. Rozwijają takie cechy charakteru jak: pewność siebie, wiarę we własne siły, odwagę. Takie cechy motoryki jak: zręczność, zwinność, moc, siłę, a połączone z biegiem -szybkość. Sprzyjają kształtowaniu koordynacji nerwowo-ruchowej, wzmacnianiu stawów, kończyn dolnych, głównie skokowych i kolanowych stawów. Skoki poprzez przyrządy i przeszkody pozwalają zachować równowagę i odpowiednią postawę w locie.

    ORGANIZACJA ZABAW

    Posiadanie bogatego zasobu gier i zabaw pozwala dobierać i przeprowadzać nowe gry i zabawy nieznane lub mało znane oraz stare, lecz lubiane przez dzieci Przy prowadzeniu gry i zabawy należy:
  • objaśnić treść danej gry czy zabawy
  • dobrać odpowiedni sprzęt i pomoce
  • wybrać odpowiednich wykonawców danej gry i zapoznać ich z zasadami.
  • przeprowadzić grę lub zabawę
  • dokonać na bieżąco oceny przeprowadzonej gry.

    Wychowawca nie powinien narzucać dzieciom gier i zabaw, w których nie chcą brać udziału, które je nudzą, których unikają. Powinien uwzględnić życzenia dzieci. W czasie prowadzenia gier i zabaw mogą wyodrębnić się dzieci nieśmiałe, mało aktywne, a także dzieci za bardzo aktywne, które chcą brać udział we wszystkich zabawach. Wychowawca powinien w sposób taktowny wciągnąć do czynnego udziału w grze dzieci nieśmiałe, a ograniczyć udział dzieci zbyt gorliwych i aktywnych. Wychowawca używa gwizdka, klaśnięcia, zapowiedzi lub z góry ustalonego znaku rozpoczęcia przerwania lub zakończenia zabawy. Powinien on utrzymać zespół w karności, wprowadzać ład, skupić uwagę i podnosić zainteresowanie zabawą.
    Obowiązkiem wychowawcy jest:
  • Przygotowanie miejsca do gier i zabaw.
  • Przygotowanie potrzebnego sprzętu i pomocy.
  • Utrzymanie porządku, udział w sądzeniu i przebiegu konkursów, zawodów.
  • Czuwanie nad bezpieczeństwem w czasie prowadzenia gier i zabaw
  • Uporządkowanie terenu po grach i zabawach.
  • Przechowanie sprzętu i pomocy.

    Praca aktywu dziecięcego nie powinna ograniczać się jedynie do czynności pomocniczych. Należy aktyw przygotować do samodzielnego prowadzenia najłatwiejszych gier i zabaw w swojej grupie. Ze względów zdrowotnych najodpowiedniejszym miejscem do prowadzenia zabaw i gier ruchowych są otwarte przestrzenie, a nie pomieszczenia szkolne, korytarze, świetlice, czy nawet sale gimnastyczne.

    ROLA PRZYBORÓW W ZABAWACH I GRACH

    Duże znaczenie w prowadzeniu gier i zabaw maja przybory. Są gry i zabawy, które nie wymagają prawie żadnych pomocy, jednak w wielu przypadkach nie można się obyć bez takich przyborów jak: piłeczka, skakanka, kręgle itp. Ogólnie można powiedzieć, że im bardziej różnorodne posiadamy przybory, tym bardziej urozmaicony i bogaty będzie zestaw i program gier i zabaw. Dlatego przygotowując się do prowadzenia zajęć wychowawca powinien zatroszczyć się o niezbędne przybory i pomoce do gier i zabaw. Przede wszystkim szkoła powinna posiadać takie przybory.

    SYGNAŁY

    Zorganizowana zabawa zespołowa wymaga przestrzegania pewnych warunków zebrania grupy,ustawienia i jednoczesnego biegu lub zahamowania ruchu. Posługujemy się wtedy podawaniem sygnałów lub haseł. Mogą to być sygnały słuchowe jak: klaśnięcie, uderzenie w bębenek, gwizdek lub wzrokowe- podniesienie ręki, barwnej tarczy, chorągiewki. Stosowanie w zabawach różnorodnych sygnałów ma znaczenie kształcące. Duże znaczenie wychowawcze ma właśnie używanie sygnałów. Nie mogą być one zbyt głośne ani ostre, gdyż działają wówczas negatywnie na układ nerwowy i są niewłaściwe ze względów wychowawczych. Dzieci tracą wrażliwość na sygnały łagodniejsze, przywykają do hałaśliwego zachowania się.

    ROLA NAUCZYCIELA

    W czasie zajęć nauczyciel odgrywa bardzo ważną rolę. Nie tylko zapoznaje uczestników z treścią zabawy lecz dba o przestrzeganie przepisów, co ze względów wychowawczych ma podstawowe znaczenie. Wybiera on właściwy moment rozpoczęcia zabawy, śledzi jej przebieg notując przewinienia i wszelkie uchybienia uczestników względem przepisów, ogłasza wyniki współzawodnictwa podkreślając wzorowe lub niewłaściwe zachowanie się bawiących. Rola prowadzącego uwydatnia się najbardziej w czasie przebiegu rozgrywek, zawodów, a więc tam gdzie momenty współzawodnictwa i współdziałania występują najmocniej, gdzie istnieje najwięcej okazji do wykroczeń w stosunku do ustalonych zasad. Prowadzący czujnie i bacznie i szybko ocenia zmieniające się sytuacje, wyciąga z nich natychmiast wnioski i wciela je w życie. W ocenie swej jest obiektywny, sprawiedliwy, spokojny i zrównoważony. Prowadzący używa gwizdka, klaśnięcia, zapowiedzi lub z góry określonego hasła jako znaku rozpoczęcia, przerwania lub zakończenia zabawy. Prowadzący utrzymuje zespół w karności, wprowadza ład, skupia uwagę, podnosi zainteresowanie zabawą. Nauczyciel może i powinien brać udział w zabawie. Często musi zastąpić brakującego do pary uczestnika. Prowadzący biorąc udział w zabawie ani postępowaniem, ani uprawnieniami nie może się różnić od swych partnerów. Jest jak wszyscy radosny, bezpośredni. Tego rodzaju zachowanie prowadzącego przynosi najbardziej doskonałe rezultaty wychowawcze.

    BEZPIECZEŃSTWO

    Sprawa bezpieczeństwa przy organizacji gier i zabaw dotyczy miejsca ich prowadzenia(polana, plac, boisko, sala, świetlica) sprzętu i pomocy, jak również przebiegu gry i zabawy, np. prowadząc gry i zabawy z zawiązanymi oczami, wychowawca musi uważnie śledzić przebieg gry i nie dopuścić, aby dzieci biegając, łapiąc jedno drugie lub szukając jakiegoś przedmiotu zderzały się ze sobą lub nadknęły się na jakiś przedmiot, np. róg ściany,słup, drzewo itp. W czasie gier ruchowych prowadzonych na powietrzu należy pilnować, aby dzieci nie oddalały się poza wyznaczone granice polany lub boiska, gdzie grozić im może niebezpieczeństwo. Należy uważać, aby dzieci noszące okulary zdejmowały je w czasie gry. Nie należy zapominać o czystości terenu nie tylko przed zajęciem, ale i po jego zakończeniu.

    WPŁYW ZABAW I GIER NA SFERĘ PSYCHICZNĄ DZIECKA

    Zabawy ruchowe są formą działalności charakterystyczną dla wieku wczesnoszkolnego, odpowiadają potrzebom ruchowym dzieci, wynikają one z właściwości rozwoju. Rozwijają samodzielność, zaradność, odwagę u dzieci, wyzwalają inicjatywę i pomysłowość, pobudzają wyobraźnię i ambicję, napawają wiarą w siebie i często są źródłem zdrowego optymizmu. Przygotowują do społecznego współdziałania i współżycia, uczą przygotowania się do czynności wykonywanych przez cały zespół rówieśników i działania na jego korzyść. Zabawy stwarzają okazję do kształtowania cech charakteru jak: opanowanie, zdyscyplinowanie, wytrwałość, dokładność, uczciwość, odpowiedzialność, koleżeńskość, czynność. Rozwijają umysł wzbogacając orientację w przestrzeni, umiejętność oceny odległości i kierunku, poznawanie stosunków liczbowych, barw, kształtów, sygnałów itp.
    WPŁYW ZABAW I GIER NA WYCHOWANIE DZIECKA

    Wychowawczy wpływ zabaw i gier zależeć będzie przede wszystkim od podejścia prowadzącego, który swoją postawą, umiejętnościami, dobrą organizacją oraz właściwym doborem zabaw i gier stworzy wśród ćwiczących odpowiednią atmosferę.Wiadomo jest,że tylko prowadzący może widzieć w grze czy zabawie właściwy cel wychowawczy i odpowiedno go dawkować. Dziecko podchodzi do gier i zabaw jako do określonych form wyżycia się, do zaznawania przyjemności w różnorakim ruchu, do emulacji wyrażającej się wynikiem-zwycięstwem. Ruchowe zabawy dzieci są dla nich niefrasobliwą i atrakcyjną nauką o fizycznych cechach otoczenia, szkołą życia i potężnym bodźcem rozwojowym. Każde zetknięcie się dziecka z fizycznym otoczeniem wzbogaca kapitał osobistych doświadczeń przez to, że pozwala poznawać kształty i barwy oraz ich otoczenie, ciężar różnych rodzajów materii, wzajemny stosunek do siebie przedmiotów oraz ich części, siły działającej w otoczeniu, rzeźbę terenu i jej znaczenie dla jej ruchów lokomocyjnych. W zabawach i grach nadaża się wiele sposobności do podporządkowania swej woli celom gromady, tu niweluje się egocentryzm dziecka i kształtują się jego społeczne postawy, poczucie obowiązku i wiedzy łączące ludzkie jednostki ze społeczeństwem. Gry i zabawy odziaływują wychowawczo i kształcąco na dzieci, przyczyniają się do rozwoju dodatnich cech charakteru, woli dziecka, wyrabiają takie cechy jak: cierpliwość, zaradność, wytrwałość, odwagę, odporność na trud, zmęczenie itp. Stąd wniosek, że gry i zabawy jako jeden z najbardziej atrakcyjnych, wartościowych środków wychowawczych, winny być prowadzone i przeplatane innymi formami zajęć.

    ZABAWY I GRY RUCHOWE JAKO WAŻNY CZYNNIK W WYCHOWANIU ZDROWOTNYM DZIECI W WIEKU MŁODSZOSZKOLNYM

    Organizacja pracy umysłowej ucznia w systemie lekcyjnym powoduje często występowanie objawów znużenia i zmęczenia, w wyniku czego bardzo poważnie obniża się sprawność układu nerwowego i mięśniowego oraz następuje słabienie funkcji wegetatywnych. Oddech staje się powierzchowny, nastepują zaburzenia w krążeniu, mianowicie zaleganie krwi żylnej w naczyniach miednicy i kończyn dolnych. Dziecko przybiera niedbalą, wadliwą pozycję, garbi się, kręci w ławce, co sprzyja powstawaniu i utrwaleniu się u dzieci wad postawy. Zmęczeniu ulegają także narządy zmysłów: oko i ucho czynnie zaangażowane w pracy lekcyjnej, dochodzi jeszcze szczególne obciążenie prawej ręki przy czynnościach pisania, rysowania. Dlatego tak ważne jest wykorzystanie lekcji wychowania fizycznego i przerw międzylekcyjnych na zaspokojenie potrzeby ruchu przez dzieci. Dużą rolę w wychowaniu zdrowotnym odgrywa zabawa ruchowa. Podnosi ona stan zdrowotny, przyśpiesza pracę serca, płuc, rozwija sprawność ogólną oraz wydolność i odporność organizmu. Zabawa to również odpoczynek i kształtowanie pewnych postaw i wzorów zachowań. To właśnie podczas zabawy dzieci uczą się współdziałać i współżyć w zgodzie. Dzięki zabawie dzieci mogą się lepiej poznać, ocenić, uwierzyć we własne siły. Wychowanie zdrowotne jest procesem wychowania zmierzającym do zmiany postaw i zachowań. Chodzi o to, aby jednostka podnosząca swoją sprawność fizyczną dążyła do:
  • przestrzegania zasad bezpieczeństwa
  • wyrobienia sprawności ruchowej
  • ugruntowania pewnych przyzwyczajeń higienicznych
  • hartowania

    Jak największą ilość zabaw staramy się przeprowadzać na świeżym powietrzu, dbając o to, aby dzieci były odpowiednio ubrane. Każda dobrze zorganizowana i przeprowadzona zabawa wyzwala w dzieciach radość i uczucie zadowolenia. Zabawy ruchowe wyrabiają u dzieci odwagę, śmiałość, szybkie podjęcie decyzji, opanowanie, dyscyplinę i współdziałanie. Dzięki zabawie doskonali się myślenie dziecka, wyobraźnia, fantazja, nie wspominając o dodatnim wpływie na przemianę materii. To właśnie zabawa usuwa zmęczenie związane z pracą umysłową dziecka na lekcji, dlatego jest tak ważnym czynnikiem rozwoju dziecka.

    Psychologowie i pedagodzy zgodnie podkreślają, że zabawa odgrywa ogromną rolę w rozwoju dziecka. Wnosi w życie dziecka radosny nastrój, podnosi stan zdrowotny, wzmaga ogólny rozwój, rozwija sprawność, a oprócz tego wyrabia pewne cechy charakteru, które będą bardzo istotne w dalszym życiu dziecka: dyscyplinę, karność, umiejętność zespołowego współżycia. Dlatego tak ważny jest odpowiedni dobór zabaw, które powinny:
  • Podnosić stan zdrowotny dziecka.
  • Wdrażać do współpracy w zespole.
  • Stwarzać miły i radosny nastrój, w którym szanuje się zasady sprawiedliwości i uczciwości.
  • Rozwijać zręczność i sprawność dzieci, oraz kształtować odpowiednią sylwetkę.
  • Angażować wszystkie dzieci.
  • Kształtować odpowiednie cechy charakteru.

    Wszechstronny rozwój człowieka polega nie tylko na rozszerzaniu zakresu wiedzy, kształtowaniu uzdolnień, wyrabianiu aktywnej postawy w stosunku do otoczenia społecznego, ale także na kształtowaniu sprawności ruchowej. Sprawność ruchowa łączy się ze zdrowiem fizycznym i jak twierdza psycholodzy - ze zdrowiem psychicznym. Systematyczne uprawianie gimnastyki, ruch na świeżym powietrzu, zapobiega wielu chorobom ludzi dorosłych. Pozwala na zachowanie prawidłowej postawy i sylwetki. Wpływa na dobrą kondycję fizyczną i samopoczucie, daje odprężenie. Ruch odgrywa ważną rolę w rozwoju osobniczym człowieka, jest czynnikiem modelującym struktury oraz czynności organizmu. Istnieje przekonanie, że wychowanie fizyczne jest formą przeciwdziałaniem negatywnym skutkom braku aktywności ruchowej młodzieży szkolnej. Dziś wiemy, że rozwój fizyczny nie ogranicza się do procesów rozrastających, do zmiany masy i wymiarów ciała. Jest to również skomplikowane zjawisko różnicowania, specjalizacji tkankowej, dojrzewania funkcji i struktury poszczególnych narządów i układów. Przebiega ono w zmiennym tempie i rytmie, zależnie od okresu rozwojowego, od płci, środowiska bio-społecznego. Zasadniczym celem wychowania fizycznego jest przygotowanie wychowanka do życia. W wychowaniu fizycznym, jak we wszelkich innych przedmiotach szkolnych dajemy uczniowi zadania " na przykład" wierząc, że może je uogólniać. Nie wystarczy uczyć samych ćwiczeń, a nawet poszczególnych elementów ruchowych, trzeba również uczyć wychowanka wiązania ich w różnorakie struktury i prawidłowego wykorzystania nabytej sprawności. Nie możemy nazwać życiowo sprawnym człowiekiem, choćby nawet rekordzisty świata, jeżeli jest on wyspecjalizowany ruchowo, a jednoczesnie "sztywny", gdy brak mu zdolności adaptacyjnych, gdy nie potrafi przystosować się do zmiennych zadań ruchowych, jakie stawia przed nim życie.

    Bibliografia:
    1. Demel M. "O wychowaniu zdrowotnym" PZWS W-wa 1968r.
    2. Dumin-Wąsowicz M. "O dobrej zabawie" Nasza Księgarnia 1972r.
    3. Trześniowski R. "Gry i zabawy ruchowe" Sport i turystyka W-wa 1955r
    4. Zajdzikowski "Gry i zabawy ruchowe" Składnica Harcerska Kraków 1959r.
    5. Przetacznik-Gierowska M. "Psychologia rozwojowa i wychowawcza wieku dziecięcego" WSiP W-wa 1985r.
    6. Gniewkowski W. Wlaźnik K. "Wychowanie fizyczne" WSiP W-wa 1985r.

    Opracowanie:
    mgr Bogna Roszyk
    nauczyciel kształcenia zintegrowanego
    ze Szkoły Podstawowej nr 7
    w Ostrowie Wielkopolskim


  •  
      Barometr
    1 2 3 4 5 6  
    Oceń artukuł!



    Ilość głosów:

    Szukaj autora i tytuł
    Ostatnio dodane materiały
    Najczęściej zadawane pytania
    Zasady publikacji 
    Zobacz jak wygląda zaświadczenie o publikacji Twoich materiałów
      Twoje konto
    Zaloguj się
    Załóż konto
    Zapomniałem hasła
      Forum
    Nauczyciel - awans zawodowy
    Matura
    Korepetycje
    Ogłoszenia - kupię, sprzedam, oddam

    O Profesorze - Napisz do Nas - Reklama - Polityka prywatności - Najczęściej zadawane pytania - Zgłoś błąd

    2000-2014